Terug
Blog header image

Waarvoor moet ik mijn bed nog uitkomen

Ik verloor gister ons kindje en mijn lijf is een rampengebied. Maar mijn gedachtegang zou me in een dwangbuis plaatsen
Annemiek2
6 jaar geleden

Wat verdrietig allemaal, heel veel sterkte. Knap ook dat je het allemaal zo weet op te schrijven.

Chanan
6 jaar geleden

Heftig inderdaad. Jouw gevoel kan ik mij helemaal voorstellen. Ik heb het ook meegemaakt. Met 7 weken een kloppend hartje met 10 weken was het dood. In mijn omgeving hoor ik helaas vaak ook niet anders dan dat het vaak de eerste keer "mis" gaat. Geloof mij het gevoel wordt minder heftig. Het heeft nog een plaatsje nodig. En blijf vooral doorgaan. Ik ben inmiddels twee gezonde kindjes verder. Maar mijn eerste nee toch zal ik die ook nooit vergeten. Dikke knuffel.

Mamanda
6 jaar geleden

Lieve Michelle, Ik weer precies hoe je je voelt. Dat lijkt misschien moeilijk te geloven maar het is zo. Ik heb 6 miskramen gehad. Dat doet pijn, je voelt je waardeloos en het leven lijkt nutteloos. Inderdaad... Waarom sta je nog op. En die een 1 op de 3. Waarom moest ik 6x die ene zijn. Geen woorden of daden zullen jou pijn verzachten, dat weet ik heel goed. Vergeten doe je het nooit, pijn zal het altijd doen. Uiteindelijk zul je het wel een plekje kunnen geven. De zevende zwangerschap ging gelukkig goed. De angst die was er en vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was.. Gelukkig waren de verloskundige erg begripvol. Voor mijn gemoedsrust ben ik van week 6 tot en met week 20 elke week het hartje komen luisteren. Met 25 weken was ik nog steeds niet gerust en dat terwijl alles voorspoedig verliep. Ook echt pas na 6/7 maanden dierbare verteld dat we zwanger waren. Ze bewust ook wat meer op afstand gehouden. Mensen vinden het raar maar een miskraam heeft gewoon veel inpact. Ga lekker in bed liggen met wen warme kruik en een kop thee. Ga vooral niks opzoeken op internet omtrent het onderwerp. Dat maakt je alleen maar verdrietig. Probeer je gedachte te verzetten. Hoe moeilijk ook. Kijk een film, lees een goed boek of ga lekker wandelen. Hoe cliché het ook klinkt en daar wil je nu echt niet over nadenken... Maar ooit komt het goed en dan kun je het loslaten. Sterke heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

Lindsy83
6 jaar geleden

Het is zowiezo heel goed dat je je gevoel opschrijft. Nu zal eerst zeker een periode van rouw zijn. Praat er samen over, huil er samen om en als de tranen op lijken te zijn, stapje voor stapje weer het leven oppakken. Ik leef met je mee! Heel veel sterkte!

Astrid Boumans
6 jaar geleden

Heel veel stekte jullie alle twee in het verwerken van zo een verschrikkelijk verdriet. Geef de moet niet op. Voor nu kruip lekker in dat bed en huil tot er geen tranen meer zijn zucht dan heel diep en probeer dan weer verder te kijken. Hele dikke digitale knuffel

rianniepannie
6 jaar geleden

heftig zeg. Het is niet nix een miskraam. heb er zelf geen ervaring mee gelukkig, maar het lijkt me verschrikkelijk. Ik hoop toch echt dat je het een plekje kan geven uiteindelijk en weer wat positiever in het leven kan staan.

Myfteria
6 jaar geleden

Jeetje je slingerde me even terug naar mijn eigen beleving en pijn van toen... Ook met 7 weken. Je wereld mag instorten, doe wat goed voor jou voelt! Ik heb een vlinder in onze tuin begraven als afscheid nemen, er staat een beeldje in de vensterbank en op mijn rug een tattoo die voor eeuwig ons eerste kindje symboliseert. Ondanks de korte tijd was het gewoon al jullie kindje en dat doet pijn. Gun jezelf de tijd en mogelijkheid om te rouwen. Ik hoop dat een nieuwe zwangerschap jullie in de toekomst gegund is

Blog header image

your kidding me?!

van rs naar openhart operatie, corona, naar kawasaki

Hi! zoals jullie ik mijn vorige blogs kunnen lezen is mijn dochter geboren met een zeer zeldzame hartafwijking en zijn we er door het rs virus achtergekomen. ze heeft met de leeftijd van 5 weekjes een openhart operatie ondergaan en daarna zijn er nog meerde opnames geweest. Mae is erg vatbaar, meer dan ze dachten helaas. Nu Mae eindelijk een beetje stabiel leek te gaan, kreeg mijn vader spontane blindheid. hij bleek een halsslagader vernauwing van 97% te hebben. je geloofd het niet maar tijdens het operatie gesprek kreeg mijn vader voor het eerst een insult. niet 1 maar 5. verschrikkelijk! hieraan is hij geopereerd en gelukkig goed herstellende. phoe wat was dit heftig! 2 dagen thuis en Mae stopt met drinken en heeft hevige koorts. 11 dagen lang hoge koorts! de dokter blijft zeggen uitzieken, maar mijn dochter drinkt niet meer en hup wij wachten niet meer en gaan weer naar Mae haar afdeling waar ze word opgenomen met de 6e ziekte, een buikinfectie en herpes in haar keel ! herpes like how?!  in eerste instantie verdachten ze Mae van Kawasaki, eerste keer dat we hier van hoorde! maar godzijdank had Mae het niet. Mae geneest snel en we zijn weer thuis, oke dit kunnen we ook weer afstrepen, alles begon in november, we zijn nog geen jaar verder en Mae heeft meerdere malen aan een zijde draadje gehangen, banen zijn verloren gegaan, mijn vader was er bijna niet meer, auto verloren. ik bleek een hart ritmestoornis te hebben. nu moest het toch echt wel genoeg zijn geweest riep iedereen en was ook wat ik dacht, nooit verwacht dat ook mijn zoontje van net 4 de zeldzame ziekte van kawasaki zou hebben ! Hoe dan>! tot 4 weken eerder had ik er nog nooit van gehoord! plus het is zeldzaam en eerst dachten ze dat Mae het had, hoe kan nu Ilay het in godsnaam hebben. Toeval? hadden wij de alarmsignalen en symptonen al moeten weten? mijn zoon, die altijd dag in en uit met mij is geweest , en zn zusje moeder en vader abrupt weken lang moest missen toen zn zusje ernstig ziek was. mijn zoon die al zoveel gezien heeft, zoveel ziekenhuizen voor zijn zusje, zovaak mama kwijt omdat ze snachts naar het ziekenhuis moest. nu lag jij daar, ziek, prikjes hier en prikjes daar, ook jouwn hart.. hoe.. waarom? die vraag moet ik eigenlijk ook helemaal niet meer stellen want het brengt je helemaal nergens. al een jaar lang gebeurd er met ieder die ik het meest lief heb iets met het hart, zeldzame dingen. mijn mooie kindjes wat zijn jullie verdomd sterk zijn! en jullie rocken jullie zelf overal doorheen, en dit zullen we met zijn alle blijven doen ! JIJ WIJ SAMEN

Lieve Ilay, jij redde Mae met het rs virus, anders wisten wij nooit dat Mae haar hart maar voor 9% werkte en hadden we haar dood gevonden..

Lieve Mae, jij redde Ilay door het eerdere vermoeden van kawaski te hebben, anders had het wel heel slecht kunnen aflopen.


we zijn bijna door het jaar heen, door de hel kan je wel zeggen, maar ook weer gezegend! want we leven allemaal stuk voor stuk, maar de pijn, de angst, de trauma's die blijven. we zijn er bijna.. het jaar is bijna klaar op de datum dat dit alles begon.. 

Anoniem
15 minuten geleden

Een nieuw jaar bijna. Met heel veel liefde voor mijn helden.