Snap
  • Zwanger
  • borstkanker
  • Gemis
  • Mamaisziek
  • dagrozewolk
  • zwangerenkanker

Toen borstkanker mijn zwangerschap verwoeste

Het is begin januari als ik eindelijk de tijd heb gevonden om naar mijn huisarts te gaan. Ik had het al een paar maanden gevoeld: een hard stuk in mijn borst. Omdat ik van mijn vorige zwangerschap wist dat je lijf, zeker tegen het einde, veranderd zag ik niet echt de noodzaak om naar de huisarts te gaan.

Toch zat het mij niet lekker, inmiddels was ik 27 weken zwanger en dat harde stuk was zelfs misschien nog wel een beetje gegroeid. De trigger om een afspraak bij de huisarts te maken kwam na het zien van het programma ‘over mijn lijk’. Onder het mom, ‘het zal wel niks zijn, maar ik kan het niet maken om door mijn struisvogelpolitiek als deze deelnemers te eindigen. 

Op de dag van mijn 11 jarig jubileum van mijn man en ik zit ik niks vermoedend in de wachtkamer. Ik word binnengeroepen en vertel mijn verhaal. Wanneer de dokter het lichamelijk onderzoek heeft afgerond en ik weer aangekleed voor haar zit zegt ze heel kordaat ‘ ik ga er niet om liegen, dit voelt niet goed. Ik ga nu het ziekenhuis voor je bellen en vragen of je vandaag nog terecht kan voor een echo en een mammografie. “ Of ik even wilde wachten in de wachtkamer en of ik iemand kon bellen.

Ik probeerde in alle toonaarden te ontkennen wat er zojuist gebeurd was en wat de vermoedens van de dokter waren, maar de angst die ik op dat moment voelde was zo immens groot. Ik kon maar aan twee  dingen denken en dat was Kanker en iets met dood.

1,5 uur later zat ik met mijn man in de wachtkamer van de afdeling radiografie en nog eens 1,5 uur later kreeg ik een voorlopige uitslag van de mammacare verpleegkundige: het was voor 98% zeker borstkanker en ook de klieren in mijn oksel waren helaas positief. Vol ongeloof, verdriet en vol met vragen vertrekken wij naar huis, na het weekend hebben we een afspraak in het academische ziekenhuis om te horen hoe erg het is.

Dat weekend proberen we er wat van te maken. Tussen de tranen en de angst door maakten we de babykamer af en zochten we troost bij familie en vrienden. Het werd het langste weekend van mijn leven.

Toen we na dat weekend met buikpijn en klamme handen op het spreekuur zaten van het academisch ziekenhuis vreesde ik voor het leven van mijn ongeboren dochter en dat van mij zelf. Gelukkig kregen wij te horen dat de behandeling in opzet curatief was, ondanks de grootte van de tumor en de agressiviteit. Dit ziekenhuis had een speciaal team voor zwangere met kanker, en hadden dus ook ervaring met de behandeling. Precies een week na de doorverwijzing van de huisarts ontving ik mijn eerste chemokuur gevolgd door nog drie kuren elke twee weken.

 De eerste chemokuur zal ik van mijn leven niet meer vergeten, het intense verdriet en de angst die ik voelde toen het rode goedje in mijn aderen liep. Desondanks ik niet om borstkanker had gevraagd en het niet mijn schuld was, voelde ik mij toch schuldig tegenover het kleine meisje in mijn buik. Omdat het eten van een simpel broodje filet americain al word afgeraden tijdens de zwangerschap, kon ik op geen enkele mogelijkheid de logica inzien dat vier chemokuren mijn ongeboren kind geen kwaad konden doen. Er was geen dokter die mij echt kon overtuigen dat zij er geen last van zou hebben, rationeel misschien wel maar gevoelsmatig absoluut niet.

Die droombevalling in mijn eigen huis, in bad kon ik wel op mijn buik schrijven en aan de twijfel die ik had over het wel of niet geven van borstvoeding werd ook een abrupt einde gemaakt. Door de chemokuren zou dat niet kunnen. Was dat vraagstuk ook gelijk opgelost. Na een zwangerschap van iets meer dan 37 weken werd mijn dochter met een keizersnede ter wereld gebracht. Een gezonde blakende baby, met een meer dan prima geboortegewicht en lengte. Het voelde als een overwinning op die rot kanker.

Na amper 1,5 week kraamtijd mocht ik weer. Met nog een vers litteken in mijn buik en een flinke dosis tegenzin was het tijd voor een MRI scan op mijn buik (!) en de volgende serie chemo’s. Omdat de straling van een MRI scan schadelijk is voor het ongeboren kind, word deze pas gemaakt als je bent bevallen. Tot de uitslag van die scan wist ik niet of ik uitzaaiingen had, iets wat als het zwaard van Damocles boven ons hoofd hing. Gelukkig bleek ik deze niet te hebben, behalve in mijn oksel.

Nu, zo tegen het einde van deze helse rit, krijg ik langzamerhand steeds meer ruimte om te ‘zien’ wat er is gebeurd. In al die tijd heb ik nog nooit verzuimd een nachtvoeding te doen of de verzorging van mijn kinderen compleet uit handen te geven aan mijn man of iemand anders. Het hield me op been, bracht structuur en een reden om op te staan elke dag. 

Nu pas zie en voel ik wat mijn borstkanker mij allemaal heeft afgenomen; Een waardig einde van de zwangerschap met bijbehorend kraambed, de roze wolk met nesteldrang, mijn wens voor een derde kindje en mijn borst. Zaken die ik nooit meer terug krijg of ga ervaren.  

3 jaar geleden

Heftig,gelukkig gaat goed met je kindje.