Snap
  • Zwanger
  • zwangerschap
  • zwanger
  • zwangerschapshormonen
  • Prenataledepressie
  • Postnataledepressie

Prenatale depressie, lusteloosheid of gewoon last van je hormonen...

Ik ben zwanger.... shit!

Je hoort toch blij te zijn als je zwanger bent? Maar blijdschap en de zogenaamde roze wolk is niet altijd vanzelfsprekend. Vrij veel zwangere vrouwen voelen zich regelmatig neerslachtig. Volgens recent onderzoek krijgt zelfs een op de tien zwangere vrouwen te maken met een prenatale depressie die enkele weken tot maanden kan aanhouden (Mens en Gezondheid, 2015). 

Ik ben me er bewust van dat er op dit moment vrouwen zijn die heel graag zwanger willen worden waarbij het niet lukt en dit lezen en denken: “Wat zeur je? Je bent tenminste zwanger!” Ik kan me niet voorstellen hoe dat voor je moet zijn. Ik schrijf dit ook niet om iemand te kwetsen, maar om het taboe te doorbreken v.w.b pre-natale depressies. Dit is mijn verhaal.

Tot aan de 20-weken echo heb ik vaak gedacht dat ik dit niet wilde. En daar voelde ik me toen totaal niet schuldig over.

State of mind

Vanaf het begin van mijn zwangerschap was ik lusteloos, had ik een kort lontje (ja ook naar mijn kind toe) en had ik nergens zin in… Ik ging wel leuke dingen doen met mijn gezin en ik genoot daar het ene moment meer van dan het andere, maar ik had het mentaal zwaar te halen. Ik ben iemand die graag de controle houdt en erg perfectionistisch is en dat maakt het gewoon niet altijd ‘even’ makkelijk.

Ik was net weer een beetje mezelf, lekker aan het sporten en voelde me weer Joyce.

Zwanger

Isabelle was amper 10 maanden toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van ons tweede kindje. En ik kon eigenlijk alleen maar huilen. Ik was net weer een beetje mezelf, lekker aan het sporten en voelde me weer Joyce. Ik was alles behalve klaar om weer een kind te krijgen. Begrijp me niet verkeerd, het was niet ongewenst maar het was alles behalve gepland. We hadden net ons huis te koop staan. Isabelle sliep alles behalve goed. We waren totaal niet bezig met de komst van een eventuele tweede. Sterker nog, we zeiden steeds vaker tegen elkaar: “één kindje is toch ook goed?”

1e trimester

De eerste drie maanden voelde ik me nog te ziek en moe om van de bank af te komen of überhaupt uit bed, maar je moet want je hebt er al eentje rondlopen. Gelukkig werkt Tim onregelmatig en op de momenten dat hij kon nam hij de zorg van Isabelle uit handen zodat ik even kon rusten.

2e trimester

In het tweede trimester maakte de misselijkheid en vermoeidheid plaats voor lusteloosheid. Ik had nergens zin in, was passief, voelde me moe en futloos, kon me maar moeilijk concentreren en (wat mij nog het meeste raakt) ik werd ongevoelig. Ongevoelig voor het gejammer en gedram van Isabelle. Ongevoelig voor positieve reacties omtrent mijn zwangerschap en ongevoelig naar de foetus. Tot aan de 20-weken echo heb ik vaak gedacht dat ik dit niet wilde. En daar voelde ik me toen totaal niet schuldig over. Waar ik wel ontzettend veel schuldgevoelens over had was het feit dat ik door deze zwangerschap niet de zorg en aandacht kon bieden die ik zou willen aan Isabelle. Vaak voelde ik me een slechte moeder en vond ik mezelf niet waardig om moeder te zijn. Isabelle verdiende beter dan dit.

3e trimester

Eenmaal in het derde trimester, na de 3D echo veranderde er iets. Ik keek naar de echo foto’s en voor het eerst vond ik het enigszins leuk dat er een tweede kindje op komst is. Isabelle is dol op andere kindjes dus een zusje die niet veel jonger dan zij is zou voor haar ook erg leuk zijn toch?

Niet veel daarna voelde ik me weer lusteloos. Alles was teveel. De zwangerschap an sich was teveel, het zorgen voor Isabelle was teveel en soms was opstaan zelfs teveel. Ik heb inmiddels een behoorlijke toeter met een grotere hoeveelheid aan vruchtwater dan gebruikelijk (polyhydramnion). En die zit behoorlijk in de weg (niet zo gek met ruim 37 weken zwangerschap. De kleine zit veelal helemaal bovenin tegen mijn diafragma te duwen en als ze dan wat lager ligt bevinden haar voeten zich met regelmaat bij mijn ribben (Ouch!) Wanneer Isabelle dan aandacht vraagt kan ik soms alleen maar huilen omdat ik er gewoon even klaar mee ben.

Ja, het werd fysiek zwaarder maar geestelijk begon ik eindelijk wat meer rust te krijgen.

De laatste loodjes

Bijna tegen het einde aan, zo rond de 38 weken kreeg ik eindelijk de rust waar ik zo naar verlangde. Ik raakte eindelijk gewend aan het idee dat er een tweede kwam. Ik merkte dat langzaam de negatieve gevoelens plaats maakte voor steeds meer positieve gevoelens. Ja, het werd fysiek zwaarder maar geestelijk begon ik eindelijk wat meer rust te krijgen.

Mocht je jezelf herkennen in bovenstaande, negatieve/depressieve gevoelens hebben, lusteloos zijn of het mentaal zwaar vinden. Bespreek dit dan altijd met je verloskundige. Zij kunnen je wellicht helpen of verwijzen naar iemand die dit kan, zoals een coach of iemand anders met de juiste kennis. Je bent in ieder geval niet alleen…

Liefs Joyce

4 jaar geleden

Wat lief! Dankjewel!! Ik had hem al eerder als gastblog geschreven voor Miniliefde. En bedacht dat dit mijn eerste post moest worden. Om de taboe te doorbreken. Dat het ook zo kan. Het bijzondere is, dat ik Rosalyn niet meer weg kan denken uit ons gezin. Ze is net als Isabelle, uniek! En ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen nu 💕

4 jaar geleden

Wat mooi geschreven Joyce! Voor mij is dit niet herkenbaar maar ik kan het me goed voorstellen dat dit een hele heftige periode was!