Snap
  • Zwanger
  • Babyopkomst
  • Ongeplandzwanger

Ongepland zwanger, maar niet ongewenst!

Mijn eerste blog: even voorstellen!

Daar gaat ‘ie dan: mijn allereerste blog:

Ik ben Michelle, 29 jaar en ik ben getrouwd met de liefde van mijn leven, Thijs <3. Samen hebben wij 2 kindjes, Quinn (3 jaar) en Yngvi (16 maanden). Er loopt hier ook nog ergens een poes rond, Momo, maar dat is inmiddels een oud dametje aan het worden, die af en toe eens komt kroelen als de druktemakers liggen te slapen of als ze eens op een zeldzaam moment langer dan 3 seconden stilzitten. 

Al zolang ik me kan herinneren schrijf ik mijn gedachten en ervaringen op papier, maar het is toch net even wat anders om dit op het internet te doen, waar iedereen met je mee leest. Mijn besluit om mijn leven als mama met jullie te delen ging gepaard met een aantal beslissingen over wat wel en wat niet te delen. Thijs en ik willen bijvoorbeeld niet zomaar foto’s van onze kinderen op het internet. Op mijn Instagram (link kun je vinden op mijn profiel) zul je dan ook alleen maar foto’s zien waar ze niet met hun gezicht op staan. Over dit besluit zal ik in de toekomst nog een blog schrijven. Onderwerpen waar ik graag over zou willen schrijven zijn: zwanger worden/zijn, bevallen, borstvoeding, wasbare luiers, rondkomen van 1 inkomen, leuke boeken, creatief speelgoed en spelen in de natuur.

Maar goed, even terug naar ons gezin en hoe die is ontstaan.

Thijs en ik hebben elkaar in 2012 leren kennen. We deden allebei Kung Fu in den Bosch en tijdens het bevrijdingsfestival klikte het wel tussen ons. Ik voelde mij direct bij hem op m'n gemak en had het gevoel dat ik gewoon mezelf kon zijn. Een jaar later zijn we al gaan samenwonen op een oude kazerne. Dat was voor mij wel even een dingetje, want ik ben nogal een introvert persoon en we woonden destijds op 1 kamer van 50m2. De wc en douche deelden we met andere bewoners. Ik kon me dus niet eventjes terugtrekken. Gelukkig ging dit goed en zijn we in 2014 naar een appartement verhuisd, iets dichter bij mijn ouders in de buurt. Onze relatie werd serieus en eind 2016 besloten we te gaan trouwen. Hij heeft me niet gevraagd, maar zoals met iedere beslissing die we nemen, hebben we dit samen overlegd. Op 12 mei 2017 was het zover, een dag die me altijd zal bijblijven <3.

Die dag zag er alleen niet helemaal volgens planning uit. Ik was namelijk zo’n 31 weken zwanger van onze oudste zoon. Jep, dat is ons dus ook overkomen, een ongeplande zwangerschap. We wilden allebei wel graag kinderen, maar het was meer een ding van.. over een jaar of 2, als we allebei een goede, vaste baan hebben en een koophuis. In ons appartement was namelijk niet echt ruimte voor een baby en het was toen crisis, dus een fatsoenlijke baan was niet makkelijk aan te komen.

Ik weet de dag dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had nog goed. Ik was net een week begonnen bij mijn nieuwe baan als e-learning developer (echt een gelukje!). Die hele week had ik enorm zere borsten en was ik echt ontzettend moe. Ik dacht toen nog dat het lag aan de lange reistijd die ik had en natuurlijk alle indrukken die horen bij het beginnen met een nieuwe baan. Toen ik na 35 dagen nog niet ongesteld was geworden, gingen er eigenlijk pas belletjes rinkelen. Dus hup, meteen een test gehaald en die streep knalde er nog net niet vanaf. Ik weet nog dat ik dacht.. huh je moest toch 5 minuten wachten voor je de uitslag kunt aflezen?

Ik had wel dubbele gevoelens.. uiteraard was ik enorm blij! Er groeit gewoon een baby in MIJN buik. Aan de andere kant wist ik even niet hoe het nu verder moest. Ik was ook verdrietig… wat nu met onze plannen om een huis te kopen? Ik zit nog in mijn proeftijd, straks word ik ontslagen. Wat gaat Thijs hiervan vinden? Ik was bang dat mijn ouders enorm teleurgesteld zouden zijn in mij. First things first… Ik moest het aan Thijs vertellen. Ik liet de test zien, zodra hij thuis kwam van zijn werk. Het was even stil…Het eerste wat hij vroeg is.. moeten we het laten weghalen? Waarop ik direct begon te huilen, dat wilde ik sowieso niet! Die avond hebben we met z’n tweeën een potje zitten huilen. De grootste reden was nog wel de onzekerheid over de toekomst, en we beseften ons ook… zekerheid ga je nooit hebben, en dus gingen we ervoor. Ons leven was niet bepaald klaar voor een baby, maar dat is het mooie van ouders worden. Of je het nu kunt of niet, je moet en dus doe je het maar gewoon.

Hebben jullie een ongeplande zwangerschap gehad? Hoe reageerde jullie omgeving hierop?

In mijn volgende blog vertel ik verder over de reactie van mijn ouders, mijn eerste zwangerschap, hoe het afliep met mijn nieuwe baan en de zoektocht naar een koophuis.

3 jaar geleden

Dat zal niemand hebben zien aankomen nee! Wel mooi om te zien hoe een baby zijn/haar plekje in je leven inneemt. Alsof het zo had moeten zijn 🧡

3 jaar geleden

Ik was net 1 maand samen met mijn vriend toen ik door de pil heen zwanger raakte. Omgeving reageerde begrijpelijk heel geschokt. Gelukkig geniet iedereen er inmiddels wel van!

3 jaar geleden

Wow, dat moet ook schrikken zijn geweest zeg! Superfijn dat je positieve reacties kreeg <3

3 jaar geleden

Ik was pas een half jaar samen met mijn vriend toen ik zwanger bleek te zijn (kende hem wel al langer). Omgeving reageerde eigenlijk heel positief. Benieuwd naar je volgende blogs!