Snap
  • Zwanger
  • zwangerschap
  • hydronefrose

Mijn medische zwangerschap

Mijn zwangerschap liep niet van een leien dakje.

Op 6 juli 2019 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Niets vermoedend en uit het niets wilde ik opeens een test doen. Ik zei nog voor de grap tegen mijn partner: leuk verjaardagscadeau voor mama (mijn schoonmoeder was de dag ervoor jarig) en ja hoor die was positief. Ik kon het niet geloven en heb wel 10x de beschrijving bekeken en gelezen. Ik heb mijn partner daarna ook gelijk een clear blue indicator laten halen. Daar stond op zwanger 3+. Ik heb er gelijk nog 2 gedaan! 2 dagen erna kon ik pas de verloskundige praktijk bellen want ik kwam er op zaterdag achter. Op 11 juli had ik een afspraak voor een echo en om mezelf in te schrijven. Tijdens die eerste echo zagen we alleen een vruchtzak en verder niets. Dat kon 2 dingen betekenen. Of ik was nog heel vroeg in de zwangerschap waardoor je niks zag, of de embryo was er niet meer. Verbijsterd en toch een beetje angstig ging ik weer weg

 3,5 week later had ik nog een echo, om te kijken of er nu wel een embryo was. Heel zenuwachtig ging ik dan op 5 augustus naar het ziekenhuis voor een tweede echo. Dit keer zagen we wel een embryo, en hoorde we het hartje kloppen. Ik was opgelucht! Op 13 augustus had ik mijn termijn echo en zou er gekeken worden wanneer ik was uitgerekend. De baby groeide goed en ik was uitgerekend op 9 maart 2020. Ik was die dag 10 weken in de zwangerschap. Ik heb gelukkig nooit last gehad van misselijkheid of iets dergelijks. Ik voelde me echt prima!

Met 16 weken heb ik een geslachtsbepalings echo laten maken, omdat ik niet kon wachten op de 20 weken echo. Ik heb met dit soort dingen echt 0.0% geduld. We wilden het niet weten en hebben gevraagd of de echoscopist het wilde opschrijven en in een envelop wilde doen. 5 dagen later zouden we er pas achter komen wat het zou worden. In het begin van de zwangerschap heb ik altijd gedacht dat het een jongetje zou worden en later kreeg ik opeens sterk het gevoel dat het een meisje was. Wat bleek? Mijn eerdere gevoel over een jongen klopte! Op 21 oktober had ik dan de 20 weken echo. Ik vond het best wel spannend want stel je voor er is iets? De echoscopist begon en alles was goed, tot ze naar zijn niertjes gingen kijken en zagen dat deze alle 2 vergroot waren. Er kwam een gynaecoloog langs om ook even mee te kijken. Vanaf dat moment werd ik medisch. Omdat het ziekenhuis waar ik liep geen gespecialiseerde artsen hebben, werd ik overgenomen door het AMC. Daar moest ik op het nier spreekuur komen. De eerste keer stonden er wel 5/6 man in de kamer mee te kijken. Ze hebben alles onderzocht en ik moest 2 maanden later weer terug komen, om te kijken of de nieren al bijgetrokken waren. 1 pluspunt dat ik medisch was, is dat ik elke 2 weken een echo kreeg! Midden Januari moesten wij weer naar het nier spreekuur komen. Ze gingen mij en de baby weer helemaal onderzoeken, helaas kreeg ik daar te horen dat de nieren niet waren bij getrokken en dat ik perse in het AMC moest gaan bevallen, zodat ze daarna gelijk onderzoeken konden doen. Hier baalde ik wel van, omdat ik nooit een fijn gevoel heb gehad bij het AMC en ik nogal een control freak ben met dit soort dingen. De laatste paar weken waren aangebroken. Ik moest mijn bevallings plan klaar hebben en inleveren zodat de artsen daar rekening mee konden houden. De laatste paar weken moest ik elke week op controle. Op 9 maart (mijn uitgerekende datum) was er nog weinig aan de hand. Ik had een afspraak gemaakt voor die week erop (16 maart). Als hij er die dag nog niet zou zijn, zouden we een afspraak maken om in te gaan leiden. Maar toen....

Lees in mijn volgende blog hoe mijn bevalling ging!