Snap
  • Zwanger
  • Miskraam

Kaatje naar de muur !

Het leek zo makkelijk en leuk..! 

Mijn man en ik hebben elkaar in 2010 ontmoet op vakantie. Hij net zijn relatie uit en ik ook. Ik op het laatste moment nog met mijn ouders mee en hij met een stel en nog een vriend van hem die ook net zijn relatie uit had.

We ontmoette elkaar bij het zwembad en we hadden elkaar al wel een keer gezien in de lobby.

We raakten aan de praat en bleken vrij dicht bij elkaar te wonen. 20 minuten wel te verstaan. 

Wat hadden we een fijne tijd op de Canarische eilanden. Mijn ouders blij dat wij elkaar ontmoet hadden want ik vond het eerst maar niets de vakantie. Hij was hun redder in nood haha. Na een aantal dagen ging ik weer naar huis en hij bleef nog 2 dagen langer. 

Eenmaal in Nederland draaiden we om elkaar heen en besloten vrienden te blijven. We gingen beiden ons eigen gang en na 4 jaar gaf hij toch aan mij niet los te kunnen laten en het serieus wil aanpakken in z'n leven.

Nog geen 2 maanden later zegde ik mijn huur op en trok bij hem in. 

Al gauw wisten we dat we kinderen wilden, de woonsituatie was nog niet perfect op een bovenwoning maar als het kwam dan was het meer dan welkom.

Ik raakte een tijdje later zwanger maar helaas werd dit een miskraam. Wat baalden wij, maar we wisten dat dit kon gebeuren. Dit gebeurde een jaar later weer...

Na 3 jaar kochten we ons eerste huis en ik raakte na een jaar weer zwanger. We konden bij de verloskundige terecht voor een vroege echo...

Zij zag iets zitten maar voor ons was het maar een soepje waar we niets van konden maken. De volgende dag op dinsdag toch een andere verloskundige gebeld want het zat mij niet lekker dat we er niets van konden maken. We konden die vrijdag langs komen.. 

Op woensdag kreeg ik buikpijn en kon ik amper zitten. Ik ging naar mijn werk en het werd erger en erger. Ik heb mijn man gebeld en die haalde mij op. Ook al was het van mijn werk naar huis maar 5 minuten lopen, ik kon niet meer!!

Thuis kroop ik onder de douche en hoopte ik dat de pijn afnam, maar helaas ik wist niet hoe snel ik er onder weg moest gaan. Ik kon niet zitten, staan of liggen. Ik riep tegen mijn man bel 112 van mij part want dit gaat niet goed.

Hij belde de huisartsenpost en we konden direct komen. Ik gilde het uit van de pijn en iets zei mij dit gaat niet goed.

De artsen probeerden me nog gerust te stellen dat het ook een blindedarm kon zijn. Maar ook daar werd ik niet vrolijk van!! Want ik wil niet worden geopereerd als ik kleintje in mn buik heb.

Al snel kwam eruit dat ik wel lichte verhoging van ontsteking in mijn lichaam had maar niet voor een blindedarm.

Ik werd opgenomen en de gynaecoloog kwam al snel met zijn echo apparaat. Hij maakte nog een grapje tegen mij dat ik mijn man niet meer nodig had als ie vervelend deed want ik was al zwanger...

Dit nam hij binnen 5 minuten terug... het zat op de verkeerde plek in mn rechter eileider. Ik kreeg direct een hoge dosis morfine en mijn HCG moest dalen, zo niet dan moest ik worden geopereerd!

Ik wilde dat mijn man mijn moeder belde en mijn vader. Echter zat mijn moeder op Ibiza dus die wilden we ook niet ongerust maken. Mijn vader kwam direct. Ik woonde al wel niet meer thuis maar ik blijf paps kleine meisje natuurlijk. Wat vond ik het fijn dat hij er was maar miste ik ook mijn moeder op dat moment. 

Ik moest een nacht blijven en om de paar uur werd er bloed afgenomen voor mijn HCG. 

Gelukkig daalde deze maar dat hoefde niets te zeggen over mijn eileider. Deze kon alsnog beschadigd zijn geraakt maar dat konden ze pas na 3 maanden zeggen. 

De 3 maanden kropen voorbij want mocht ook niet zwanger raken in die tussentijd. Na 3 maanden een echo en alles was gelukkig goed. Althans so far so good....

We begrepen maar niet waarom ik steeds een miskraam had of nu een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had gehad. Dus we namen contact op met de arts. We werden door verwezen en belanden op de fertiliteit.

Het ene onderzoek na het onderzoek volgde. Zaad onderzoek, check ! baarmoeder onderzoek, check! Eileider onderzoek, check! Alles was volgens de onderzoeken goed. Je zult toch denken dat moet lukken? Nou de ene hormoon spuit na de ander ging erin. De follikels (eitjes) groeiden goed en we hadden zelfs 3 stuks!! 3 !! Klaar om bevrucht te worden. Nou kom maar op zwemmers moge de beste 1,2,3 winnen !! Helaas 2 weken later ongesteld. Gebeld dat het niet raak was en ik een nieuwe afspraak wilde inplannen. Zo gezegd zo gedaan. Bij de volgende 2 rondes miste ze mijn eisprong zoals ik zelf had voorspeld. Maar toen zeiden ze ineens, je eitje springt te vroeg en rijpt niet genoeg denken we. Dus je krijgt er een andere spuit bij die je iedere avond 5 minuten eerder moet zetten zeiden ze. Dus dit ging ik doen. Ik moest zelf de spuit mengen. En de eerste keer dat dit moest was op een bedrijfsfeestje van mijn man zijn werk. Daar zat ik dan... op het toilet op de verschoon tafel alle spullen die ik nodig had. Ondertussen appte mijn man of het lukte. Ik negeerde hem even want ik moest mijn aandacht erbij houden. Ik voelde me net een junkie die zijn drugs aan het toedienen was. Alleen zou ik vast zenuwachtiger zijn geweest dan een junkie. 🙄🤔

Na een aantal dagen moesten we voor de inseminatie komen. We hadden één groot ei en die moest het worden. We dachten het zal wel... nu maar één, dat zou wel heel toevallig zijn.

Een week na de iui hadden we een feestje en ik dronk voor de zekerheid alcoholvrije wijn. De wijn verstopt in de tas boven bij mn schoonmoeder en zo liep ik zo nu en dan stiekem de trap op om bij te schenken. Ik was snel moe maar het zal wel niets zijn dacht ik nog.

Nog een week later was ik misselijk en nog vermoeider dan eerst. Een vriendin van mij die 15 weken zwanger was zei: je bent gewoon zwanger!! Ik zie het!! Zullen we een test doen?? Dit heb ik niet gedaan maar dit deed ik bij thuis komst. Ik gooide de test in de badkuip en trok mn broek omhoog. Maar in mijn ooghoek zag ik 2 dikke strepen!! Ik pakte dat ding op en begon te huilen en te hyperventileren! Robert moest thuis komen en wel nu!!!! Hij was net sporten namelijk maar ik kon niet wachten. Dus ik belde hem op en zei dat ie thuis moest komen en ik huilde! Hij dacht dat ik ongesteld was geworden dus hij zei ik kom wel wat eerder thuis, ik ga eerst nog even sporten. Ik snel de test inpakken met het boek "help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt"

Ondertussen belde ik mijn moeder huilend op en zei dat ik ongesteld was geworden en we nu even pauze wilden. Verdrietig dat ze was!! Later zei ze wel, je was veel te nuchter en te snel er over heen dus ik had echt al een gevoel dat het anders was.

Maar goed, mijn man kwam thuis en die zei vertel..hoe erg ongesteld ben je? Dus ik zei gewoon zoals anders maar pak nu eerst maar dat cadeau uit! Die had ik nog gehaald vanmiddag in de stad. Dus Robert pakte hem uit en staarde vol ongeloof ernaar en pakte mij vast !!! Wauw we waren zwanger eindelijk !!!!! En nu begon het wachten en duimen want we mochten 2 weken later voor de eerste echo !!