Snap
  • Zwanger
  • prematuur
  • langduriggebrokenvliezen
  • bevallenmet28week

In de verloskamer

Waar de bevalling (gelukkig) toch niet doorzette

Daar lig ik dan, met gebroken vliezen. Ondertussen met alleen nog maar een shirt aan en de ramen wagenwijd open, weeen weg te puffen. Ah bijzonder om te merken dat je lijf dit gewoon onthoudt.

Ik voel me behoorlijk beroerd door het magnesiuminfuus, die blijft aan totdat ik bevallen ben. Of totdat mijn lijf beslist om niet te bevallen. De magnesium schijnt een supermiddel te zijn voor de hersenontwikkeling van het ongeboren kind. Minder kans op hersenbloedingen, wat een erg groot risico bij premature baby’s.

Maar de bijwerkingen zijn dat het voelt alsof er lava in je arm gespoten wordt. En menig mama kan beamen dat er geen warmere plek is dat de verloskamers in een ziekenhuis (afgezien van de couveuseafdelingen dan, dat is standje tropisch)

De weeen bleven aanhouden om de twee a drie minuten en werden steeds intensiever. Waar ik eerst nog wel praatjes had, raakte is steeds meer in mezelf gekeerd en veranderde mijn gedrag van nogal grapjes makend en cynisch is chagrijnig en ijzig.

Aangezien ik gebroken vliezen had was het protocol dat er niet getoucheerd gaat worden. Niet dat ik daar rouwig om was, heb liever geen vingers in mijn doos. Maar er kleeft dus wel een nadeel aan dat ik geen idee had of ik überhaupt ontsluiting had.

Misschien was mijn baarmoedermond wel volledig verstreken en kwam de ontsluiting op gang. Misschien zat de hele ellende ook nog wel potdicht. Het was de mysterie van de zondagnacht.

Alles ging dus uit van mijn beleving. Als ik druk voelde moest ik het zeggen. En ik moest er echt rekening mee houden dat het heel snel kon gaan: vierde bevalling en prematuur. Voor een kleintje van 1400 gram heb je niet eens volledige ontsluiting nodig joh. Oh dolletjes.

Lekkere boodschap voor zo’n angsthaas en doemdenker als ik. Beelden van een babyhoofdje wat al tussen mijn benen bengelde dwarrelden door mijn hoofd. Net zo snel als deze angsten kwamen verbande ik ze ook weer naar de achtergrond.

Ik ben drie keer bevallen, ik weet hoe het voelt. En ik weet het wel wanneer het menens is. Ondertussen voelde ik heel erg veel vloeistof uit mij lopen. Toen ik naar het toilet liep om te plassen bemerkte ik dat het hele bed, incluis mijzelf, onder het bloed zat. Hierdoor geraakte ik in lichte paniek. De arts wist mij gerust te stellen. Het lijkt erg omdat het een combinatie van bloed en vruchtwater is.

Ondertussen was ik wel zo rationeel om even een plan te maken. Dat plan bevatte vooral het uitzicht dat als ik het idee zou hebben dat het menens zou worden, het moment dat ik ga schelden en raaskallen dat ik dood wil enzo, ik graag pijnstilling wil. Enige mogelijkheid is een ruggenprik. Dikke prima, als ik er behoefte aan heb wil ik die. Direct, a la minute graag.

Gelukkig bleek het allemaal niet nodig. Naarmate de zon opkwam en de hemel verlichtte met een prachtig spektakel aan kleuren namen ook de weeen af. Van om de drie minuten na om het kwartier. Ze werden wel intenser en pijnlijker, maar steeds minder frequent.

Om 06:00 werd het opklapbedje voor manlief neergezet en hebben we zowaar nog een beetje kunnen slapen. Rond 08:00 zijn we alweer actief, het feit dat ze onder ons aan het bouwen zijn met erg veel lawaai heeft hieraan bijgedragen.

Manlief doet de rolgordijnen open om wat heerlijk zonlicht binnen te laten. Bij het omhoog rollen werp ik een blik naar buiten en kijk naar een geschrokken gezicht. Juist op dit moment moesten ze op drie hoog de ramen gaan wassen. Ik ga ervan uit dat als je glazenwasser bent van een ziekenhuis je wel ergere beelden op je netvlies hebt staan dan een half ontklede zwangere vrouw.

Om 14:00 ‘s middags was alle wee-activiteit

zo goed als verdwenen. Nog af en toe een verloren wee, maar zonder enige frequentie.

Manlief besloot om even naar huis te gaan om wat dingen te regelen. Ik ging even een middagdutje doen. Het zag er naar uit dat de bevalling niet ging doorzetten. Dit gaf mijn een zeer dubbel gevoel. Enerzijds was ik heel erg opgelucht, want hoe langer de baby in mijn buik zit des te beter. Anderzijds was ik echt ingesteld op bevallen en moest ik heel erg schakelen in mijn emoties.

En hoe egoïstisch ook, het bevallen voelde ook als een opluchting. Want ik ervaar dit best als zwaar. Collin en ik zouden nog een nacht samen op de verloskamer doorbrengen, aangezien het risico dat de bevalling toch aanvangt erg groot was. Zou het de ochtend erop nog rustig zijn mocht ik weer naar mijn oude vertrouwde plekje. En daar zou ik dan echt moeten blijven tot de bevalling zich aandient of tot 32 weken zwangerschap.

Het bleef rustig. Dus de volgende morgen werd ik weer opgenomen op de afdeling obstetrie. Waar ik wel een plekje bij het raam claimde, als ik dan moet blijven maak ik er maar het beste van. En nu heb ik maar een taak: rustig aan doen zodat ik niet beval. Het is ondertussen nog steeds erg onrustig in mijn buik, elke dag een beetje meer. I.v.m. het bloedverlies heb ik een uitgebreide echo gehad, want ze dachten dat ik nogmaals een placenta praevia had of dat de placenta met het litteken van mijn keizersnede (geboorte ian) was vergroeid. Gelukkig bleek dit niet het geval, waarschijnlijk was ik bloed verloren omdat mijn baarmoedermond aan het verweken was.

Momenteel vind ik het zwaar. Ik vind het zwaar om zo gescheiden van mijn gezin te zijn. Ik vind het zwaar dat ik helemaal niks kan doen. Ik vind het zwaar omdat ik volledig afhankelijk ben van anderen. Ik vind het zwaar dat ik vrijwel niks kan controleren. Ik vind het zwaar dat de toekomst onzeker is en dat ik maar met de dag moet leven. Ik vind het zwaar dat ik merk dat mijn man onder heel grote druk staat en dat ik niks kan doen om te helpen. Ik vind het zwaar dat ik totaal geen privacy meer heb. Ik vind het zwaar om mijzelf niet te verliezen in angsten en het doemdenken. Want er zijn gewoon teveel “wat als” scenario’s. Ik probeer dat zoveel mogelijk te relativeren, maar dat lukt de ene keer beter dan de andere keer.

Elke dag zeg ik, ik wacht af wat deze dag gaat brengen. We zullen zien.

😘Suzanne