Terug
Blog header image

Ik denk dat ik mijzelf verlies

De liedjes van Marco borsato luister ik niet eens meer. Veel te bang dat ik mezelf zie. En het enige wat ik wil.. Is dat iedereen mij ziet!
Lindsy83
6 jaar geleden

Heftig, maar ik vind het zeker logisch! Na mijnmiskraam heb ik mee eerst geisolleerd, ik voelde me schuldig naar alles en iedereen en was ook boos op alles en iedereen. Een tijd later kwamen de tranen. Het leek wel aslof ik aan het badderen was in een bad vol tranen van zelfmedelijden... Maar dan komt er een dag... Ik begon weer te lachen. Het leven ging door en we probeerde er het beste van te maken. Weer een tijd later kwam zelfs de hoop weer! En wat een wonder, we hebben zelfs nog een zoontje mogen krijgen! Het is een heel diep dal waar je doorheen moet zien te komen. En je hoeft zeker niet elke dag sterk te zijn! Iedereen verwerkt zoiets op zijn eigen manier, maar voor ons allen komt er uiteindelijk een dag waarop je weer lachen mag en je weet dat het niet allemaal voor niks is geweest! Een hele dikke knuffel! BLijf schrijven, het kan je op een gegeven moment helpen om dingen te relativeren. Heel veel sterkte!

pluisje2410
6 jaar geleden

Schrijven is ook de enige manier hoe ik op dit moment mijzelf kan uiten. Ik laat dit dan ook aan mijn vriend lezen. Ik wil niemand van mij afstoten maar ik zit nu zo in die ontkenningsfase.. Ik ben blij om bij ELK blog te lezen hoe jij het doet en hoe jij erover denkt. Ik voel me niet alleen door mensen zoals jij! Bedankt, je beseft niet hoeveel dit voor mij betekent. Net als vele andere mensen die de moeite nemen om mijn verdriet te lezen. xx Ps. Ik ben bang dat mijn gedachte na verloop van tijd onscherp worden, nu heb ik voor altijd op papier hoe het was.

Lindsy83
6 jaar geleden

Ik weet hoe eenzaam en onbegrepen je je kan voelen in deze hel, dus ik ben heel erg blij dat ik je toch een vrom van steun kan geven. Stapje voor stapje kom je er wel weer en dan zal ik er ook nog zijn om in je vreugde te delen!

Anoniem
6 jaar geleden

Het boos zijn, is een deel van de verwerking. ik herken het zo erg. Ook ik heb een miskraam gehad. Met 10 weken en 1 dag de echo. Bleek dat het vruchtje gestopt met groeien was bij 7 weken en 6 dagen. Natuurlijke miskraam gehad maar omdat er rest weefsel zat, zoals ze dat zo mooi noemen, heb ik gekozen voor een curettage. Na 9 weken (!!) was ik weer zwanger. Inmiddels bijna 24 weken. Terug naar jou. Ik weet hoe klote het is, hoe klote het is dat een ander wel zwanger is en jij niet. Dat de wereld door gaat terwijl jij (tijdelijk) in een zwart gat gevallen ben. Het wordt beter. Echt. Het boze en het verdriet slijt. Ik kon het al vrij snel relativeren. Oké, er was iets niet goed met het vruchtje. En gelukkig (!!) dat het nu gebeurt ipv dat je er met de 20 weken echo achter komt dat het kindje zoveel afwijkingen heeft en je er van zou moeten bevallen. Alhoewel, je hebt nu ook gewoon een bevalling achter de rug. Maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Het wordt echt beter. Het verdriet zal z'n plek krijgen en geloof me, op sommige momenten zal dat in alle hevigheid terug komen en lig je huilend in de armen van je vriend, maar dat is niet erg. Het wordt echt minder. Je zal weer zwanger worden, en ja.... dat is super. Maar tot aan de 20 weken echo is het qua spanning gewoon ontzettend kut. En onzeker. Die onzekerheid wordt naar mate de weken voorbij gaan minder. Bij mij was dit pas rond de 20 weken. Zo kut als dat je je nu voelt, zul je je over een week niet meer voelen. Het wordt écht beter. Ik ken je niet, maar ik wou je een hart onder de riem steken en laten weten dat je niet alleen bent. Veel vrouwen zijn door hetzelfde heen gegaan als jij. Ik hoop dat je je "snel" wat beter gaat voelen en je inderdaad merkt dat het beter wordt. Als je het erover wilt hebben, vragen hebt of gewoon op iemand wilt schelden, mag je me gerust een berichtje sturen. Veel liefs.

s.kuiper
6 jaar geleden

Hi. Helaas weet ik wat je voelt en wat je doormaakt. Alles is zwaar alles is kut en niks is meer fijn en leuk ! Maar ik kan je vertellen dat het beter word. Je leert er mee omgaan en je geeft het een plek ! Ik zelf heb 6 miskramen gehad in 2 jaar tijd en heb nu 2 wolken van dochters ! Dus geef niet op. Na alle tranen zal je zien dat je straks opstaat en weer doorgaat. Stop het niet weg en praat wees eerlijk en open en dan weet ik zeker dat het goed komt !!

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..