Snap
  • Zwanger
  • meisje
  • zwanger
  • controle
  • momtobe
  • 20wekenecho

Ik ben al op de helft

'de 20 weken echo, en nu?'

Tijd voor de beruchte 20 weken echo, zou alles goed zijn met onze kleine spruit. Heel die stomme corona gooit finaal roet in het eten. Je zou kunnen zeggen dan Nick net zo goed had kunnen gaan werken. Gelukkig al vroeg de afspraak en Nick zet mij af bij het ziekenhuis. Bloed en bloed zenuwachtig ging ik naar binnen. Ja ik ja! Nick zat in de auto te wachten tot ik zou bellen. We mochten niet samen naar binnen door alle corona maatregelen en daar begon het eigenlijk al. Wat nou als het niet goed zou zijn? Mag hij dan naar binnen of moet ik helemaal overstur naar hem toe?  

Een stille lege wachtkamer. Ik hoor wat gerommel vanuit de kamers komen maar kan het niet verstaan. Ik heb het idee dat ik alweer moet plassen maar ik ben echt net geweest. De tijd tikt door en mijn afspraak tijd verstrijkt. Volgens het bord in de wachtkamer zijn er die dag 2 echoscopische aan het werk, er hangen foto's bij en in mijn hoofd krijg ik bij de ene een fijner gevoel dus ik hoop dat ik dan die heb. 'Mevrouw Tiellemans?' Ik mag naar binnen en mag mijn buik vrij maken en gaan liggen. Meteen begint zij te ratelen. "Ik ga zo de echo bij u maken, het kan zijn dat ik niet altijd iets vertel want soms moet ik gewoon even goed kijken! U hoeft niet zenuwachtig te zijn want ik doe dit de hele dag!' Ja, uhm, oké denk ik nog. Dat betekent toch niet dat ik niet zenuwachtig kan zijn? Je gaat checken of mijn kindje klopt, hallo. Vrij snel daarna ratelt ze dat het gebruik van face time nu wel mag en er geen opnames gemaakt mogen worden. 'Oké!' antwoord ik met een  beetje een bibber in mijn stem. Nick appt inmiddels ongeduldig over wanneer ik ga bellen. De echoscopische meld mij dat ik mag gaan bellen maar wel met het verzoek of Nick wel stil kon zijn en ik mijn geluid helemaal wilde dempen. Als je nog niet zenuwachtig was wordt je het hier wel van. Uiteraard kon Nick er helemaal niks van zien want het leek wel alsof het op 3km afstand werd afgebeeld. 

Ik had vanaf het eerste moment wel aangegeven dat wij nog niet wisten wat het werd en dat wel graag wilde weten. Dat was oke maar dat zou ze op het laatste vertellen! 'Kun je op je linker zij gaan liggen?' vroeg ze aan me. 'En wil je dan een paar keer heen en weer bewegen?' Er gebeurde niet wat zij wilde dus ik mocht weer op mijn rug gaan liggen. Ik lag net en mee begon zijn een partijtje in mijn buik te duwen en te stouwen. Nog even en ze duwde haar eruit joh! Inmiddels was wel gelukt wat ze wilde zien. 'Gefeliciteerd papa, je krijgt een dochter!' Die woorden vergeet ik nooit meer! Ik was zó blij! Alles was goed en ik kreeg een dochter, woehoe! Na dat moment was ik dat hele geratel van 20 minuten eerder al bijna vergeten, maar iets gezelliger had het wel comfortabeler gemaakt op zich.