Snap
  • Zwanger
  • hg
  • Corona

Hyperemesis gravidarum??? Nee joh!

Even voorstellen.... Ik ben 26 jaar, werk in de zorg en heb al 1 prachtige zoon van 3,5 jaar en ben zwanger van nummer 2.

Heel bewust hebben wij er voor gekozen om er wat jaartjes tussen te laten, onze zoon was niet gepland maar zeker wel welkom. Gelukkig zonder problemen snel zwanger van nummer 2 wat zeker niet iedereen zo makkelijk afgaat en ik dus ook zeker dankbaar voor ben.

Tijdens mijn eerste zwangerschap vanaf exact 6 weken de welbekende klachten gehad maar gelukkig was dit met 10 weken ook alweer over, een heerlijke zwangerschap gehad en met 36 weken al spontaan bevallen. Je zou dus zeggen, nummer 2... je weet wat er komt en het gaat wel weer over! Maar ja, wat als dat niet zo is? Je steeds minder eet en drinkt en je op den duur kilo's kwijt bent? 

Ik zal jullie in alle details (if you like it or not) vertellen hoe deze zwangerschap begon en nog bezig is!

Zwanger proberen te worden van de tweede wat gepland is, is zo anders want je gaat er bewust mee bezig. Ovulatietesten gekocht, want ja, dat scheelt "verplicht" knutselen;) gelukkig een positieve ovulatietest. Dat toen twee weken later wat klachten begonnen van gespannen botsten vond ik niet gek. Ik ben absoluut geen geduldig persoon dus had al extra vroege testen in huis, en jaaa zwanger! Voordeel dat je het zo vroeg weet is dat je alvast rekening kan houden met alles, nadeel is dat je even langer in spanning zit van of het wel goed gaat. 

Wetende dat ik de vorige keer ook exact met 6 weken erg ziek werd wou ik dit keer dus nog extra genieten van eten en drinken. Lekker uiteten etc. 2 dagen voor de 6 weken aangetikt werden vernam ik al dat alles wat viezer werd, zo kon ik eerst lekker genieten van een stokbroodje met een eitje erbij een dag later was het al een half stokbroodje. En daar is dan de 6 weken, kan er bijna de wekker op gelijk zetten.. ALLES is vies, echt alles! Maar goed voorbereid, dus vanalles in huis, waterijsjes, verschillende soorten drinken, en blijven proberen.

2 dagen later gaat alles ook nog eens stinken, zelfs tot mijn grote verdriet mijn lieve zoon dat vond ik nog het aller ergste.. het voelde dit keer allemaal gelijk een stukje heftiger dan de eerste zwangerschap en riep daarom gelijk al "het is vast een meisje!" Werken was gelijk niet meer mogelijk gezien de misselijkheid en alle prikkels niet kunnen verdragen. Je kan begrijpen dat juist net in de corona lockdown je in de zorg hard nodig bent, dus dat schuld gevoel kon er ook nog wel heerlijk bij!

Ik ben best anti medicijnen  en wou dit keer dat liever ook niet, maar gezien de klachten had ik eigenlijk geen keuze meer dus met frisse tegenzin toch maar de huisarts gebeld en kreeg de eerste keuze medicijn. Of het geholpen heeft en de ellende die nog kwam vertel ik in mijn volgende blog!