Snap
  • Zwanger
  • weeen
  • ziekenhuis
  • ziek
  • vroeggeboorte
  • gynaecoloog

Geen verloskundige, maar gynaecoloog.

De reden waarom was wat minder leuk, maar de vele echo's waren wel fijn.

Door de medicatie (en überhaupt mijn gezondheid) werden mijn zwangerschap en bevallingen medisch. Dit betekende geen verloskundige die mijn echo’s maakte of die ik kon bellen als er iets aan de hand was. En die echo’s, dat waren er nogal wat. In totaal heb ik 9 echo’s gehad. Al mijn echo’s vonden plaats op de afdeling gynaecologie in het ziekenhuis.

Ik weet nog steeds niet of ik dit nou als positief of negatief heb ervaren, ik denk beide. Als er iets is wat ik fijn vind is het ‘t gevoel hebben van veiligheid. Ik voelde me veilig in het ziekenhuis. Juist omdat de medicatie toch een soort spanning met zich mee bracht en ze in het ziekenhuis hier ervaring mee hebben. Persoonlijke aandacht is een ander verhaal. Daarin had ik denk ik toch liever een verloskundige praktijk gehad. Ze probeerde in het ziekenhuis zoveel mogelijk afspraken in te plannen bij dezelfde gynaecoloog en verloskundige, maar het was zo druk dat dit vaak niet lukte. Het was dus elke keer maar weer afwachten wie mijn echo maakte en of ik diegene kende of niet.

Ook het stukje gemak miste ik, denk ik. Meerdere keren heb ik last gehad, klachten die paste bij zwangerschapsvergiftiging. Normaal kan je dan je verloskundige praktijk bellen. Dat kon ik dus niet. Elke keer moest ik het ziekenhuis bellen en die drempel ligt toch echt een stuk hoger. Want er zijn altijd mensen die hun telefoonlijn harder nodig hebben en wat nou als ik bel met mijn klachten en er tegelijk iemand probeert te bellen met 7cm ontsluiting die NU iemand moet spreken. Mijn vriend heeft mij dus meerdere keren echt over moeten halen om toch te bellen. En gelukkig luisterde ik, na een paar keer aandringen (eigenwijs), wel altijd naar hem.

Want met 33,6 weken had ik een extra controle echo. Toen ik zei dat ik regelmatig kramp had in mijn onderrug ging ze twijfelen. Ze ging dus een inwendige echo maken om toch te kijken wat er van binnen aan de hand was. Tijdens de echo werd ze stil, dit volgde door de vraag “heb je nu kramp”? Ja een beetje, maar niet heel erg. Ze draaide het scherm naar mij en vroeg eventjes later “en nu”? Ja ook wel een beetje. En toen zag ik het… een wee. We zagen het zo voor onze ogen gebeuren. Dit was het begin van een zware, moeilijke en vooral spannende periode die eindigde in mijn bevalling. In de volgende blog ga ik jullie meenemen in deze twee weken (jep, do the math. Ze is te vroeg geboren) en mijn bevalling.