Terug
Blog header image

Even mijn hart luchten..

Dit word pas mijn tweede blog maar ik moet nu gewoon echt even mijn ei kwijt.
rebo1982
6 jaar geleden

he bah! Wat ellendig zeg! Ik hoop echt dat t weggaat of afneemt en je kunt gaan genieten! Sterkte!

Annemiek2
6 jaar geleden

Wat naar voor je, heel heel veel sterkte de komende tijd. Ik vraag me wel af of je thuis geen behandeling kan krijgen voor je spoken van vroeger en of je niet thuis een infuus mag krijgen die dan een verpleegkundige kan komen zetten? Misschien kun je hulp vragen aan je verloskundige of geneacoloog?

Mama van D&E
6 jaar geleden

Bedankt voor de reacties. Volgens het ziekenhuis was het niet mogelijk thuis aan het infuus te zitten. Mijn behandeling stopt helaas ook omdat ik echt daar naartoe moet voor de gesprekken. Ik moet nu gaan praten met de praktijk ondersteuner van de huisarts. Maandag heb ik gelukkig weer een afspraak met de verloskundige en dan ga ik het er met haar er ook nog even over praten. Ik heb vanacht weer nieuwe medicatie gehad en begin me nu ook wel echt zorgen te maken om de kleine omdat ik volcontinu aan medicatie zit die niet goed zouden zijn voor de kleine. Ik hoop dat ik maandag toch nog even een extra echo mag zodat ik hopelijk kan zien dat de kleine het nog goed doet.

Blog header image

Terugkomende pijn in haar wijsvinger

Is het haar hypermobiliteit of toch haar ‘triggerfinger’?

Toen Lize met 29 weken werd geboren heeft ze redelijk een stabiel herstel/aansterken doorlopen. Ze had wat langer ademondersteuning nodig, geelzucht en een lichte infectie maar verdere complicaties werden haar gespaard.


Op een ochtend, toen Lize ondertussen 31 weken was en van de IC in Amsterdam naar de Post IC in Alkmaar was verhuisd, zagen we dat ze haar rechter wijsvinger krom hield. Eerder zat deze constant in het tape door de infusen en hierdoor was het ons eerder niet opgevallen. Ze opende haar hand, al haar vingers strekte mooi recht behalve haar wijsvinger. Deze ging niet mee. Het leek vast te zitten. We gaven dit gelijk aan bij de verpleegkundige en binnen no-time stonden de arts en fysio er. De fysio probeerde voorzichtig de vinger te strekken. Dit lukte deel maar ging heel stroef, ook gaf hij halverwege een soort van knakje. De fysio wilde nog even het één en ander opzoeken en zich verdiepen. Al snel kregen we oefeningen en het zou gaan om een triggerfinger. Een foto was niet nodig. Het was hopen dat, naar mate Lize groter zou worden, er meer ruimte in haar vingertje zou ontstaan voor de beweging. Als dit niet zou gebeuren, dan moest ze geopereerd worden om haar vinger goed te kunnen gebruiken.

Weer hadden we een engeltje op onze schouder want binnen een paar weken kon ze de vinger zo goed als zelf strekken. Groeien in combinatie met oefeningen hadden voor het gewenste resultaat geleid.


Enkele maanden later, eenmaal thuis kon de fysio afscheid van ons nemen en kwam de TOPfysio over de vloer (deze kwam maandelijks bij Lize langs ivm vroeggeboorte voor de 30w). Vrij snel kregen we van haar te horen dat Lize wat hypermobiel voelde en dit werd later ook bevestigd door de kinderarts. Met deze twee bovenstaande ‘pijntjes’ in mijn achterhoofd maak ik me de laatste weken een beetje zorgen om ons meisje. Ze roept namelijk constant ‘au’ of begint te huilen en grijpt dan naar…. haar triggerfinger. Nu weet ik dat ze ook pijn kan hebben van haar hypermobiliteit maar mijn moedergevoel zegt dat ik beter het zekere voor het onzekere kan nemen. Ik ga morgen contact opnemen met de kinderarts. Je kindje pijn zien hebben is het ergste wat er is 🥺..