Snap
  • Zwanger
  • #prematuur
  • #ziekenhuisopname
  • #pre-eclampsie
  • #zwangerschapsvergiftiging

En dan heb je pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging)

Hoi,

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de fijne reacties op mijn 1e blog! Ik had dit niet verwacht, omdat ik me best schaamde en heel schuldig heb gevoeld. Dus deze reacties doen me goed, dankjewel!

Zoals beloofd zal ik jullie in deze blog vertellen hoe mijn zwangerschap verder verliep, en uitleggen waardoor we toch niet zoveel tijd bleken te hebben als gedacht:

Mijn zwangerschap verliep goed, ik heb het geluk gehad dat ik helemaal geen kwaaltjes had, en ook alle metingen verliepen precies gemiddeld volgens het boekje.

Met 24 weken zwangerschap heb ik nog flinke wandelingen gemaakt in de Ardennen, en dat ging allemaal prima! Wel kreeg ik vanaf toen flinke buikpijn na het eten. De verloskundige zei dat het maagzuur was, en ik heb er verschillende middeltjes voor gekregen maar niks hielp. Maagzuur klonk logisch omdat het altijd na het eten was, maar ik heb van mezelf een hoge pijngrens en die pijn was echt zo heftig dat ik helemaal in elkaar kromp.

Met 29 weken zwangerschap voelde ik me op die buikpijn na nog steeds prima, en lieten we een pretecho maken. Nadat we hiervan genoten hadden, vroeg de echoscopist of ze voor de zekerheid de baby mocht opmeten. Dat leek me alleen maar goed, alleen toen was de pret er wel af… Ze zag een groeiachterstand, en zei dat ze de verloskundige moest inlichten. Een uur later werd ik al gebeld door de verloskundige, dat ik me de volgende ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden. Er ging vanalles door me heen, ik had geen flauw idee wat dit betekende. De volgende dag heb ik urenlang in het ziekenhuis doorgebracht met allerlei metingen. Hier werd de groeiachterstand bevestigd, en bleken vooral de beentjes heel klein te zijn. Dit kon wijzen op een aandoening of syndroom, al was dat niet waarschijnlijk omdat de NIPT test goed was. Ik werd aangemeld voor een GUO in een specialistisch ziekenhuis om dit verder te onderzoeken, maar omdat ook de feestdagen eraan kwamen was er een lange wachtlijst en kon ik pas over 1 maand terecht. Mijn zwangerschap werd overgenomen door het ziekenhuis, en ik moest voortaan 2x per week voor controles en metingen langskomen. Ze zeiden dat ze vanwege de groeiachterstand de baby met 37 weken zouden gaan halen omdat hij dan volgroeid was en het buiten mijn buik beter zou hebben. Ik kreeg ook het advies om rustig aan te doen, maar op mijn vraag of ik wel fulltime kon blijven werken zeiden ze dat ze daar geen uitspraken over mochten doen en ik dat met de ARBO-arts moest oppakken. Van de ARBO-arts mocht ik het zelf bepalen, waardoor ik fulltime ben blijven werken. Ook omdat ik toen eigenlijk nog totaal niet besefte wat er nu eigenlijk aan de hand was.

Een week later met 30 weken zwangerschap, bleek dat ik een hoge bloeddruk had, en de doorbloeding van de navelstreng / placenta verminderd was. Ik kreeg medicatie tegen de hoge bloeddruk. Vanuit mijn medische achtergrond (ik ben verpleegkundig specialist) werd ik toen bang dat ik pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) zou krijgen, en heb ik tegen mijn baas gezegd dat ik niet meer fulltime wilde werken. Volgens de gynaecoloog was er toen overigens nog geen sprake van pre-eclampsie. Ik ben halve dagen gaan werken, en dit leek te helpen want mijn bloeddruk bleef met de medicatie stabiel en de doorbloeding verbeterde zelfs.

Met 33 weken zwangerschap begon mijn vakantie, had ik mijn babyshower en stond mijn verhuizing gepland om bij mijn vriend in te trekken. Mijn bloeddruk bleek toen echter gestegen te zijn, mijn medicatie werd verhoogd en ik mocht van de gynaecoloog niet bij mijn eigen verhuizing aanwezig zijn omdat ik rust moest houden. Gelukkig hebben mijn lieve ouders, broer, vriend en 3 vrienden mijn verhuizing top geregeld. Wel merkte ik bij de babyshower op dat ik niet helemaal helder meer was. Ik vind het moeilijk om te omschrijven, maar ik voelde me heel moe en had het gevoel dat alles langs me voorbij ging en ik niks in me opnam en niks meekreeg. Net alsof ik onder invloed was van kalmerende middelen ofzo. Ik kon de dagen daarna ook op de bank voor me uit zitten staren, en dan was het ineens uren later. Ook begon ik wazig te zien en kon ik bijv. niet goed meer tv kijken.

Met de jaarwisseling was ik 34 weken zwanger en werd ik ’s nachts wakker om naar de wc te gaan en schrok ik me kapot: ik was helemaal opgezwollen. Mijn benen, voeten en zelfs mijn gezicht zaten vol met vocht! Ik moest de volgende ochtend op controle in het ziekenhuis, maar toen was al het vocht weer weg en vroeg ik me af of ik me vergist had. Toch bleek mijn bloeddruk opnieuw gestegen dus ik kreeg er nog meer medicatie bij. Ook wilden ze me 24 uur lang opnemen om te testen op pre-eclampsie.

In het ziekenhuis deelde ik de kamer met een vrouw die er al weken lag met pre-eclampsie. Zij was ontzettend ziek en had veel pijn. De artsen twijfelden gezien haar klachten om de baby te gaan halen, maar omdat het voor de baby beter was om tot de 37 weken te wachten wilden ze het nog rekken. Ik hoorde ze zeggen dat als ze boven de 3 gram eiwitten kwam in haar urine, dat ze dan de baby gingen halen.

Ik kreeg te horen dat het bij mij allemaal wel meeviel. Ondanks dat ik mijn buurvrouw heel aardig vond, vroeg ik of ik een eenpersoonskamer mocht hebben. Ik ben heel gevoelig voor geluid, en ik kon gewoon echt niet slapen door het kreunen van de pijn van mijn buurvrouw en artsen die telkens binnen kwamen. Ik kreeg te horen dat eenpersoonskamers alleen beschikbaar waren voor vrouwen die al bevallen waren, dus dit was niet mogelijk.

De volgende dag was de uitslag van mijn bloed en 24-uurs urine binnen, en kwamen er meerdere artsen / verpleegkundigen mijn kamer binnen en verviel mijn hoop om na de uitslag naar huis te mogen. Ze boden hun excuses aan en zeiden dat ze zich hadden vergist en ik veel zieker was dan ze dachten. Ik bleek 4 gram eiwitten in mijn urine te hebben. Ik dacht aan wat ze telkens tegen mijn buurvrouw zeiden over de grens van 3 gram, en begon gelijk te protesteren dat mijn baby tot 37 weken moest blijven zitten zoals eerder gezegd. Gelukkig stemden de artsen hier mee in, wel kreeg ik per direct een eenpersoonskamer omdat het belangrijk was dat ik kon rusten. Deze bleek nu dus ineens wel beschikbaar te zijn. Ik moest tot mijn bevalling in het ziekenhuis blijven. Dus zo woon je net 1 week samen, om vervolgens een maand in het ziekenhuis te verblijven. 

Op die eenpersoonskamer kwam ik tot rust, ik zei tegen mijn vriend dat hij maar gewoon moest gaan werken aangezien de bevalling pas over 3 weken zou zijn. Ik zou deze week ook de GUO hebben, maar omdat dit alleen in een ander ziekenhuis kon zou ik daar met de ambulance naartoe gebracht worden. De artsen vonden mijn situatie nu echter niet stabiel genoeg om met de ambulance te reizen, dus de GUO werd afgezegd. Wel balen, omdat ik echt in spanning zat voor een mogelijke afwijking. Maar aan de andere kant zou deze baby er toch komen, ongeacht de uitslag dus maakte het eigenlijk niet meer uit.

Elke dag kwam er een gynaecoloog langs, en 5 dagen later kwam er 1 langs die ik nog niet kende, precies toen ik aan mijn lunch zat en in elkaar gezakt zat van de pijn. Ze riep dat dit zo niet kon, en de baby gehaald moest worden. Ik werd boos, ik kende haar helemaal niet dus wie was zij om hier ineens anders over te beslissen? En die buikpijn, die had ik al 10 weken en telkens werd er gezegd dat het maagzuur was! Ze testte mijn reflexen en ik had hyperreflexie (verhoogde reflexen). Toen ik boos werd, deed ze het nogmaals en zag ik het ook met mijn eigen ogen. Ik besefte toen dat ik inderdaad een verhoogd risico had op eclampsie (insult), dus moest ik er met mijn verstand toch aan toegeven. Ze werd boos op de verpleegkundigen, en riep waarom ik nog niet aan het magnesiuminfuus zat. Ik belde mijn vriend, die snel vanuit zijn werk naar me toekwam. Ondertussen merkte ik op dat ik niet meer kon plassen, en ook mijn bloedwaarden bleken achteruit te gaan. Zoals ik later ook in de brief zou lezen: inleiding op maternale indicatie gestart. 

Toen mijn vriend er was hebben ze een magnesiuminfuus aangesloten om insulten tegen te gaan, bijwerkingen hiervan zijn echter o.a. duizeligheid, slaperigheid en verwarring. Ik raakte toen helemaal van de wereld! Ook werd er een katheter geplaatst en werd ik ingeleid. Ze adviseerden een inleiding omdat dat beter zou zijn voor de longen van de baby. Er werd een ballonkatheter ingebracht om de baarmoedermond rijp te maken, zodat ze daarna de vliezen konden doorprikken en weeënopwekkers konden geven. Hierna kreeg ik ontzettend veel pijn. Ik ben als kind ooit geopereerd aan mijn urinebuis, waardoor ik dacht dat de pijn van de urinekatheter kwam. Ze bleven mij maar vragen of de pijn van de urinekatheter of de inleiding kwam. Maar ik had beide nog nooit gehad, dus hoe kon ik nu zeker weten wat de oorzaak was? Ik bleef vragen of ze de urinekatheter wilde verwijderen, maar dat deden ze niet. Toen ze ’s avonds laat kwamen zeggen dat mijn vriend naar huis moest, en ik goed moet rusten omdat ik de volgende dag moest bevallen werd ik helemaal gek. Ik had zo verschrikkelijk veel pijn, hoe kon ik nu slapen met die pijn en hoe kon ik nu uitgerust zijn voor de bevalling? Gelukkig had ik veel steun aan mijn vriend, hij weigerde weg te gaan zolang ik nog veel pijn had, en ging op de gang een discussie aan over de urinekatheter. Hij kreeg als argument: “is protocol”, en daar nam hij geen genoegen mee waardoor ze toch hebben besloten de urinekatheter te verwijderen. Dat verwijderen deed nog veel meer pijn, maar daarna zakte alle pijn weg. Wat een opluchting… Ik zei tegen mijn vriend dat hij naar huis kon gaan, en ben zelf gaan slapen. Rond half 4 werd ik wakker van de eerste weeën, maar ik kon tussendoor nog gewoon slapen. Die pijn was echt niks vergeleken met de buikpijn en de pijn van de urinekatheter, ik had er vertrouwen in dat ik dit wel volhield…

De volgende ochtend ging het inderdaad nog prima, de inleiding verliep soepel en ik had 3 cm ontsluiting, voldoende om mijn vliezen door te prikken en te starten met weeënopwekkers. Ik ben uiteindelijk om 18.37 uur bevallen. Helaas verliep de bevalling ook weer niet volgens plan en met complicaties en volgde er nog een wekenlange ziekenhuisopname. Dit zal ik vertellen in mijn volgende blog!