Terug
Blog header image

Een eeneiige tweeling, wat een geluk (of toch niet)

We zitten op een hele grote roze wolk, nooit gedacht dat we er zo afgedonderd zouden worden.

de komende 4 weken zijn we met niks anders bezig als onze tweeling.

Op 10 December 2008 hebben we de volgende afspraak bij de gynecoloog. We kijken beide uit naar deze afspraak, ik heb zelfs al een beginnend buikje, maar ben ook al 14 weken zwanger. Vol trots zit ik in de wachtkamer met mijn hand op mijn buik.

Als we naar binnen mogen gaan we eerst weer een echo maken.

Alles ziet er prima uit. De blaasjes en maag zijn zelfs gevuld met vocht, dit is een teken dat alles prima functioneert.

Helemaal goedgekeurd keren we huiswaarts. Als we het ziekenhuis uitlopen grijp ik mijn vriend vast en roep; oooh nu kan er niks meer misgaan. 

Maar het gaat toch mis. Op 12 december komt mijn vriend s' avonds thuis en vraagt of ik me wel lekker voel. Ik knik van wel.... hij zegt; je ziet zo wit als de muur. Ik ben alleen wat moe zeg ik, en we bedluiten om naar bed te gaan. Mijn vriend moet de dag erna weer om 6 uur beginnen met werken. Die nacht slaap ik heel onrustig.

De volgende morgen ben ik om 7 uur al wakker, en heb krampen in mijn buik ( ik vind dit niet raar, want ik heb veel problemen met mijn darmen en dan vooral als ik wit brood heb gegeten. Nu heb ik gisteren pizza gehad en denk dat de krampen daarvan zijn). Ik ga me aankleden, want ik moet naar de Aldi, daar hebben ze skibroeken in de aanbieding en mijn vriend wil er graag een hebben. Aansluitend ga ik langs bij mijn vriend op het werk om hem wat te brengen. De krampen worden erger, en denk dat ze wel wegtrekken als ik ga rusten. Als ik op het werk aankom schrikt mijn vriend. Hij vraagt wat er is. Ik zeg dat ik last van mijn darmen heb en dat ik dadelijk thuis ga liggen. Hij vraagt of hij naar huis moet komen. Nee het gaat wel, zeg ik.

Om 10 uur ben ik weer thuis, ondertussen heeft mijn vriend al 2 keer gebeld hoe het nu gaat, ik stel hem gerust en zeg dat ik even in bad ga liggen.

In bad worden de krampen steeds heftiger, en begin me nu toch af te vragen of dit nu wel zo normaal is.  Ik besluit om de huisartenpost te bellen, deze raden mij aan om de verlosafdeling in het ziekenhuis te bellen. Deze vragen mij vrijwel meteen of het kan zijn dat ik weeën heb. Oooh FUCK, het zal toch niet.... Ik kan meteen langs komen. 

Voor ik uit bad klim bel ik eerst mijn vriend, maar ik hoor hem al aan de deur. ( hij had geen rust meer) Ik vertel hem wat de verloskundige zei, en hij kijkt erg bezorgd. Omdat ik zo'n krampen heb helpt hij me met aankleden. In de auto ben ik erg gespannen.

Als ee de parkeerplaats oprijden voel ik iets ploppen en voel ik iets warms langs mijn benen lopen. Ik roep; ooh nee ik plas in mijn broek... we snellen snel het ziekenhuis in, en bij de eerste wc glip ik naar binnen. Ik doe mijn broek naar onderen en zie overal bloed.. het voelt alsof er nog meer uitkomt, dus ik ga boven de wc hangen. Er zit iets heel erg te duwen, opeens komt mijn eerste kindje eruit. Ik kan het nog net pakken, voordat het de wc in valt. Een piepklein kindje net zo groot als mijn hand. Ik blijf er maar naar staren, alles zit erop en eraan, er groeien zelfs al mini nagels. Ik begin mijn man te roepen, het duurt even voor hij mij hoort. Hij komt naar binnen en kijkt mij met grote ogen aan... alle moed zinkt hem in de schoenen. Ik maak een bedje van wc papier en leg ook ons kindje erin, ik vergeet bijna mijn broek omhoog te trekken.

We lopen snel de wc uit, op weg naar de verloskamers. In alle paniek kunnen we deze niet meer vinden, we zitten ergens op de tweede verdieping maar zijn helemaal de weg kwijt.  We zien 2 verpleegkundige lopen en vragen aan hun waar de verloskamers zijn. Ze kijken ons een beetje raar aan, maar wijzen waar we moeten zijn en vervolgen daarna rustig hun weg...

Bij de verloskamers aangekomen worden we meteen meegenomen. Een verpleegster neemt ons kindje van mij over, terwijl een andere begint mij uit te kleden. Ik laat het allemaal over me heen komen, het is net of ik van een afstand sta toe te kijken. Als ik van onderen uitgekleed ben rijden ze het echoapparaat naar binnen, en gaan kijken of ons ander kindje nog in mijn baarmoeder zit.

Helaas zegt ze, ook het andere kindje zit niet meer in jou baarmoeder. Ze gaat vervolgens voelen met haar vingers en voelt het kindje zitten. Het is nu de bedoeling zegt ze, dat je bij elke wee gaat meepersen. Dat doe ik, maar in het begin zie ik alleen maar bloed eruit kolken... na 5 minuten persen komt ons tweede kindje eruit en 1 van de 2 vruchtzakken. Als de 2de vruchtzak na 30 min. Er nog niet uit is, besluiten ze om deze er op de OK uit te halen. 

Als ik daarna op de uitslaapkamer wakker word, voel ik me ontzettend leeg. Ik vraag naar mijn vriend, en deze mag meteen bij mij op de uitslaapkamer. Daarna rijden ze mij naar een kamer. Ze vragen of ik iemand wil zien, want mijn ouders, schoonouders en mijn 2 broertjes zitten op de verlosafdeling. Ik knik van ja, en nog geen 2 minuten later staat iedereen op mijn kamer. 

De verpleging vraagt of ik de kindjes bij me wil hebben, dit wil ik. Ze komen binnen met een bakje waar ze onze tweeling in hebben gelegd. We denken dat het jongens zijn, omdat er wat hangt tussen de beentjes. De verpleegster denkt het ook. Zo blijf ik een hele tijd naar ze kijken, ze zijn volmaakt, erg klein maar verder helemaal perfect. Hoe kan dit dan toch. Ik begin te snikken, en vraag me af waarom! 

Om 19.00 uur komen ze me vragen of ik een nachtje wil blijven, of als ik naar huis wil. Ik kies voor het laatste.

Thuis voel ik me ellendig... na n uurtje legt mn vriend mij in bed.

In mijn volgende blog vertel ik hoe we verdergaan en over onze volgende stap

Sara146
6 jaar geleden

ohnee, wat een ontzettend heftig verhaal! : '( wat erg!

Annemiek2
6 jaar geleden

Wat heftig zeg, maar ook wat een "geluk" dat je je kindje nog net hebt kunnen opvangen. Ik kan me niet goed voorstellen hoe dat allemaal zo is maar ik vindt het wel heel dapper dat je het zo durft te schrijven.

Ilona0903
6 jaar geleden

Ik heb jou blog gelezen met een traan! Wat verschrikkelijk dat jullie geluk zo moest eindigen!

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je, ik ben begonnen met bloggen en dat voelde goed. Ik merk dat dit stuk mezelf ook weer van slag maakt.

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je, gelukkig komt er ook voor ons weer geluk

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je

Ilona0903
6 jaar geleden

Gelukkig! Het is jullie zo gegund!

Annemiek2
6 jaar geleden

Wat fijn dat het bloggen goed voelt, ondanks dat het je van slag maakt. Ik denk dat het ook niet vreemd is. Ik heb met sommige dingen van langer gelden ook moeite. Ook als ik het zou opschrijven.

MamavanJongens
6 jaar geleden

Och... wat verschrikkelijk verdrietig :(

Janskenl
6 jaar geleden

Jeetje Diana, Wat verschrikkelijk. Wat ben je sterk en dapper geweest! Hopelijk helpt het opschrijven je een beetje. veel liefs!

Anoniem
6 jaar geleden

Diana, Het lezen van je verhaal roept herkenning op. Mijn vrouw en ik hebben in mei 2012 tijdens de zwangerschap ons dochtertje Jedidja verloren. Jaren eerder verloor haar zus een tweeling met 18 weken zwangerschap. Wij hebben toen gezien hoe mooi de lichaampjes al waren gevormd. Toen wij zelf te maken kregen met een miskraam ontdekten wij dat ons dochtertje na 9-10 weken zwangerschap al zo gevormd was dat teentjes, vingertjes en zelfs de ogen al goed zichtbaar waren. Wij realiseerden ons toen dat zo jong al er sprake is van een volledig lichaam al is het nog niet volgroeid. Ik merk dat het goed is om, wanneer zich een gepaste gelegenheid zich voordoet, onze ervaringen te delen omdat dan vaak blijkt dat er veel meer ouders hiermee te maken hebben gehad. Wij zijn ouders van 5 gezonde kinderen en zijn daar erg dankbaar voor. Daarbij heeft deze ervaring ons gezin hechter gemaakt. Nu we een aantal jaren verder zijn merk ik wel dat deze gebeurtenissen een plekje hebben gekregen. Toch vergeet je het niet. Ook zij was welkom en had ons hart gestolen. Juist in die periode hebben wij mogen ervaren dat de God van het leven je niet alleen laat, maar zelfs dit kan gebruiken om tot zegen van anderen (die dit ook meemaakten) te kunnen zijn. Wij wensen je dan ook Zijn nabijheid toe. Met liefdevolle groeten

Sarinamalik
6 jaar geleden

Oh wat verschrikkelijk! Sterkte!

men85
6 jaar geleden

Wat erg voor jullie veel sterkte !!!

Anoniem
6 jaar geleden

Oh jeetje! Ik word er gewoon emotioneel van!! Sterkte zeg! Ookal is het al tijdje geleden vergeten zal je het niet!

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je. Wij zijn inmiddels ook gezegend met 2 geweldige jongens, maar de meisjes blijven ook voor altijd in ons leven. We gaan ook elk jaar naar een gedenkplek voor veel te vroeg geboren kinderen en ook de jongens weten dat ze eigenlijk ook 2 zusjes hebben. Ook wij hebben ervaren dat wij niet de enigste zijn die zoiets overkomt. Mijn man en ik zijn hier zoveel hechter door geworden Ik wens jullie ook al het geluk toe met jullie 5 kinderen. Liefs Diana

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je

Diana_77
6 jaar geleden

Dank je, je leert ermee omgaan, maar vergeten doe je het niet. Inmiddels hebben we toch ook nog 2 prachtige zoons gekregen. Was dit alles niet gebeurt dan hadden we onze boys nu niet gehad. Daar hou ik me aan vast. Xx

Kindercoach Vanessa | MPexpert
6 jaar geleden

Wow wat heftig zeg!!! Zit met tranen in mijn ogen je verhaal te lezen. Ik ben heel benieuwd naar je volgende blog!

Diana_77
6 jaar geleden

Heb er inmiddels alweer een paar klaar (na deze blog)

Anoniem
6 jaar geleden

Wat een verhaal kippenvel ervan. Wat enorm dapper dat je dit zo durft te Bloggen. Veel sterkte voor jullie

Blog header image

DE GEZELLIGSTE PUZZELTIJD VAN HET JAAR

Jan van Haasteren Junior

Wie kent ze niet, de creatieve en humoristische puzzels van Jan van Haasteren Junior. Elke puzzel heeft zijn eigen verhaal.

De perfecte tijd om te gaan puzzelen

Het wordt donkerder in huis, de kaarsjes staan aan, een heerlijk moment om samen te puzzelen. Je gedachten op nul en helemaal in de puzzel verzinken. Met één doel, de puzzel op te lossen.

Wist je dat als jongere kinderen puzzelen ze een betere hand- oogcoördinatie ontwikkelen? Kinderen hun geheugen wordt gestimuleerd, welk stukje paste niet en welke zou dan wel kunnen passen? Ook leren ze door te gaan als het even niet lukt en in oplossingen te denken.

Herken je dat gevoel ook? Dat geluksgevoel als je weer een puzzelstukje op de juiste plek hebt gelegd? Dopamine komt vrij in je hersenen als je een stukje weer goed gelegd hebt, ook wel het gelukshormoon genoemd. Hierdoor word je blij, krijg je een voldaan gevoel en zin om de puzzel af te maken.

Op zoek naar herkenningspunten 

Jan van Haasteren Junior zijn niet zomaar puzzels. Dat Jan van Haasteren een striptekenaar is geweest is wel te zien in zijn puzzels. Je kan helemaal in je gedachten verdwijnen in de puzzel. Je eigen stripverhaal bedenken. Al puzzelend kom je allerlei verschillenden karakters tegen.

Heb jij de kenmerkende Jan van Haasteren items al weleens gevonden, als de haaienvin, schildpad, superslak of de handjes? Deze zijn vaak te vinden in de puzzel. Uren lang kijkplezier na een voldaan gevoel van het maken van de puzzel.

Wij zijn dol op de Junior puzzels van Jan van Haasteren, na het laatste stukje gelegd te hebben bedenken we ons eigen verhaal erbij en vertellen deze aan elkaar. Dit wekt de leukste momenten op! Humor, dat heeft Jan van Haasteren wel!

Als je ze zelf wil bestellen, als cadeautje voor de feestdagen bijvoorbeeld (tip!), dan kan dat hier. Veel puzzelplezier! 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Jumbo Games. 

Blog header image

Sinterklaasavond met PLUS

Het heerlijke avondje staat weer voor de deur. De leukste tijd van het jaar vind ik zelf. De dagen worden korter en het is langer licht. Dat betekent voor mij gezellig samen op de bank met de openhaard en kaarsjes aan. En uiteraard met wat lekkers. Eerst boodschappen doen. 

Sinterklaas

Voordat we lekker kunnen smikkelen op de bank met deze donkere dagen voor Sinterklaasavond, gaan we boodschappen doen. Wij komen graag bij PLUS omdat daar fijne aanbiedingen zijn. Ik blijf toch een Nederlander zullen we maar zeggen, haha. Buiten de aanbiedingen is het vers gesneden beleg van PLUS onze favoriet! 

Voor Sinterklaas hebben ze ook een ruim assortiment aan lekkernijen. Zoals chocoladeletters in vele verschillende smaken, pepernoten in vele verschillende smaken, chocolade Sinterklaasjes, banketstaaf of speculaastaart en nog veel meer. Persoonlijk vind ik de pepernoten van het eigen huismerk heerlijk knapperig. Ook die met chocolade eromheen vliegen er hier thuis doorheen. Ook altijd erg handig voor het schoentje zetten om de schoentjes te bestrooien.

Onze favorieten 

Waar ik nog meer voor naar de PLUS ga is het ruime assortiment aan groente en vlees. Persoonlijk ben ik vaak een beetje inspiratieloos als het om avondeten gaat. Op de website van PLUS kan je veel recepten vinden, erg handig als je, net als ik, inspiratieloos bent. Je kunt het heel makkelijk online bestellen of je maakt een lijstje en gaat dan naar de winkel. Net wat je makkelijk vindt.

Online boodschappen doen

Moeder Teresa hier vergeet altijd boodschappen te doen en moet dan soms per week wel 8 keer op en neer naar de supermarkt. Gelukkig hebben ze online boodschappen uitgevonden. Daar kun je fijn per categorie zien wat je besteld hebt. Echt heel handig en praktisch als je net zo’n chaoot bent als ik. 

Waar gaat jullie voorkeur naar uit? Online of winkel? En doen jullie meteen voor de hele week boodschappen of lekker 3 keer op een dag? 

Voor het heerlijke avondje van Sinterklaas heb ik lekker strooigoed in huis gehaald. Ook lekker broodjes voor in de oven en natuurlijk vleeswaren van PLUS. Een lekker hapje voor op tafel is ook altijd gegarandeerd succes. Wij zijn er klaar voor, jullie ook?

Blog header image

Mijn missed abortion

De echo die alles veranderd

Op 13 september 2022 hadden wij 'eindelijk' een positieve zwangerschapstest! Ongeveer 7 maanden, ik weet dat het eigenlijk niet lang is maar wat was elke maand weer een teleurstelling. Zeker als je verhalen in je omgeving hoort van ongelukjes of 'het was in één keer raak'.

De zwangerschapstest had een licht streepje, maar hee, een streepje is een streepje. En heel gek is het niet als je er zo vroeg bij bent, net 4 weekjes.
Officieel 4 weken en 2 dagen, maar door de ovulatietesten weet ik dat de ovulatie afgelopen maand ook 2 dagen later was.

Ik was uiteraard voorbereid dat ik eventueel zwanger zou zijn, was al gestopt met alcohol drinken (wat ik toch al bijna nooit deed) en slikte al maanden foliumzuur. Maar ik werd nu nog meer bewust van een gezonde levensstijl en dan voornamelijk voeding.
Ook heb ik de volgende dag een verloskundige gezocht en als snel stond de afspraak voor de 7 weken echo.

Op 3 oktober (7 weken en 1 dag) stond de eerste echo gepland, wat keken we hier naar uit! Stiekem was het ook wel een beetje spannend, de zwangerschap voelde nu steeds echter.

Ik had 2x een klein beetje bloedverlies gehad bij het toiletbezoek ongeveer met 5 weken. Direct gebeld naar de verloskundige en de kans was groot dat dit een geknapt bloedvaatje was gaf zij toen aan. 
Toch was ik hierdoor extra gespannen voor de echo.

Op de dag van de echo had ik weer een klein beetje bloedverlies toen ik naar het toilet moest, maar weer echt minimaal (ik was er extreem alert op, vraag me af of ik het anders ook gezien had).
Gelukkig hadden we een goede echo. Onze kleine 'rijstkorrel' liep wel enkele dagen achter, maar dit was ook mijn eigen berekening met de ovulatietest. Daarnaast is niet elk bevrucht eitje even snel in de baarmoeder en ingenesteld gaf de verloskundige aan.
Er is al beginnende hartactiviteit. Nog langzaam, maar wel krachtig. Ruim de helft van het kindje ging heen en weer op het beeld!
Voor de zekerheid wordt er een extra echo ingepland over 10 dagen, omdat deze echo toch iets te vroeg was. Waarschijnlijk is het hartje nu net gestart met kloppen, dit is dan altijd langzaam. De volgende echo moeten we een goed kloppend hartje zien is de verwachting.
De verloskundige klonk positief, de eerste 12 weken is er altijd een risico op een miskraam maar er was geen reden om extra bezorgd te zijn.

Het is 13 oktober, 8 weken en 4 dagen zwanger. De dag van de tweede echo.
Ik heb er eigenlijk wel zin in en ben veel minder gespannen dan de vorige keer.
We hebben al gezien dat het op de goede plek ingenesteld is, de hartactiviteit was op gang gekomen en ik ook geen bloedverlies gehad.

Totdat de verloskundige de echo ging maken.. Er werd eigenlijk direct duidelijk dat dit niet goed was. De hartactie zoals we dit de vorige keer zagen was er niet, er was wel iets aan hartactiviteit maar dit was traag en veel minder krachtig. Vergeleken met de vorige echo leek het bijna aan de buitenkant van het kindje te zijn.
Ook was het kindje nauwelijks gegroeid, in 10 dagen was er hooguit groei voor 2 dagen geweest.

De verloskundige is direct duidelijk: de kans dat dit goed afloopt is er eigenlijk niet. Omdat er nog wel hartactie te zien was wordt er een afspraak gemaakt voor 1 week later. Niet om te kijken of het dan wel goed is, maar om te kijken of de hartactie dan gestopt is. Dit is belangrijk voor een eventuele doorverwijzing naar de gynaecoloog als de miskraam niet vanzelf opgang komt.