Snap
  • Zwanger
  • mama
  • bevallen
  • Momlife
  • boysmom
  • momofboys

EEN BROERTJE OF ZUSJE VOOR NOËL?!

Wat genoten wij van Noël als baby. Hij was super tevreden, altijd vrolijk en zo wijs. Op den duur kwam dan toch al gauw de vraag of we niet ook graag een 2e kindje zouden willen. Wat shandro betreft was dat duidelijk: hij wou graag een broertje of zusje voor Noël. Ik zelf was daar nog niet zo zeker van en als ik zo terug denk weet ik eigenlijk niet waarom ik daar zo over dacht. Ik had bij Noël geen zware of traumatische bevalling gehad waardoor ik dat eventueel niet zou willen. Ik denk dat ik het toch een beetje eng vond, alles ging goed zoals het zou moeten gaan z’n 3’en.

Uiteindelijk toen Noël 1,5 jaar oud was vond ook ik dat het goed was om er voor te gaan, want wat zou het leuk zijn om Noel een broertje of zusje te kunnen geven, zodat ze samen met elkaar opgroeien.

Eind februari 2018 voelde ik aan alles dat ik wel zwanger moest zijn, ik kon niet eens de supermarkt in lopen want ik werd misselijk van de geur van vers gebakken brood. Ik had toen al gauw de positieve test in handen. Pff wat ben ik misselijk geweest die zwangerschap, hele dagen heel misselijk. Ik leefde vooral de eerste weken op beschuiten en opkikkers.

Bij week 15 hebben we een geslachtsecho laten doen, want we waren veel te nieuwschierig of we een jongen of een meisje zouden krijgen. En het bleek een broertje te zijn voor Noël. Superleuk want dat hield in dat ik 2 boefjes zou hebben rond lopen over een poosje.

Hoe verder de in de zwangerschap, hoe meer kwaaltjes ik kreeg. De misselijkheid ging weliswaar over maar mijn lijf ging steeds vaker pijn doen. Toen bleken we ook nog eens een hele hete zomer te hebben, waardoor ik superveel vocht vast hield.

Tegen de tijd dat ik 36 week was deed alles zoveel pijn, dat ik ’s nacht niet eens kon slapen. Ik heb nachten onder de warme douche gestaan omdat mijn rug en buik zoveel pijn deden. Ik heb toen ik 37 week was toch maar aan de bel getrokken bij de verloskundige en die stuurde me door naar het ziekenhuis om te kijken wat we konden doen. Inleiden zouden ze sowieso niet doen voor de 39 week, en het enige wat mogelijk was is dat ik daar een nacht kon slapen en een soort slaapmiddeltje kon krijgen ( volgens mij in een prik vorm) . Het nadeel was dat mocht de bevalling beginnen dan ben je niet helemaal helder en wat suffig. Op dat moment was ik zo emotioneel door alle hormonen dat ik dat niet wou want dan moest ik ook zonder Noël en Shandro daar blijven, wat ik absoluut niet wou. ( maar wat wel logisch is natuurlijk ) Dus eigenwijs als ik was ben ik toch mee naar huis gegaan. Ik moest wel zolang de baby bleef zitten in het ziekenhuis op controle komen. Toen ik op 23 oktober weer een afspraak had bij de gynaecoloog, en aangaf dat ik helemaal op was en dat ik de baby ook niet meer regelmatig voelde, werd ik aan de ct geplaatst en wouden ze kijken of ik al ontsluiting zou hebben. Ik bleek 2 a 3 cm ontsluiting te hebben en er werd besloten om ons gelijk naar boven te sturen voor een inleiding. We hadden onze tassen al in de auto liggen dus we konden zo door.

Stiekem vond ik het wel jammer dat ik weer ingeleid zou worden, maar mijn lijf was op.

Een paar uur later op 24 oktober 2018 om 01:39 werd Lewis geboren, een gezond jongetje van 4,3 kilo.

Omdat hij wat zwaarder was moesten we 2 dagen in het ziekenhuis blijven zodat ze zijn suikers konden prikken.

Alles bleek goed te zijn en we mochten naar huis, heerlijk genieten als een gezin van 4. De eerste 2 week vlogen voorbij, wat deed Lewis het goed. En natuurlijk wat deed Noël het goed als grote broer.

Helaas na 2 week werden we van de blauwe wolk gegooid en konden we niet meer zo genieten.. Dat vertel ik de volgende keer in een andere blog want anders word deze te lang.

Vonden jullie het ook eng om van van 1 kindje, voor een 2e kindje te gaan?

Ik had bij Noël geen zware of traumatische bevalling gehad waardoor ik dat eventueel niet zou willen. Ik denk dat ik het toch een beetje eng vond, alles ging goed zoals het zou moeten gaan z’n 3’en.