Snap
  • Zwanger
  • zwanger
  • ziekenhuis
  • echo

Doorverwezen naar het VUMC

20 weken echo herhalen, gedumpt door je werk.
Snap

2 dagen nadat ik bij de verloskundige ben geweest kon ik al in het VUMC terecht. Niels kon op zo'n korte termijn niet mee dus mijn moeder ging mee. Daar werd door 2 professoren de 20 weken echo opnieuw gemaakt. Ze hebben geloof ik wel 100x naar de darmen gekeken maar vonden dit wel meevallen. Een opluchting denk je dan. Totdat ze zijn hersentjes maar opnieuw bleven bekijken...

Wat ik het ergste vond is dat ze niks vertelde... behalve 1 vraag tussen door: komen er afwijkingen voor in jullie familie? HE WAT?

Als ik bij mijn eigen verloskundige op de bank lag vertelde ze altijd precies wat ze zag en wat ze dacht. Uiteindelijk vertelde ze ons dat alles netjes op groei bleek te zijn behalve zijn "kleine hersens" die liepen 2 weken achter op de groei. Die waren dus te klein...

Als de darmen ook wit zouden zijn kon dit betekenen dat ons kindje het down syndroom of erger zou kunnen hebben. We hebben expres in het begin van de zwangerschap er voor gekozen om geen NIPT test te laten doen. We vonden dat we jong waren en dat dit niet nodig was. En we hielden toch wel van dit jochie! 💙 

Een paar dagen later gingen we op babymoon naar Tenerife ondertussen was ik 25 weken zwanger. We hebben genoten en veel gepraat deze vakantie. Niels maakt zich sowieso niet zo snel zorgen en ik had ook het gevoel van volgens mij valt het allemaal wel mee. Ik dacht het is en blijft toch mijn kindje. Ik zal alles voor hem over hebben. Wat voor zorg hij ook nodig heeft. Ik zal er altijd voor hem zijn. Ik wist van te voren niet dat ik zo sterk zou zijn. Soms ben ik heel blij met hoe positief ik kan denken. Dat maakt het leven een stuk makkelijker!

Ook hadden we het erover of ik na de zwangerschap weer terug zou gaan naar mijn werk of dat ik zou stoppen en thuisblijfmoeder zou worden. We waren er nog niet over uit of mijn werk nodigde mij uit voor een kop koffie. Toen werd ik ineens gevraagd om in het kantoor te komen bij de manager. Ze vertelde mij even dat ze mijn contract in november niet ging verlengen. (Ik zou dan een vastcontract krijgen.) en dit vertelde ze mij in juni. Het voelde eerlijk gezegd als een opluchting omdat we zelf al twijfelde of ik nog terug zou gaan. Achteraf voelde ik mij genaaid. Ze nodigde mij uit om even bij te praten en leefde helemaal mee. Maar op het zelfde moment word ik er gewoon uitgeknikkerd...

Snap