Snap
  • Zwanger
  • zwangerschap
  • revalidatiecentrum
  • Revalidatietraject
  • guillain-barre
  • Blog4

Blog IV: Revalideren en bekendmaking zwangerschap

9,5 week intern revalideren en een creatieve aankondiging van de zwangerschap, eindelijk!

Blog III:

https://www.mamaplaats.nl/blog/zwanger/deel-iii-van-het-ziekenhuis-naar-het-revalidatiecentrum

Tijdens de revalidatie varieerden de klachten heel erg van intensiteit. De lijn van klachten en overbelasting/grenzen was nog steeds flinterdun. Ik kreeg op een gegeven moment ontzettende last van mijn nek en hoofd. Door het lopen verkrampte ik namelijk mijn bovenlichaam en mijn hoofd (ik keek steeds naar beneden wanneer ik liep, want ik was bang om te vallen). De Guillain-Barré zat ook in mijn nek, mijn hoofd was gewoon ‘té zwaar’ voor mijn nek en schouders en door de zwangerschap worden alle banden in je lichaam weker (om je lichaam voor te bereiden op de bevalling). Daardoor was mijn nekpijn op een gegeven moment ondragelijk. Naast paracetamol mocht ik geen andere pijnstilling en kreeg ik een nekkraag aangemeten.

Raar genoeg begonnen mijn Guillain-Barré klachten in mijn benen, ik had wel tintelingen in mijn handen maar qua kracht waren het mijn benen die als eerste kracht verloren. En het zijn mijn nek en armen waar ik het langst klachten van had en nog steeds heb. Ook tijdens de revalidatie boekte ik de minste vooruitgang in mijn nek en armen.

Snap

In de 6de week van de opname in het revalidatiecentrum (bij ongeveer 14 weken zwangerschap) hebben Christiaan en ik een creatieve aankondiging gemaakt van de zwangerschap, een foto. Wij hebben in de hele opname periode niemand verteld dat ik zwanger was. Alleen het medisch personeel natuurlijk. Aan de ene kant wilde ik heel graag aan iedereen vertellen dat ik zwanger was, maar iedereen maakte zich al zo druk om alleen mijn eigen gezondheid, dat wanneer ik ook nog zou vertellen dat ik in verwachting was, iedereen nóg ongeruster zou worden en nog meer stress zou krijgen. En daarbij wilden Christiaan en ik een leuk moment plannen om het te vertellen, dus niet in een ziekenhuisbed of in het revalidatiecentrum.

In het weekend van week 6 mocht ik voor het eerst op zaterdag een paar uur naar huis. Van elf uur ’s ochtends tot rond een uur of drie, vier in de middag. Dit is het moment, dacht ik! We hebben de foto op een kaart laten drukken en voor zowel Christiaans ouders als mijn ouders een boekje van Nijntje gekocht (1 in het Haags voor Christiaans ouders en 1 in het Rotterdams voor de mijne).

De ouders kregen de kaart en de broers/zussen het Nijntje boekje met daarin een echo van de baby, we hebben de reacties gefilmd. Wat was het een succes en ook erg emotioneel, maar eindelijk! Het hoge woord was eruit en ik kon nu ook over de baby gaan kletsen met iedereen. Ik hoefde niet meer geheimzinnig te doen en op te letten dat het personeel niets ging zeggen of vragen over de baby als er bezoek bij was.

Snap

In de weken daarna werden de verlofuren en -dagen uitgebreid: een hele dag naar huis, daarna 2 hele dagen, tot slot weekendverlof. Hoewel in het begin mijn mentaliteit was: ‘Ik doe wat er van mij gevraagd wordt en het liefst iets meer want dan kan ik zo snel mogelijk naar huis.’ kwam ik daar naarmate de tijd vorderde iets op terug. Natuurlijk wilde ik zo snel mogelijk naar huis, maar als ik de weekenden thuis was, was het ook zó ontzettend zwaar. Christiaan moest mij nog helpen, maar je wil toch zelf ook nog wel dingen doen als je dan weer thuis bent. Dit kon niet echt.

Ondertussen werd Christiaans huis verkocht en moesten we dus op zoek naar een huis voor ons samen. In overleg met het revalidatiecentrum mocht ik op woensdagmiddagen ‘vrij’ van mijn therapieën om op huizenjacht te gaan. Dat kostte ontzettend veel energie maar was wel erg belangrijk. Met moeite kwam ik de trappen op bij de huizen waar we gingen kijken. Maar uiteindelijk hebben we ons huidige huis kunnen kopen die we hebben bezichtigd toen ik nog opgenomen lag. Precies op tijd, want eind januari kregen we de sleutels en begin april ben ik bevallen.

Ondertussen had ik in het revalidatiecentrum een clubje met drie andere (jonge) patiënten. Het klinkt zo gek, als ik terugkijk op de periode in het revalidatiecentrum is dit heftig, bizar en zwaar geweest, maar ook zo ontzettend mooi! Ik heb drie andere prachtige mensen leren kennen, waar ik lief en leed mee heb gedeeld. Wij waren het clubje, waar iedereen op een gegeven moment van wist. Onze ontbijtjes, lunches en avondeten waren samen. Koffiedrinken deden we samen, in de laatste weken organiseerden we een kleine VrijMiBo. We deden Mario Kart na met onze rolstoelen, met zijn allen door de gang racen en de obstakels ontwijken. Mijn verjaardag was tijdens de opname, mijn kamer, deur en rolstoel werden versierd door ‘het clubje’. We bestelden en lieten eten bezorgen. We hebben goede en slechte dagen meegemaakt met elkaar. Zo bijzonder! En ik ben ook echt zo enorm dankbaar dat ik hen heb leren kennen tijdens de revalidatie, daardoor is het revalideren voor ons allemaal een stukje makkelijker en fijner geworden. Nog steeds heb ik contact met ‘het clubje’ en spreken we nog regelmatig af. Via Whatsapp hebben we een groepsapp, die ‘de stichting’ heet. Dan kunnen jullie zelf wel bedenken hoe heerlijk deze mensen zijn met hun zelfspot!

Snap
Snap

Na 9,5 week in het revalidatiecentrum mocht ik naar huis, wat een feest! Ik was ongeveer 18 weken zwanger toen ik naar huis ging. Maar ik was er nog lang niet, ik kon nog lang niet alles en mijn conditie was extreem slecht. Dus de volgende fase van herstel ging van start: Poliklinisch revalideren. Dit ging ik bij een ander revalidatiecentrum doen, omdat ik niet mocht autorijden en dit dichterbij mijn huis was. Helaas ging dit allesbehalve soepel of überhaupt maar volgens ‘de regels’ en heb ik ruim 6 weken moeten wachten tot ik werd opgeroepen om te gaan starten met revalideren. Intussen kon ik alweer minder goed lopen en waren mijn klachten toegenomen...

(Benieuwd hoe dit verder gaat? Hou dan mijn account in de gaten!)