Snap
  • Zwanger
  • verloskundige
  • controle
  • Groeiecho
  • Medisch
  • Ziekenhuisbevalling

31 weken gepasseerd

'Hoera, Nick mocht weer mee'

We hebben de 31 weken gepasseerd en het is tijd voor een controle inclusief een echo en hoera, hoera Nick mag weer mee naar een echo. Fijn voor hem want hij is voor het laatste met de 12 weken termijn echo bij de verloskundige geweest. 'Weet je de weg nog wel?' grapte ik nog tegen hem.

Het was 08.15uur maar de tijd was weer daar ik mocht -moest- me weer wegen. Ten opzichte van de vorige controle 3 weken geleden een kilo aangekomen, klinkt goed dacht ik nog! Voor mijn gevoel was ik nog niet zoveel aangekomen na de verhalen die je wel eens hoort. We worden binnen geroepen en nemen plaatst. Heel geïnteresseerd vraagt ze aan ONS hoe het gaat, niet alleen aan mij maar aan ONS. Ik merk dat ik dat prettig vind want ook voor Nick veranderd er veel zonder dat hij dat zo ervaart en dat waarschijnlijk pas is als de mini zich meldt. We krijgen een groei echo om te kijken hoe de mini gegroeid is en wat de stand van zaken is. Met 22 weken hebben Nick en ik een pret echo laten maken in een ander echo centrum omdat wij daar met twee mochten komen zodat Nick het na de 12 weken echo toch nog even naar zijn dochter kon gluren. De 20 weken echo kreeg hij voor 1/3 mee op de parkeerplaats van het ziekenhuis, ook zo'n rare gewaarwording. 

Sinds de 20 weken echo lag mevrouw in stuithouding en dat was tot op heden niet veranderd dus we waren benieuwd hoe ze erbij zou liggen. Met verbazing keken wij elkaar aan want ze lag goed. Dat verklaarde ook meteen een hoop want sinds een aantal dagen ervoor voelde ik haar meer bovenin bewegen dan voorheen. Dat bleek dus ook te kunnen kloppen. Een goed kloppend hartje en ze lag er rustig bij, ze liet zich goed bekijken en meten. Binnen een paar seconde was de verloskundige haar gezicht kwijt en bleek ze van links naar rechts te zijn gedraaid. haha, eigenwijsje! Opeens merkt Nick iets op tijdens de echo, een groot kloppend ding. 'Wat is dat?' Haar hartje, mooi hé zegt de verloskundige. Nick was even verbaasd want de laatste keer daar was de mini zo groot als het hart en nu paste ze niet eens meer op het beeldscherm. haha. 

Nu het praktische gedeelte wat ook fijn is om te weten maar minder leuk dan kijken naar dat kleine frummeltje wat in je groeit. Haar hoofd, buik en benen waren gemeten en werden in een curve gezet. Hoofdje prachtig op de lijn, buikje er NET iets onder en haar benen zaten erboven. Dat ze lange benen had waren al meerdere mensen opgevallen toen ik in het ziekenhuis was voor controle.

Over dat ziekenhuis gesproken dat was het volgende agenda puntje. Ik ben inmiddels 10 kg aangekomen wat volgens de verloskundige keurig netjes is op dit termijn, maar toch wordt ik met 36 weken overgedragen naar de verloskundige in het ziekenhuis. Dit is protocol voor mensen met een hoger BMI. Dat betekent dat ik vanaf 36 weken medisch ben. Zodra mijn bevalling begint dan snoeren ze mij aan voor een ruggenprik. Dit wisten we al vanaf het begin dat mijn bevalling een medische bevalling in het ziekenhuis zou zijn. Ik was wel blij dat ze de aantal kilo's netjes vond, haha!