Snap
  • Voeding
  • borstvoeding
  • normalizebreastfeeding
  • borstvoedingsproblemen
  • Borstvoedingsavontuur
  • Borstvoedingsweek

Van voeden naar bloeden

Hoe mijn borstvoedingavontuur een echt avontuur werd

Zo! Jullie zijn natuurtalentjes hoor!

Ik hoor het de verpleegkundige nog zeggen in het ziekenhuis wanneer fleur voor het eerst bij me drinkt. Ik was zó trots! Die borstvoeding, dat ging helemaal goedkomen hoor met deze twee natuurtalentjes

Op les

Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, wist ik ook al dat ik borstvoeding wou geven. Ik vond dit iets ‘vanzelfsprekends’. Mn mannetje heeft er z’n plezier van gehad, maar dit is waar ze voor gemaakt zijn toch? Her voeden van ons kindje. Ik verwachtte hier niet teveel problemen mee. Ik heb meerdere mensen om me heen die al ‘succesvol’ borstvoeding hadden gegeven. Toen kreeg ik ineens de vraag of ik misschien een boek wilde lenen over borstvoeding. Uit voornamelijk beleefdheid gaf ik aan het wel te willen lenen, met het idee dat het ergens in een hoekje zou eindigen. Maar het wekte toch mijn interesse. Wat valt er dan te zeggen erover? Nou, een heleboel bleek dus! Lichtelijk in paniek geraakt, besloot ik mij en manlief in te schrijven voor de borstvoeding informatie avond van het ziekenhuis waar ik zou gaan bevallen. Hij was enigszins geamuseerd over het idee dat hij mee moest gaan, wat voeden, dat ging ik toch doen? Maar na een avond vol informatie en vol gehaakte nepborsten en nep baby’s, waren we allebei toch blij dat we gegaan waren en gingen we vol goede moed verder.

Kloven en kolven

Zo enthousiast als we in het ziekenhuis begonnen waren met borstvoeding, zo enthousiast gingen we eenmaal thuis ook door. De kraamhulp hielp met het aanleggen en het leek allemaal voorspoedig te gaan. Mijn tepels voelde wat rauw en iets pijnlijk aan, maar dit weed ik aan dat die nu eenmaal ook moesten wennen. Ik kocht een creme en voedde vrolijk verder. Maar na 2 dagen stond het huilen me nader dan het lachen. Ik had enorme kloven en met name mijn rechterborst deed zo’n pijn met aanleggen, dat ik opzag tegen het voeden met die borst. Daar kwam bij dat fleur meer afviel dan de bedoeling was en ze een te korte tongriem bleek te hebben. Dit zorgde er dus voor dat ze niet goed kon aanhappen en niet effectief kon drinken, waardoor zij meer afviel en ik tot bloedens toe open lag. Huilend zat ik op de bank toen de verpleegkundige van het CJG op bezoek kwam. Zij stelde voor dat ik, omdat ik toch al nakolfde om fleur bij te kunnen voeden, ik de rechterborst volledig zou kolven, zodat mn tepel kon helen. Ik zag eindelijk een beetje licht aan het einde van de tunnel en ging weer vol goede moed verder

helen en genezen

Fleur haar tongriempje werd gekliefd en dat wondje moest helen en samen met haar moest mijn tepel ook helen. Mijn herstel verliep echter minder vlot dan die van fleur, want de kloof die ik had was gaan ontsteken. Waar ik dagen daarvoor weer een beetje licht zag, zag ik nu alleen hele donkere wolken en grote bruine beren op de weg. Hoe ging ik dit klaarspelen. En hoe erg was het nou als ik toch kunstvoeding zou gaan geven. Zoveel kinderen, waaronder ik zelf, zijn er ook groot op geworden. Maar ik wou het zó graag. Ik wou zo graag fleur het beste wat ik kan geven meegeven. En het voelde ook als falen als ik zou stoppen. Bij niemand anders die flesvoeding geeft of gaf heb ik dit zo gezien, maar bij mezelf voelde het anders. Daardoor bleef in toch maar door kolven. En als het beter leek, toch weer proberen aan te leggen. Hierdoor heb ik twee keer weer van voren af aan moeten beginnen, maar na 6 weken kolven en helen, was het moment eindelijk daar. Mn kloof was EINDELIJK geheeld en dicht en fleur kon eindelijk aan allebei de borsten weer zelf drinken.

Hello old friend

Toen ik weer ging werken, startte ook weer het kolven. 1,5 maand had ik het apparaat geen blik waardig meer gegund. Het was als het weerzien met een oude vriend waar je geen band meer mee hebt, maar waar je voor de goede orde toch maar op visite gaat. We moesten het maar met elkaar doen. En we hebben flink aan onze band moeten werken, want er zijn genoeg dagen geweest waarop mijn mechanische vriend niet het gewenste resultaat gaf en de opbrengst te wensen over liet. Maar we zijn weer aan elkaar gaan wennen, kennen elkaars wensen weer en 3 keer per dag versterken we onze band, zodat we samen fleur kunnen voorzien van de melk die zij zo graag drinkt. Wanneer we afscheid van elkaar nemen? De tijd zal het zeggen. Voor nu is geen melk anders dan die van mama goed genoeg volgens fleur, dus mijn kolfje en ik werken nog lekker even verder. Tot het 17.00 uur is en de werkdag er ook mijn kolf vriendje er op zit. Mijn borsten daarentegen, die werken 24/7 door. En ik ben nog nooit zo trots geweest op mijn hangende vriendjes.