Snap
  • Kind
  • meisje
  • peuter
  • kinderpraat
  • Momlife
  • kletsen

Zei ze dat echt? Ja, echt.

De uitspraken van mijn dochter.

Vajèn kletst. Ze kletst heel graag en heel veel. Regelmatig komen er opmerkingen uit dat kleine mondje wat me verbaasd doet staan. Soms grappig, soms brutaal, maar altijd echt, eerlijk en recht uit dit meisje haar hart.

Ze is ontzettend bijdehand. Eigenlijk altijd al geweest. Toen ze net twee was, was ze mieren aan het dood stampen in de tuin. Ze riep dat ze de mieren hielp om een slaapie te doen. In de supermarkt verkondigde ze aan iedereen dat ze een chocolade kiwi kreeg (kindersurprise ei), als ze de deur open doet voor de postbezorger zegt ze ‘Hé vriend!’, ze wilt graag dat we haar met u aanspreken; ze is tenslotte een prinses en ze is de beste vriendin van mama, maar mama niet van haar. Dat is Annabel.

Inmiddels is ze vier en worden de uitspraken steeds wijzer, doordachter en scherper. Als ik vraag of ze tijdens het ontbijten alvast haar sokken wil aandoen, krijg ik sneer dat ze toch geen vier handen heeft… Ik schiet in de lach en realiseer me dat dit fout is. Maar hé, stiekem geniet ik gewoon van zulke opmerkingen.

Ze is vooral ook erg onder de indruk van hoe ze gemaakt is. Een tijdje geleden vertelde ik haar hoe mooi ik haar vind. Ik kreeg een schouderklopje, ze vond het knap van mij dat ik haar zo mooi gemaakt heb. Ook vroeg ze me pas hoe ik dat eigenlijk gedaan heb, nadat ze zei dat ze daarom zo super, super veel van me houd. Met een matras? Van jou of van mij?

Als ik haar een lieve prinses noem, noemt zij mij een mooie koningin. Ze is ‘suuuuper’ trots op me, omdat ik mooie foto’s van haar gemaakt heb. Ze geeft me advies om even naar het ziekenhuis te gaan, zodat de dokter die gekke vlekjes van mijn gezicht (sproeten) kan halen. Als de buurjongen zegt dat zij geen huisdieren hebben, geeft Vajèn aan dat wij die wel hebben; namelijk Raff. Wanneer ik haar zeg dat ze eerst op moet ruimen voordat ze met iets anders gaat spelen zegt ze zuchtend dat ik wel op oma lijk.

Vajèn is nogal een uitslaper. Altijd al geweest. Pas maakte ik haar rond 10 uur wakker. Ze zei ‘mam, ik heb echt veel te lang geslapen. Nu kijk ik scheel van het slapen en daar kan ik niet tegen’. Oh, ze attendeert je er ook wel even op als je een ochtendlucht hebt; 'als je zucht ruikt het stinkerig!' Van je dochter moet je het hebben…

Ik kan nog zóveel meer over de opmerkingen van m’n dochter schrijven. Maar laten we afsluiten met poeppraat;

Toen Raff net was geboren was hij aan het poepen. Vajèn vond het goor, het stonk te erg. Ze besloot daarom ook dat het beter was als hij terug mijn buik in zou gaan.

Pas zei ze uit net niets dat ze écht heel gauw naar de kapper moet. Ze is bang dat haar haren tot haar billen komen en dan kan ze niet meer poepen.

En als laatste de opmerking van afgelopen weekend; ‘Ik ga nu even poepen, want dan kunnen er veel meer worstjes in mijn buik bij de barbecue.’

Als Vajèn iets zegt wat ik wil onthouden, zet ik dit altijd gelijk in mijn telefoonnotities. Zo nu en dan pak in het uitsprakenboek erbij en vul ik alles bij. Dit is te leuk om later aan je kind te laten zien en te zonde om het zomaar te vergeten.

Gezien haar leeftijd gaat het boekje vast nog véél meer gevuld worden de komende tijd. Ik geniet daar zo van, dit is ook weer zo’n leuke fase.

Het is heus niet altijd verstandig om hard om haar grote mond te lachen, maar hé; ik ben ook maar een mens (met een grappige dochter)…

Liefs,

Esther

@vajenraffsp 

3 jaar geleden

Wat heerlijk om te lezen!! Leuk geschreven!