Snap
  • Kind
  • twinningiswinning
  • eeneiigetweeling
  • opvoedendoejesamen

“Twinning is winning!”

Wat een geluk hebben wij dat wij een tweeling hebben. Hoe gaaf is dat! Het is zo uniek en zo bijzonder om een tweeling op te mogen opvoeden. En het is ook zo interessant om te zien hoe ze zich ontwikkelen en hoeveel ze aan elkaar hebben. Ze zien zoveel bij elkaar, waardoor ze altijd vergelijkingsmateriaal hebben. En niet alleen zij hebben dat vergelijkingsmateriaal, ook andere mensen gebruiken dat continu wanneer ze naar Gib en Mo kijken. Maar ook voor ons is het zo interessant. Alles wat je tegen de een zegt komt, of je het wilt of niet, ook bij de ander binnen. Wij zijn hierdoor samen heel goed gaan kijken naar het opvoeden en naar de manier waarop we dingen tegen onze kinderen zeggen.

Of wij van slag waren dat we een tweeling kregen? Nee, geen moment hebben wij dat gehad. Het enige waar ik wakker van heb gelegen de eerste nacht, was van het feit dat we de wandelwagen aan moesten passen, haha.

Ook John vond het meteen geweldig. John is zelf van een twee-eiige tweeling, dan is het toch super leuk om zelf ook een tweeling te krijgen. Ik heb altijd gezegd dat ik zeker drie kinderen wil. Daarop zei John dan: “Dan hoop ik voor je dat de tweede een tweeling is”. Nou die hebben we gekregen en wat een groot cadeau is dat. Inmiddels hebben we nu 4 kinderen. Ik ben overigens wel heel blij dat onze tweede zwangerschap pas een tweeling was en dat we bij de eerste zwangerschap eerst eens kennis mochten maken met het ouderschap.

Momenteel is onze tweeling Gib en Mo 2 jaar en 5 maanden. En vanaf het begin af aan is het zo bijzonder om te zien hoe zij samen opgroeien en dingen samen doen. Allereerst de eerste dagen in het ziekenhuis. Daar waren ze onrustig wanneer ze niet bij elkaar lagen. Logisch natuurlijk, want in de buik hebben ze ook 8 maanden samen gezeten. Ze zijn niet anders gewend. Vanaf het moment dat wij thuis waren, hebben we ze lekker bij elkaar gelegd. Samen in de wieg, samen in de box, etc. En nog steeds slapen ze samen op een kamer. Wordt de een wakker, dan wordt de ander ook vaak wakker, maar daardoor creëren ze ook een zelfde ritme en structuur.

Je merkt dat ze graag samen zijn en vanzelfsprekend ook zoveel voor elkaar doen. Vraagt de een om drinken, dan neemt hij ook altijd drinken voor de ander mee. Zo leren zij ook al vanaf het moment dat ze geboren zijn dat ze soms even moeten wachten en dat ze moeten delen. Ze snappen elkaar, zonder dat ze met elkaar hoeven te praten en ze voelen elkaar heel goed aan.

Wij proberen af en toe een van de twee mee te nemen naar bijvoorbeeld de supermarkt, zodat ze ook wel eens even weg zijn van de ander. Dit vinden ze moeilijk. Het verdriet dat er dan komt, lijkt wel alsof er een stukje van ze weggenomen wordt. Hierdoor doen we dit ook alleen maar wanneer ze het echt willen. Het voelt vertrouwd als ze bij elkaar zijn en ze hebben elkaar nodig om te groeien en om dingen te leren. Zo ook met het aan doen van dezelfde kleren. (Dit vind ik ook heel erg leuk om te doen.) Het laat ze zien dat ze hetzelfde zijn, wat vertrouwd voelt voor ze. En natuurlijk is ieder kind een eigen individu en zijn ze verschillend, maar dat zullen ze in de komende jaren gaan ontwikkelen. Als ze dan andere kleren aan willen, dan mag dat natuurlijk.

De hele dag door worden ze door elkaar getriggerd om dingen te doen. Moet de een plassen, moet de ander ook plassen. Heeft de een pijn, dan heeft de ander ook pijn. Zelfs wanneer we lekker zitten te eten en de een “bleh” zegt en zijn bordje aan de kant schuift, doet de ander dit daarna ook. Dit laatste is erg frustrerend en tegelijkertijd moet je daar natuurlijk ook om lachen. Wij hebben daarom tafelafspraken gemaakt, die voor ieder apart gelden.

Wat wij als ouders wel echt vermoeiend vinden aan een tweeling is wanneer de jongens ziek zijn. Wanneer de een ziek is, weten we gewoon dat de ander ook ziek gaat worden. Een keer een slechte nacht, omdat er een ziek is, kun je als ouder wel hebben. Maar je weet dat er dan nog een keer zo’n nacht gaat komen bij de ander. Het is echt heel bizar, maar het gaat écht hetzelfde. Zo hadden we bijvoorbeeld Gib die heel slecht sliep en steeds huilend wakker werd met koorts. De dag erop wilde hij niet veel eten en was hij er nog steeds niet goed aan toe. Uiteindelijk bleek dat hij een landkaarttong heeft. (We weten wat dit is, omdat onze Tij daar ook last van heeft gehad rond die leeftijd) Gelukkig ging de koorts snel weg en ging ook het eten weer beter. Helaas werd die nacht erop Mo ineens huilend en met pijn wakker. Wat bleek, precies hetzelfde als bij Gib. Ook een landkaarttong. En het is niet eens besmettelijk. Apart toch?

Weet je wat het is met een slechte nacht?Je vergeet ze zo snel. En ook vergeet je even dat je er nog een gaat krijgen, omdat de ander er ook nog “doorheen” moet.

Een tweeling is soms net een attractie. Je krijgt op veel plekken dan ook een opmerking. Andere tweelingouders zullen dit wel herkennen denk ik.

Hieronder een aantal voorbeelden.

* Je zult het wel druk hebben? Het valt wel mee, maar natuurlijk heeft iedereen het wel eens druk.

* Is het een tweeling? Nee eigenlijk een drieling, maar eentje vinden we niet knap genoeg en die hebben we thuis gelaten.

*Zijn ze op een natuurlijke manier ontstaan? Echt waar, hoe durven sommigen mensen dit te vragen. Ja, die van ons zijn gewoon zo ontstaan. Maar denk eens na, voordat je zo’n vraag stelt.

* Logisch dat jullie een tweeling hebben gekregen. Nee dit is niet perse logisch. John is een twee-eiige tweeling en dat is inderdaad erfelijk, maar de vrouw maakt de eitjes aan. In dit geval was onze tweeling puur toeval (en een-eiig, dus niet erfelijk)

* Zo leuk, ik ben jaloers! Ja dat snap ik, want het is ook echt super leuk om een tweeling te hebben.

Snap
3 jaar geleden

Onze 1 eiige tweeling (jongens )zijn inmiddels 29 en ze hebben nog steeds aan 1 woord genoeg snappen elkaars humor Ze hebben een hechte bijzondere band met elkaar en alles wat je schrijft is zo Ze hebben tot 12 jaar bij elkaar geslapen hadden altijd steun aan elkaar Het was ook ons 2de en 3de kindje En het is idd zo bijzonder om twee van dezelfde mannetjes samen te zien opgroeien Soms vond ik het wel vervelend als mensen of school het had over de jongens of de boys Het zijn wel 2 individuen 2 verschillende jongens met een eigen ontwikkeling Ze zijn inmiddels allebei papa en soms moeten hun kindjes kijken van is dit mijn papa of mijn oom Je diet xe dan kijken van de een naar de ander Het blijft heel bijzonder 1 eiige tweeling