Snap
  • Kind
  • Mama
  • ADHD
  • Huisdier
  • parkiet

Joepie de Poepie

Over hoe Joepie de vrijheid tegemoet vloog

Het is vrijdagochtend 8 uur. Ik zit met Timo in de auto. We zijn onderweg naar zijn school 20 km verderop. We luisteren naar de radio als de telefoon gaat. Ik zie in het scherm dat het Sasja is. Zij en Evie moesten het 2e beginnen en zouden met de bus gaan. “Nee hè” denk ik meteen. Er is vast weer een OVkaart kwijt ofzo, of ze hebben de bus gemist. Wat nu weer? Ik neem ietwat geïrriteerd de telefoon aan. “Mam!” Klinkt het door de auto “Joepie is weggevlogen!”

Mijn hersens doen er even een paar tellen over om te registreren wat ze nou eigenlijk precies zegt. Bij Timo komt het wel meteen keihard binnen, hij begint hard te huilen, waardoor ik Sasja niet meer versta. Ik probeer tegelijk auto te rijden, Timo te troosten en hem tot stilte te manen, niet echt een ideale combi.

Joepie is onze parkiet. Een mooie blauw met witte parkiet van ongeveer 1,5 jaar oud. Hij heeft een kooi die in onze woonkamer staat en het deurtje staat bijna altijd open, zodat hij lekker kan vliegen. Hij komt regelmatig bij ons zitten (vooral als we wat eten) en vliegt af en toe een rondje. Kletst wat af in parkietentaal en doet kunstjes op zijn schommel in zijn kooi. Hoewel de woonkamer deur vaak openstaat, vliegt hij zelden de kamer uit.

Deze morgen stonden Sasja en Evie op het punt om weg te gaan. Sasja stond in de deuropening van de woonkamer en Joepie wilde nog even op haar hoofd landen. Maar omdat Evie in de deuropening van de buitendeur stond maakte Sasja een beweging om Joepie tegen te houden. Joepie schrok daar waarschijnlijk van waardoor hij juist richting Evie vloog en zo de deur uit vloog!

Hoewel Joepie dus bij ons elke dag kon vliegen in huis, is Joepie geen geweldige vlieger. Na een paar rondjes woonkamer was hij al uitgeput en als hij dan niet toevallig bij zijn kooi was, landde hij uitgeput op de grond. Maar we hadden Joepie toch wat onderschat, want toen hij de deur uitvloog, vloog hij zo de straat over, omhoog, over de huizen van de overburen heen!

Weg was hij! Uit het zicht.

Ik zat dus in de auto op een weg waar ik niet zomaar kon omkeren, met een paniekerige Sasja aan de telefoon en een huilende Timo naast me. Ik heb Sasja geïnstrueerd goed te zoeken en ben bij de eerst volgende mogelijkheid omgekeerd. De weg terug duurde lang, ik denk dat ik zeker 20 minuten onderweg was en toen ik aankwam was hij nog steeds niet terecht.

Samen hebben we bij een aantal overburen aangebeld om te vragen of we in hun tuin mochten zoeken, maar we vonden nergens een klein blauw vogeltje. Ook roepen hielp niet. We zagen hem niet en hoorden hem niet. Weg. Foetsie. Misschien vlakbij, bang, onder een bosje, maar we vonden hem niet.

Sasja en Timo in dikke tranen. Evie ook verdrietig, maar zij uit zich anders. Sasja en Timo hebben allebei adhd waardoor ze geen filter hebben; alles komt keihard binnen en ook eigen emoties komen er ongefilterd uit. Groot verdriet dus. Die kon ik niet even naar school sturen en ze zo achterlaten om te gaan werken was ook niet echt een optie. Alles dus maar afgebeld.

Flyers gemaakt, kooi buiten gezet (wie weet vliegt hij er ineens in) en regelmatig zoeken en roepen. Meer kun je niet doen en het had die dag allemaal geen effect. Joepie is kwijt.

Nu denk je misschien, ach het is toch maar een vogeltje… Maar toevallig waren wij erg gehecht aan dit vogeltje (zoals Timo zei “ik hield gewoon van hem mam!”) en als hij nou was overleden, dan was dat ook verdrietig geweest, maar dan hadden we het kunnen afsluiten, begraven. Nu, het idee dat hij ergens bang en hongerig de weg niet meer terug weet dat voelt toch wel heel naar. Die avond wilde Sasja niet gaan slapen zolang Joepie niet was gevonden “want ik kan toch niet gewoon lekker gaan slapen terwijl Joepie ergens in de kou in het donker bang is!” Die nacht werd ik wakker van de regen, dat maakte het nog zieliger. De volgende ochtend was de kooi die nog buiten stond omgevallen. Waarschijnlijk had er een kat aan gehangen (dat had hij ’s middags ook al geprobeerd). Het stikt hier in de buurt van de katten, dus Joepies overlevingskans is niet heel groot. (Door de buurt lopen zoeken met 3 katten achter je aan werkt niet echt..)

Vanmorgen toch maar weer een rondje gelopen, al roepend. Zonder effect. Je loopt overigens redelijk voor paal als je al “Joepie!” roepend door de straten gaat. Haha!

Ik vrees dat Joepie voorgoed weg is. Arme Joepie de Poepie..