Snap
  • Kind
  • ritme
  • structuur
  • opvoedendoejesamen
  • naargroep1
  • scholenzijnbegonnen

Jippie (school)ritme

Joepie de poepie, de scholen zijn weer begonnen!! Wanneer de vakantie weer voorbij is, ben ik normaal gesproken de persoon in huis die staat te springen om weer te mogen werken. Heerlijk, een nieuwe klas kinderen waarmee ik samen een topjaar ga maken. Maar nu heb ik nog steeds verlof. Jep, dat is het voordeel van het onderwijs, dat je alle vakantieweken terug krijgt.

Vooral die eerste dagen na de vakantie zijn altijd weer spannend en vragen veel energie, want alles is weer even nieuw. Iedereen moet weer wennen. Wennen aan de dagelijkse routine en aan het ritme van de dag. Het ritme dat oh zo belangrijk is voor de kinderen, maar ook voor de ouders.

Ik ben iemand die houd van ritme en structuur. Dit zie je dan ook heel erg terug in mijn dagelijkse leven (hier zal ik in een ander blog op terugkomen). Helaas gooide Corona mijn structuur en die van heel veel mensen in de war. Ik moest eigenlijk nog 4 weken werken en dan zou ik lekker verlof krijgen. Maar tsja, toen kwamen we thuis te zitten en moesten we gaan thuiswerken. Mijn man en ik, beide thuis, inclusief 3 kinderen die nog niet naar school gaan. Weg dagelijkse ritme, weg structuur. Ofja, we moesten een hele andere structuur creëeren voor ons gezin, want het ene moment was ik met mijn klas aan het videobellen en les aan het geven en het andere moment was mijn man aan het vergaderen. Ook toen was die dagelijkse structuur voor ons heel belangrijk. We kochten daarom pictogrammen op www.kinderplanborden.nl en daarmee maakten we onze dagelijkse structuur voor met name Tij duidelijk zichtbaar. Tij kreeg “rust” en wist waar hij aan toe was. Dagelijks planden we een “uitje”, zoals bijvoorbeeld een stukje fietsen, even naar de speeltuin of een picknick aan de Maas. Het was fijn om die dagelijkse structuur zo zichtbaar te hebben, ook omdat we zoveel thuis waren met z’n allen.

Tij is in juli 4 geworden, dus hij mocht deze week voor het eerst naar school. Bijna twee maanden na zijn verjaardag. Hij was er echt aan toe. Logisch, want ook hij zit al vanaf maart met beide ouders en broertjes thuis. Tij was toe aan uitdaging, toe aan school. We hebben hem de laatste weken steeds meer enthousiast gemaakt. Wij vertelden hem dat hij bijna naar school mocht gaan. Hij had er zoveel zin in.

Afgelopen maandag was Tij zijn eerste schooldag. Dé dag die ervoor zou gaan zorgen dat onze dagelijkse routine voor de komende jaren gaat veranderen en die er ook voor zorgt dat wij weer een bepaald ritme en structuur terug krijgen. Tij had er zin in en wij waren er ook echt weer aan toe. Ik kon ook niet wachten op structuur en regelmaat, YES!

Maandagochtend zette ik de wekker van onze kids om 6.55uur. Zij hebben een lampje dat langzaam aan gaat, zodat ze rustig wakker worden. Onze wekker had ik voor de zekerheid ook gezet, want het komt heel soms voor dat ze door de wekker heen slapen. Gib en Mo kwamen meteen aangetrippeld toen hun lampje aanging. Na 5 minuten gezellig geknuffeld te hebben, zijn we opgestaan en hebben we de deur van Tij zijn kamer open gezet. Zo kon Tij ook alvast rustig wakker worden. (Voordat we naar beneden gaan doen wij altijd onze kleren aan, wassen we onze toet en zorgen we ervoor dat onze haren in de plooi zitten. Als we dan beneden komen hoeven we alleen nog maar te eten en daarna onze tanden te poetsen.)

John en ik zijn toen bij Gib, Mo en Clé de kleren aan gaan doen. Zij waren klaar om naar beneden te gaan. Tij was op een gegeven moment ook klaar om zich aan te kleden. Toch even wennen dat vroege opstaan. Eenmaal allemaal aangekleed, waren we gezellig samen weer beneden. De kids op de bank voor de tv en wij maakten het ontbijt klaar. Ontbijten doen we nu gewoon op de bank. Dit is voor nu soms wat makkelijker, omdat ook Clé een fles moet rond deze tijd. En ja, dan is het soms handiger om ze even op de bank voor de tv te zetten, wanneer je 4 jongens in een korte tijd klaar moet maken in de ochtend. Ik ben dan ook iemand die iedereen klaar wil hebben voordat we iets gaan doen en niet maar half werk geleverd wil hebben. Dus wanneer Tij naar school gaat, betekent dit dat iedereen omgekleed en klaar moet zijn (inclusief ikzelf).

We vragen de jongens altijd wat ze op de boterham willen, maken de boterhammen en eten die lekker voor de tv op. Ondertussen maak ik soms nog wat dingen klaar, zoals nu bijvoorbeeld fruit voor Tij, of voor mezelf.

Nadat het hele riedeltje gedaan was, kon ik Tij naar school gaan brengen. Of ik dit moeilijk vond? Nee, helemaal niet. De personen die mij kennen, weten dat ik een heel nuchter persoon ben en met zulke dingen niet zoveel moeite heb. Ook voelde ik zo goed dat Tij eraan toe was en dat hij er heel veel zin in had. Dit heeft denk ik met name te maken met het feit dat we het gewoon laagdrempelig “aangeboden” hebben aan hem. Doordat Tij er zoveel zin in had, kon ik hem natuurlijk makkelijk laten gaan. En ik denk ook wel dat het meespeelt dat ik zelf in het onderwijs werk. Ik weet natuurlijk hoe een dag eruit ziet in een kleuterklas. Dit laatste is iets waar ik eerst helemaal niet bij stil stond. Mijn schoonzusje zei pas tegen mij: “ Ik ben denk ik voor het laatst op school geweest, toen ik in groep 8 zat.” En zo zijn er denk ik heel veel ouders (waar ik dus echt niet bij stil stond) die niet helemaal weten hoe een dag eruit ziet op school. Al deze dingen bij elkaar, maakte ‘het afscheid’ voor mij denk ik gewoon niet zo moeilijk.

John had er iets meer moeite mee. Maar dan meer met het feit dat we hem “afgeven” aan school en dat ze daar nu dingen gaan bepalen in zijn ontwikkeling. Ik denk daar ook weer heel nuchter over. Het hoort erbij. En aangezien wij in een klein dorpje wonen, gaan bijna alle kinderen ook naar dezelfde school in het dorp en kiezen de meeste mensen niet echt een school uit die bij het kind past. We hebben natuurlijk echt wel genoeg vertrouwen in deze school, anders hadden we Tij hier niet aangemeld.

Bij de poort van school aangekomen zagen we de juffrouw al staan. Ik had al met Tij besproken dat hij naar zijn juffrouw mocht lopen als hij er klaar voor was. Nu in deze corona-tijd is het brengen van de kinderen natuurlijk tot de poort van het schoolplein. Overigens mochten wij wel de eerste week mee naar binnen als ouder van een nieuwe leerling, maar daar hebben wij bewust niet voor gekozen. Volgende week moet hij het ook “alleen”, dus Tij doet maar gewoon mee met de flow en we laten hem zo lekker wennen aan zijn nieuwe ritme.

Tij gaf me nog een dikke kus en zwaaide (we hebben afgesproken dat we dit zeker doen totdat hij 30 is, haha!) en zonder moeite liep hij daar gewoon naar zijn nieuwe juf, zijn nieuwe klas en de nieuwe fase waarin hij nu is beland.

Vanaf dat moment zitten wij, net als alle andere ouders met schoolgaande kinderen in een (voor ons nieuw) ritme. “Het schoolritme.”Ik liep naar huis met een heerlijk gevoel. Eindelijk kon onze dagelijkse structuur weer gaan beginnen.

Over een tijdje mag ik weer gaan werken en dan komt er nog meer structuur in ons leven, maar wat is dit al een fijn begin. Ik hou van ritme en structuur. Hierdoor krijg je veel meer rust en regelmaat, ook bij de kinderen en dit is zo belangrijk voor hen. Hierdoor weten ze precies waar ze aan toe zijn en wat ze kunnen verwachten.

Houd jij ook zo van structuur ??

Je kunt me ook volgen op instagram onder de naam: elke.momentje

Snap