Snap
  • Kind
  • ziek
  • #mom
  • Oor
  • mastoïditis

Je gevoel altijd volgen.

Ondanks de vele pijn bleef onze Noud van toen 15 weken continue lachen

Ik was net weer goed 3 weken aan het werk na me verlof van onze zoon Noud. Alles ging goed met Noud. Hij was een baby volgens het boekje. Hij sliep toen goed. 

We hadden op zaterdagavond een etentje met de schoonfamilie. Je grote broer Lucas liet aan iedereen zien hoe trots hij is op zijn kleine broertje noud van 15 weken. Je was achteraf iets stiller dan normaal. Na het eten zijn we naar huis gegaan. Je voelde wat warmer aan dan normaal. Maar dat was wel normaal na een auto ritje. Voor zekerheid voor de nacht je nog even getempt, dit was goed.

Toen begon het allemaal die nacht rond een uurtje of 3 werd je krijsend wakker. Geprobeerd je wat rustig te maken met een flesje. Dit werkte helaas niet. Ik ben zelf doktersassistente, maar dit voelde toch niet goed. Even de temperatuur gemeten en hij had een beetje verhoging. Gelijk toch even de huisartsenpost op zaterdagnacht gebeld voor de zekerheid. Die hadden het helemaal uitgevraagd. Die hoorde voor nu geen alarmsymptonen, maar ze zeiden laat hem maar morgenochtend even zien. Uiteindelijk is hij ook weer in slaap gevallen. En zijn we op zondagochtend naar de huisartsenpost geweest. Hij huilende nog steeds veel en had verhoging. Het is een verkoudheid zei de arts op de post. Maar hou hem wel in de gaten als je het niet vertrouwd dan moet je terug komen.

De rest van de zondag ging het redelijk er was genoeg afleiding van zijn grote broer Lucas. Maar we hadden je 's avonds weer op bed gelegd. En werd rond 12 uur weer krijsend wakker. Toch weer even getempt 40.5. Toch maar even zetpil paracetamol gegeven. Na een halfuurtje bleef je huilen. Je temperatuur liep op naar 41 graden. Na gekeken of dat hij toch geen hogere dosering van paracetamol zou mogen, omdat je redelijk op gewicht bent. Toch weer de huisartsenpost gebeld om te met hun te overleggen. Toen kreeg ik een assistente aan telefoon die vertelde mij, dat koorts een symptoom is en dat het niet altijd behandelt hoeft te worden. En dat het wel over zou gaan. Na dat gesprek heb ik hem toch een extra paracetamol gegeven. (achteraf mocht hij zelfs nog veel meer)

Maandagochtend ging het wel redelijk. Ik had mijn andere zoon naar de opvang gebracht. Mijn lieve schoonzusje had heel de dag op Noud gepast en dat ging heel de dag goed.

Tegen de avond kreeg hij weer een beetje verhoging. We gaven hem voor het slapen een zetpil paracetamol zodat hij de nacht rustig kon gaan slapen.  Dinsdag moest ik ook weer werken. Noudje naar oma gebracht. Mijn moeder vond het hem ook een beetje slapjes. Om 8 uur gelijk de eigen huisarts gebeld voor afspraak. (tijdens mijn eigen werk, werk zelf ook bij de huisarts) Ik probeerde afspraak te maken voor einde van de dag. Maar het was jaarmarkt in ons dorp. Dus ze waren er alleen in de ochtend. Mijn moeder is die ochtend naar de huisarts geweest. Die hebben Noud helemaal naar gekeken van top tot teen. Ze konden niks vinden. Dus sinds zaterdagavond verhoging, koorts, beetje slap en heel veel huilen/kruisen. En we werden weer naar huis gestuurd.

Dinsdagnacht was weer hele onrustig nacht ook met verhoging en veel huilen. Woensdagochtend keek ik in zijn bedje. Toen schrok ik enorm, dat ik gelijk de spoedlijn van de huisarts heb gebeld. Omdat zijn oor ik zijn nek zat. (ja dit klinkt heel raar maar dit was echt zo) Ik kon gelijk terecht bij de huisarts. Tussendoor oma even wakker gebeld om te vragen of ze even op Lucas wilde oppassen. Ik ging met tranen in me ogen naar de huisarts. Ik wist dat het niet goed was.

Lees verder in #deel 2