Snap
  • Kind
  • potjestraining
  • zindelijkworden
  • opvoedendoejesamen
  • consequentzijn

“ Ik ben 2, dus ik kan op de wc!”

Er zijn verschillende manieren en theorieën die je kunnen helpen bij het zindelijk maken van je kind. Maar ik denk echt dat sommige kinderen er eerder klaar voor zijn dan andere. Ik zie het een beetje hetzelfde als leren fietsen.

Ik hoor vaker dat jongens later zindelijk zijn dan meisjes. Onzin, als je het mij vraagt. Ik denk echt dat het ligt aan het kind zelf en aan de mate van consequentie van de ouders.

Dus, denk je als ouder er klaar voor te zijn en denk je dat jouw kind dit ook kan? Gaan met die banaan..

Wij hebben 4 kids (de oudste is net 4 jaar) waarvan er 1 in de luiers zit en dat is onze Clé van 3 maanden. En die andere drie, zijn allemaal hartstikke zindelijk. En ik kan je zeggen, dat heeft ons veel tijd en energie gekost. Maar het is zo fijn dat onze tweeling van 2 geen luiers meer aan heeft. We hebben eigenlijk maar heel even drie jongens in de luiers gehad. Thank God!

En mede dankzij mijn lieve moeder zijn we bij Tij al heel snel begonnen met het trainen. Je doet een training om je kind te leren dat hij/zij niet in de broek, maar op het potje moet plassen/poepen. Bij Tij zijn we er nog vóór zijn 2e verjaardag mee begonnen. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. En als het dan goed gaat, krijgt hij een sticker. En dat is heel belangrijk, het goede gedrag belonen. Bij Tij was het zo dat hij met 2 jaar en 2 maanden overdag helemaal zindelijk was. Super knap! Zelfs wanneer wij onderweg waren met de auto gaf hij het aan als hij moest plassen.

En ja, ook bij Tij ging het weleens mis. Plassen op de bank, in de auto, in de broek. En dan baal je enorm als ouders. Vooral op de bank, want die is het meest lastig om schoon te maken. Maar écht waar, van die foutjes leren ze. En ook heel belangrijk: juich, toeter en feest wanneer ze het wel goed doen. Beloon, beloon, beloon! Zo gaan ze het leuk vinden en zal op het potje gaan zitten steeds meer een automatisme worden.

Met dat belonen bedoel ik, belonen met  iets kleins. Hier was dat steeds een sticker die ze zelf uit mochten kiezen. En bij een volle stickerkaart krijgen ze een klein cadeautje. Vooral klein houden, grote cadeaus krijgen ze wel als ze jarig zijn.

Zo begonnen wij dit jaar net voor de Coronatijd met onze Gib en Mo. De eerste stap was het potje in de kamer zetten. En zeggen dat wanneer ze moeten plassen, ze op het potje mogen plassen. Ze zagen het overigens bij hun grote broer en dat leek hen ook wel leuk. Ook wanneer we een luier gingen verschonen of voordat ze naar bed gingen, zetten we ze even op de wc. Toen kwam Corona in het land en mochten wij samen thuis gaan werken. Dit was super fijn om ons consequente handelen voort te zetten.

Het werd mooier weer en dat betekent dat onze jongens in ‘sexy lexie’ willen lopen, gewoon helemaal naakt dus. Het fijne hieraan is dat ze het potje sneller gevonden hebben. Dus iedere mooie dag stonden wij op, ging de luier uit en liepen onze jongens naakt rond in huis. Ook Tij deed mee, want die houdt er nou eenmaal ook van om als nudist rond te lopen. En zeg nou zelf, we hadden geluk met het weer.

Het ene na het andere plasje werd gedaan. En ieder plasje dat gedaan werd op het potje, werd gevierd. Een high five en een grote “GOEDZO GIBBIE, GOEDZO MOOTJE”. Samen liepen we dan naar de wc, gooiden we het potje leeg en zeiden we: “ doei plasje!” En als kers op de taart mochten ze dan nog een sticker uitzoeken om op de eigen stickerkaart te plakken.

Het was iedere dag feest! Ze kregen in de gaten hoe het werkte. Hoe vaker je ging plassen, hoe meer stickers je verdiende. Als de een had geplast, kwam de ander juichend naar ons toe en andersom. Het was hier één grote bezigheid. En hoe trots wij waren, zo trots waren ze zelf ook. Op zichzelf, maar ook op elkaar. En ook Tij juichte mee. Zo leuk!

Er zaten soms ook “nadelen” aan het samen zindelijk worden. In het begin was het vooral dat de een moest plassen en een optocht met toeters en bellen kreeg. Tsja, dat wilde de ander dan ook. En dan was het best zielig als het dan niet lukte bij de ander. Of wanneer de een moest poepen, de ander dan ook ineens moest poepen. (Ja, zo gaat dat hier vaak met onze tweeling, die moeten op hetzelfde moment) En het dan uiteindelijk te laat is en er helaas in de broek wordt gepoept.

Maar er zitten ook zoveel voordelen aan, want ooh, wat is het een stimulans wanneer je broertje op het potje gaat, jij dan ook kunt laten zien dat het ook lukt.

En zo waren onze knapperds al vanaf 2 jaar en 2 maanden droog. Overdag en de nacht ook ineens! Nou, toen konden we over naar onderbroekjes. Maar toen begon de “ellende”. Ze lieten het gewoon lopen. Heel raar? Op een gegeven moment hebben we de onderbroeken uitgedaan en ze weer in de blote kont rond laten lopen. Misschien waren ze er toch nog niet aan toe?

Tot één of twee weken daarna. Wij dachten, we gaan het gewoon nog een keer proberen. En toen lukte het, yes!!

Alleen in de nacht nog een broekje aan voor de zekerheid. Want het is echt niet fijn om iedere nacht twee bedden te moeten verschonen. aangezien het dan vaak niet bij één, maar bij allebei fout ging. Dit is ons een paar keer gebeurd en dat is echt niet fijn.

En ja, ineens waren ze helemaal zindelijk. Zo trots op ze! Daarom geloof ik dus niet in het feit dat het zindelijk worden bij jongens minder snel gaat. Opzich zal hier wel iets van waarheid in zitten, maar een grote factor in het zindelijk worden zijn de ouders zelf. Onze drie jongens waren met 2 jaar en een paar maanden helemaal zindelijk!

Mijn grootste tip in het zindelijk worden: Maak er een feestje van en beloon het positieve gedrag! Gaat het een keer fout? Word dan niet boos, maar zeg: “Kan gebeuren!” Want ook de kids zelf vinden het vervelend wanneer het mis gaat. Denk bij de manier van belonen ook aan het positieve belonen (op bijvoorbeeld de stickerkaart) zoals: “Wauw, Gib is ‘s nachts droog!” en niet: “ Gib heeft vannacht niet in bed geplast!” Ga altijd van de positieve manier van belonen uit, dat werkt het beste!

Snap