Snap
  • Kind
  • dochter
  • peuter
  • eettafel
  • Avondeten

Hier wordt vaak het bord niet leeggegeten, en dat is prima!

Vandaag neem ik jullie mee bij ons aan tafel. Hoe gaat dat? Moet June haar bord leegeten? En zo nee, waarom dan niet? Lees maar mee.

Zoals elke ouder wel weet is het ouderschap wikken en wegen. De juiste middenweg vinden en niet overal een drama van maken. En hier is het niet anders. Toch vind ik het tafel-moment ‘s avonds ontzettend belangrijk. Misschien wel het belangrijkste moment van de dag. En ben daar wel redelijk streng in. Omdat wij hier niet elke dag met z’n drieën aan tafel zitten in verband met onregelmatige diensten van mijn man, zijn de momenten wanneer wij wél samen aan tafel zitten dubbel belangrijk.

Waar ik een gruwelijke hekel aan heb, is strijd aan tafel. Dan heb ik al gegeten en gedronken. Ik wil juist dat dit een moment van rust is. Samen de dag doornemen. Géén telefoons of tablets, maar even praten. Een gillende peuter aan tafel dat werkt niet echt mee. En daar wordt niemand gelukkig van. Wij niet en June zeker niet. Als jullie denken dat dit gesmeerd gaat? Nee zeker niet...

Wij hebben ontzettend geluk met een goede eter. Maar ook June zit in de twee –is-nee fase. En daar lijdt het eten vaak ook onder. Maar ik sta niet toe dat dit een heel ding wordt. Als June niet haar bord leeg wil eten, dan niet. En na het eten krijgt zij gewoon een toetje. Want ik vind dat dit ook bij de avondmaaltijd hoort. Even goed als groente en vlees.

Mijn ervaring leert dat mevrouw naar een paar happen klaar is met haar eten en een toetje wil. Dan krijgt ze deze, wij negeren haar gedrag dan en eet na haar toetje vaak nog een half bord eten op. Een win-win, voor iedereen. Het komt immers allemaal in een maagje, dus wanneer ze wat eet maakt mij niet zoveel uit, zolang June genoeg binnenkrijgt.

Overdag krijg je makkelijk een bord warm eten bij June naar binnen, geen probleem. Maar tegen de avond is ze vaak ook te moe. Wat ik vaak doe is June overdag voldoende groente te geven. Soms alvast een bord warm eten, soms losse groente door de dag heen. Zo heb ik geen buikpijn dat June niet genoeg voedingstoffen binnenkrijgt.

En niet bij iedereen zal dit werken. Want er zijn genoeg andere redenen waarom een kind zijn of haar bord niet leeg eet, maar hier werkt dit goed. Bij June is het gelukkig geen kwestie van niet lusten, maar van te moe zijn, te druk zijn of gewoon eigenwijs. Maar door deze aanpak is er (bijna) nooit strijd aan tafel.

Waar ik het ook kort over wil hebben is ‘met de pot mee eten’. Daar sta ik erg achter. Zodra June dat mocht, deden wij dit ook. Ik kook ook absoluut niet meerdere potjes, omdat de een dit niet lust en de andere dat niet. Dat weiger ik. De ene keer is het eten helemaal naar de smaak van June en de andere keer iets meer naar die van ons. Maar ik wil wel dat June eet wat er is. Het is iets anders als ze het écht, écht niet lust. Maar vind June het gewoon minder lekker, moet ze het gewoon eten.

Ik ben van mening dat, wanneer je meerdere potjes gaat koken, het einde zoek is. Natuurlijk houden wij wel rekening met elkaar. En hoeft June echt niet iets te eten wat ze écht vies vindt. Maar je kan eenmaal niet alles even lekker vinden. Maar ik ben van mening dat je wel wat aanpassingsvermogen moet bij brengen. Ik bedoel, als June ergens anders mee eet, wordt er ook niet extra iets anders gekookt omdat June het dan niet lust. Ook heeft het met een stukje waardering te maken die wij onze kinderen bij moeten brengen. Waarderen wat er gekookt wordt, ook al is het niet jouw favoriet.

Bedankt voor het lezen,

Liefs,

Jamie-Lee