Snap
  • Kind
  • dreumes
  • opvoeden
  • Speeltuin
  • mom

Het opvoeden van andere kinderen

het duivels gebroed op de speelplaats

Het is iets waar je niet helemaal op rekent als je je eigen nageslacht hebt uitgebroed. Met een diploma pedagogiek op zak en een stellig gezamenlijk doel om geen verwend narcistje zonder normen en waarden groot te brengen vond ik ons best goed voorbereid. Wat ik alleen niet helemaal had ingecalculeerd, was het duivels gebroed van anderen waar ik mee geconfronteerd zou worden.

Pas op! De komende tekst kan de generaal van de moedermaffia zelfs doen schrikken. Eigenlijk is het natuurlijk not done om een uitgesproken mening te hebben over andermans wondertjes. Wat vind ik dát lastig. Ik doe er wel m’n best voor hoor.. in mijn werk moet ik wel en met een professionele pet op lukt dat meestal prima. Als ik op verjaardag een kleuter zie kleien met chocoladetaart op iemand anders suède bank lukt het me ook nog net om het bij een licht opgetrokken wenkbrauw te laten. Maar Len is nu op de leeftijd aangekomen dat hij uitgelaten moet worden en we dus in speeltuinen, krijspaleizen en peuterpretparken komen waar ook andere kinderen rond galopperen.

Afgelopen vrijdag was het weer zo ver..

Ik had mij geïnstalleerd op de bank met een boek en het plan was als volgt: ik zou mijn boek lezen met koffie en Len zou al het speelgoed door de woonkamer verspreiden om vervolgens met de drinkbak van Luna de hond te spelen, gewoon zo’n lekker binnen dagje. (Een boek lezen, ja ik hoor jullie grinniken.) Toen ik na krap anderhalve bladzijde lezen, twee sandalen, één gymp, twee sneakers en twee regenlaarzen in mijn nek had liggen gaf ik toe. Prima, we gaan wel iets doen. Een kindvriendelijk restaurant in de buurt, met carpacciosalade op het menu én een soort mini ballorig, werd onze excursie. Alles was smooth sailing, de dreumes was buiten zichzelf van enthousiasme dat zijn campagne het gewenste effect had gehad en ik zat - na een mislukte poging om een béétje gracieus op de glijbaan te klimmen - naar mijn kind te kijken met een bakkie. En toen kwamen er uit het niks kanonskogels in de vorm van twee Duitse koters van een jaar of 4 en 6 die rakelings langs mijn kind vlogen. Pa stond naast me, dus ik gaf ‘m een momentje om te acclimatiseren aan het moment voordat ik hem in mijn beste Engels vroeg of zijn kinderen iets rustiger konden doen. Vader mompelde wat tegen de kinderen over voorzichtig doen en deed dit nog een keer toen ik hem 10 sec later hetzelfde vroeg. Zijn woorden hadden precies 0 effect en ik snapte dat. Hij stond daar als een gedesoriënteerd hertje op de snelweg die niet goed wist wat wijsheid was; stil blijven staan en hopen op het beste of rennen. Z’n kids trapten overigens nog even extra op het gaspedaal en voor ik het wist maakte de oudste met een aanloop een trapbeweging richting Lens hoofd, gelukkig miste hij net. “HEY” bulderde ik, om vervolgens Len uit de situatie te halen. Het hele restaurant stond meteen op scherp, een paar aagjes probeerde te zien wat er gaande was. De kinderen waren meteen wakker. Pa overigens ook, die was van gedesoriënteerd hert getransformeerd naar pittbull met anger management issues en keek mij woest aan.

Yep, I did it again. Ik heb iemand anders kinderen gecorrigeerd. Het is niet de eerste keer op de speelplaats sinds ik moeder ben, en zeker niet de laatste keer aangezien Len zich nog niet kan verweren. Een aantal weken geleden kreeg Len een bak met zand vol in zn smoeltje gegooid van een bipolaire kleuter die 5 sec voor het incident nog vrolijk met hem speelde. Moeder vond dat ook niet oké en stuurde vader erop af die vervolgens een aflevering tom & jerry naspeelde met een 4jarige. Het is niet de manier die ik zou kiezen, maar ouders grepen wel zelf in toen hun kind iets deed wat niet door de beugel kon. En dat kan ik respecteren (dislaimer: ik snap dat het gedrag van een kleuter niet per definitie een product is van belabberde opvoeding en ik snap ook dat de kleuter zeer waarschijnlijk niet echt bipolair is)

Len is niet van porselein, en zowel naar de Duitse kanonskogels als naar de bipolaire kleuter keek hij met een half glimlachje wat er nu allemaal gebeurde. Een puntje van aandacht voor de toekomst, zodat se ma over 17 jaar niet mee naar de kroeg hoeft om hem te beschermen tegen alle gekkies.

Mag iemand anders jouw kind corrigeren? Doen jullie dat bij andere (vreemde) kinderen?

3 jaar geleden

Dankje! Ja inderdaad wanneer het qua veiligheid spannend wordt grijp ik toch in!

3 jaar geleden

Daar heb je gelijk in! Dat is wel de manier waarop ze zich beter leren verweren. Alleen als het echt gevaarlijk wordt, dan grijp ik toch in! Zal ook met de leeftijd minder worden als Len zelf groter wordt. Ik snap ook dat het voor de oudere kindjes lastig is om zich in te houden, alleen als je in de peuter/dreumes speelhoek speelt dan zul je mijn inziens toch moeten. En andere lekker naar de grote speelplaats!

3 jaar geleden

Haha! Leuk geschreven. Ben zelf meer van het laissez-faire ouderschap. Heb 2 super brave kindjes maar als ze een keer met een schep geslagen worden grijp ik niet meteen in. Leren ze weer van! Anders natuurlijk als ze bijna van een hoge glijbaan worden gegooid. (irriteer me wel heel snel aan andere kinderen, kan duidelijk meer hebben van mijn eigen gespuis 😅). Corrigeer andere kinderen alleen als ouders niet in de buurt zijn om zelf iets te doen. Krijg dan soms een héle grote mond terug :| . Zou niet in me opgekomen zijn vroeger. Andersom is het trouwens ook irritant als grotere jongetjes nooit gewoon een beetje wild kunnen spelen omdat overal dreumesjes zijn. Het is echt teveel om te verwachten dat jongens van 4 en 6 steeds oppassen. Beetje begrip beide kanten op goes a long way.

3 jaar geleden

Heerlijk geschreven zeg. Maar snap je helemaal. Ik heb moeite met ander mans kinderen te corrigeren. Maar ik doe het wel als de veiligheid van mijn kinderen in gevaar is. Snap nooit dat andere ouders hun kinderen gewoon laten en eigenlijk hopen dat een vreemde ze corrigeert...