Snap
  • Kind
  • bloggen
  • ervaringendelen
  • boysmama
  • daargaanwedan

En ja, daar gaan we dan..

Eindelijk was het weekend daar. Mijn lieve petekind Juul werd 1 jaar. En hoe vet, zij heeft gewoon een eigen kampeerweekend georganiseerd. Allemaal familie en vrienden van Juul (&mijn allerliefste broertje Tim en zijn vrouw Laura) bij elkaar. Kamperen in Holthees. Met mijn familie hadden we afgesproken om vrijdags al te gaan, zodat we alvast konden akklimatiseren en vooral gezellig samen konden zijn. Dat laatste is iets waar wij als familie heel veel waarde aan hechten. En ook iets wat toch wel heel lastig was in het begin van de “corona-tijd”. 

Nadat we de halve inboedel in de caravan hadden gestopt was het moment eindelijk daar. We gingen op vakantie zoals onze Tij al zei. Kamperen met allemaal fijne mensen om ons heen. Eenmaal aangekomen na de lange reis hadden we alles snel geïnstalleerd en kon het genieten beginnen. Tij, Gib & Mo hadden de trampoline al gevonden en waren er niet meer weg te slaan. Clé lag in de wandelwagen, wij gingen lekker genieten van een heerlijk drankje en ome Job toverde weer lekkere dingen van de bbq. Uiteindelijk was het tijd om naar bed te gaan voor de kids. Na een heerlijke douche, gingen ze lekker slapen in de caravan. En dan zul je je afvragen hoe dat allemaal gepast heeft? Gib en Mo samen in bed en Clé stond in de wieg van de wandelwagen daar op bed. En John en ik in het andere bed. (John lag klem tussen de planken, haha) oh ja en Tij, die sliep heerlijk bij opa en oma in de caravan. 

En dan was de zaterdag daar. De dag dat alle andere bezoekers ook kwamen. Het fijne was dat wij al geïnstalleerd waren en met z’n allen ballonnen konden blazen voor de aankleding van Juul’s feestje. Ondertussen proefde we alvast het welkomstdrankje, heerlijk. Af en toe liet het weer ons even in de steek, maar we hadden het geluk dat we onder de partytent konden zitten en daar gewoon verder konden feesten.

En daar kwam dan de mooie verjaardagstaart van Juul, waarmee het feest geopend werd. En dat die taart lekker was dat kun je aan mijn kids navragen. Op een begeven moment zat Tij al aan z’n tweede stuk taart en stonden Gib en Mo te springen om nog een stukje te krijgen. Oeps dit heb ik even niet meegekregen. Dat is dus iets waar wij helemaal niet van houden en dat weten onze jongens goed. Eentje is voldoende en we vragen dan niet om meer. Voor Tij was dit na mijn blik al snel duidelijk. Gib en Mo moesten nog even aangesproken worden. Mo vond het niet goed en ging lopen “stieren”. Op dat moment heb ik ‘m opgepakt en bij de boom gezet. Tsja op een open veld zijn nu eenmaal geen hoeken. Nadat hij daar eventjes stond, met zijn gezicht naar de boom gericht ben ik naar Mo toegegaan. Ik eis dan van ‘m dat hij mij aankijkt. En dan kun je denken, hij is pas 2 jaar. Maar ja, ook een peuter van twee jaar weet heel goed wat regeltjes zijn en daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Ik heb aan Mo gevraagd waarom hij bij de boom moest staan? En hij wist mij in zijn peutertaal te vertellen dat hij boos was geworden omdat hij niks meer kreeg. Ik heb hem verteld dat als papa en mama nee zeggen hij daarna moet luisteren. Hierop antwoordde hij: “ja mama, sorry mama”. Het gaat ons dan echt niet om die ja mama of ja papa, maar om het begrijpen. En bij deze was het heel duidelijk. Ik heb Mo een kus gegeven en hij is lekker verder gaan spelen. Ondertussen leert de rest ook van zo’n “hoekmomentjes”. Bespreek het met ze, dat is zo belangrijk. 

En het feest ging verder. We hebben veel gelachen, heerlijk gegeten en gedronken en genoten van alle fijne mensen om ons heen. En toen we ‘s avonds de kids in bed hadden liggen en heerlijk met iedereen aan het kletsen en waren kregen John en ik complimenten over onze kinderen. Over hoe goed ze luisteren en hoe lief ze zijn. Dat ze respect hebben voor ons met 4 kids. 

Dit laatste wordt vaker tegen ons gezegd en is natuurlijk geweldig om te horen. Ik denk dan alleen maar hoe kan ik bepaalde dingen over brengen bij anderen. Niks is goed of fout en bij de een werkt dit beter en bij de ander dat. Ik denk dat het bij ons een succes is dat wij het samen doen en heel veel praten over de aanpak van alles. 

De opmerking die ik deze avond heb gekregen is het laatste zetje geweest wat ik nodig had om dit verhaal hier te schrijven. Dus daar gaan we dan... bloggen! 

Snap