Snap
  • Kind
  • opvoeding
  • moederschap
  • zorgen
  • Pesten
  • angsten

Een van mijn grootste angsten sinds moederschap..

'Al deze opmerkingen staan in mijn ziel gegrift.'

'Je uiterlijk is echt een té groot deel van jouw leven..'

Toen hij dit een aantal maanden geleden tegen mij zei had hij absoluut gelijk. Mijn zorgen over mijn uiterlijk beïnvloeden mijn leven extreem. Ik sta veel te vaak voor de spiegel alles te scannen wat er die dag niet goed uit ziet. Spontane foto's van mijzelf wil ik het liefst direct verwijderen van de telefoon. En uit de prullenbak van de telefoon. En eigenlijk een steen aan de telefoon binden en de telefoon in de Noordzee gooien. Ik kan een heel ander mens worden als iemand een opmerking heeft gemaakt over mijn uiterlijk. Dat mijn lippen droog zijn bijvoorbeeld of ik er vermoeid uit zie.

Maar waarom? Waar komt dit vandaan? Wanneer is dit begonnen...

'Julia is een PLORK!'. Een vriendin van de middelbare school vertelde mij dat een van de populairste jongens van de school dit over mij had gezegd. Zo naïef als ik was had ik geen idee wat dit precies betekende en vroeg ik ernaar. Lachend antwoordde mijn vriendin dat dit 'Prachtig Lichaam Ontzettende Rot Kop' betekend. Ik kan je vertellen; voor een meisje van 13/14, die midden in de puberteit zit, doet dit enorm pijn.

'Ik weet niet waarom ik met haar ben geweest. Heb je die neusgaten gezien? Lijken wel grotten!'. Een uitspraak van mijn ex-vriendje in de 2e klas.

'Oeh oeh ah ah!' (lees: aapgeluiden) riepen jongens van een aantal klassen hoger gniffelend wanneer ik voorbij hen liep de school in.

'Je lijkt net een jongen, waarom doe je je haar zo?' Vroegen jongens van groep 8 mij toen ik de glijbaan voorbijliep.

'Hé vuurtoren!' treiterde een groepje klasgenoten mij nadat ik samen met mijn moeder, enthousiast, een deel van mijn haar rood had "geverfd" zoals mijn televisie idool ook had.

'Ik zou iets make-up op doen, je lijkt wel ziek, voor de gasten is dat geen smakelijk gezicht.' gaf mijn leidinggevende, in het restaurant waar ik werkte, aan.

'Als ik je van deze kant zie heb je best wel konijnen tanden...'

'Jemig wat heb jij droge lippen, heb je te veel gepijpt dit weekend'

'Toen ik je voor het eerst zag was je echt niet mijn type, ik val op echt knappe meiden die houden van het doen van make-up maar nu we praten ben je wel interessant...'

Al deze opmerkingen staan in mijn ziel gegrift. De eerste opmerking die ik mij kan herinneren is in groep 5/6 geweest. Dan ben je 8/9 jaar. De laatste opmerking die mij zal bijblijven is van ongeveer 3 jaar geleden. Mogelijk ben ik gevoeliger voor negatieve opmerkingen dan een ander maar pijn doet het altijd. 

Ondanks de opmerkingen hierboven heb ik mijzelf nooit als een gepest meisje gezien. Ik beet altijd pittig van me af en liet absoluut niet merken dat de opmerkingen mij tot diep in mijn hart raakte. Gelukkig! Want iemand treiteren die terug bijt is niet zo leuk eigenlijk.. Maar twee personen die enorm dicht bij mij stonden/staan zijn wel extreem gepest. Zij hebben school ervaren als een hel en na de schoolperiode moesten zij de gevolgen van deze mentale vernietiging onder ogen komen. Het is verschrikkelijk als je iemand die je zo lief hebt mentaal kapot ziet gaan. Zelfs nu, jaren later, vechten zij nog tegen hun demonen ven het verleden. En dit zullen zij, hopelijk gaandeweg in mindere mate, hun leven lang moeten doen. 

Hierom (en 100 andere redenen) heb een hekel aan pesten. Eigenlijk ook altijd gehad. Waarom zou je iemand die vaak al kwetsbaar is nog verder de grond in stampen? Het is gewoon niet oké!

Een van mijn grote angsten sinds moederschap is dan ook dat mijn zoon ooit richtpunt van pesterijen zal worden. Zelfs nu ik dit schrijf krijg ik tranen in mijn ogen. Want wat kan je als ouder zijn doen? Je kan je kind niet het hele leven beschermen van de mensen die jouw zoon/dochter het leven zuur wil maken. Jij bent thuis en jouw kind moet naar school. Je ziet het dus vaak niet. Wat als Jay-Dean zich ervoor schaamt en niet durft te vertellen. Deze angst grijpt mij naar de keel.

Hierom alle lof voor de ouders die bewust in hun opvoeding bezig zijn met het bijbrengen van hun kinderen wat een pijn je iemand kan doen met pesten. Alle lof voor ouders waarvan hun kind(eren) worden gepest en zij alles proberen te doen dit te laten stoppen. Heel veel liefde voor alle kinderen en volwassenen die pesterijen hebben moeten doorstaan. Fuck those *ssh*les! (sorry voor 't taalgebruik)

Ben ik de enige met deze angst voor mijn zoon? Hoe kijken jullie tegen pesten (op school) aan? Ik hoor het graag. In een privé bericht kan natuurlijk ook altijd!

Snap