Snap
  • Kind
  • onderweg
  • lekkeropvakantie
  • langereismetkids

Een “lekkere” lange autorit, dat is pas vakantie..

Je kent het wel. Lekker op vakantie gaan naar een ander land. Een hele reis voor de boeg. Je weet niet hoe die gaat lopen. En dit al helemaal niet met 4 kleine kids in de auto, die al geen besef van tijd hebben. Maar wij kunnen dit, 9,5 uur reizen. Daar gaan we voor!

Ieder jaar weer zijn wij heel laat met het boeken van een vakantie. Dit doen wij namelijk pas op het moment dat we vakantie hebben gekregen. Vaak is het ook wel handig, zodat we een beetje kunnen kijken waar het mooi weer wordt.

Ook dit jaar was het weer heel laat. Niet alleen door het late boeken, maar we wisten door het hele Corona-gebeuren niet of we moesten gaan. We hebben dus tot de laatste dag gewacht en toen pas de keuze gemaakt.

Alleen kwam onze Gib ineens onder de bultjes met blaasjes te zitten. Aaah nee, het zal toch niet? Het zullen toch geen waterpokken zijn? Dat was mijn eerste gedachte. Enkele ervaren personen in mijn omgeving gevraagd en die dachten het ook. Nee, het zal toch niet hé? Net nu wij de keuze hadden gemaakt om toch naar het buitenland te gaan, beginnen de pokken? Lichte paniek. Want dit zou betekenen dat wij niet op vakantie konden gaan. Grote kans namelijk dat de rest dan ook de waterpokken zou krijgen.

Oké, eerst maar eens checken. En ondanks dat ik wist wat ze zouden vertellen, heb ik toch even de hap gebeld. Daar kreeg ik van te horen dat we het goed in de gaten moesten houden en anders maandag even de huisarts moesten bellen. Dus, op maandag naar de huisarts gebeld, foto’s gestuurd en het laten beoordelen. Mmm, het waren geen typische pokkenbultjes, maar wat dan wel? We moesten het toch nog even goed in de gaten houden, dat het niet erger zou worden.

En ja hoor, ‘s avonds zat hij ook op z’n billen en benen helemaal onder. Dus de dag erop ‘s morgens gebeld. Gelukkig konden we meteen terecht.

Het bleken geen pokken te zijn, yes! Maar het was een allergische reactie op waarschijnlijk een insectenbeet. Eindelijk konden we onze vakantie boeken.

De jongens naar mijn moeder gebracht, zodat we konden gaan zoeken en boeken. Uiteindelijk een fijne camping gevonden! We gingen naar de Vendée, lekker naar Frankrijk. Een camping met een mooi zwembad en de zee op 400 meter afstand, wat wil je nog meer? Oké, voor dit alles moesten we wel 9 uur en 20min rijden.

Spullen gepakt en toen konden we gaan. Omdat we zo’n lang stuk moesten rijden, leek het ons handig om ‘s nachts te rijden. Ideaal beeld toch, wij rijden, kids slapen.. dan ben je er zo.

Daar gingen we, om 20.20uur. Clé had net z’n fles gehad, dus daar moesten we dan nog 1x voor stoppen, voordat we de nacht door konden rijden.

We waren nog geen uur onderweg en toen vroeg Tij al: “Hoe lang moeten we nog?” We hebben Tij verteld dat wat we nu al gereden hebben, we nog 8 x moesten rijden. “Zo lang nog?” Daarna gezegd dat hij het beste zijn ogen dicht kan doen, dan gaat het veel sneller. Zo gezegd zo gedaan. Tij sliep al rond 22.00uur en Clé had ook al even zijn ogen dicht. Nu die andere twee donderstenen nog en dan konden we hopelijk doorrijden.

Maar helaas, Mo kreeg ‘miemelzin’ en begon te zeuren. Heel eerlijk, begrijpelijk als je helemaal achterin de auto zit. We besloten even te stoppen, want door Mo begon Gib nu ook. Één probleem: om Mo uit de auto te krijgen moest Tij uit zijn stoel. Tij al slapend uit de auto op de bijrijdersstoel gezet. Hij sliep gelukkig gewoon verder. Gib en Mo even de beentjes laten strekken en Clé nu maar vast de fles, zodat we daarna door konden rijden.

Na een half uurtje zaten we weer allemaal op onze plaats en konden we weer gaan rijden. Het duurde niet lang en iedereen sliep. Check! Daar gingen we verder vol goede moed. Maar helaas. Al heel snel werd Tij helemaal in paniek wakker. Hij was even in de war en gaf aan niet te weten waarom hij nu zo verdrietig was. Arm kind. Ik denk dat hij z’n draai niet meer kon vinden en dan is rechtop in zo’n stoel zitten absoluut niet fijn. Ik zat als een acrobaat in mijn stoel, zodat ik Tij de hand kon geven die hij nodig had en hij rustig werd. John mompelde onder het rijden waarom we dit ook alweer deden? Hij vindt het op zo’n moment heel vervelend om dit onze kinderen aan te doen. En ik vind het ook vervelend voor de jongens dat het even niet lukt, maar het is toch een kwestie van wennen. Ik ging vroeger altijd zo ver op vakantie.

Tij viel uiteindelijk ook weer in slaap en zo reden we rustig verder. Tenminste, dat dachten we. Er was in Parijs geen mogelijkheid om de a10 op te komen en dat was toch echt de weg die wij moesten hebben. Normaal weet Google Maps ons wel te helpen, maar dat viel ook tegen. En ook wij werden steeds meer moe en waren toe aan wat slaap. Doordat we zoveel moesten remmen, stoppen, draaien en noem maar op, werden de kids om de beurt “paniekerig” wakker. Arme kids en arme papa en mama. Op dat moment was ik aan het rijden. En laat John het ook wat lastiger vinden om dan de kids rustig te krijgen. Heel fijn was het dus niet, maar we konden niet stoppen. Dus al zoekend, met een geïrriteerde man en huilende kids, reed ik “rustig” verder. Uiteindelijk is het gelukt, we zijn ergens de a10 op gekomen en konden onze reis verder voort zetten. Gelukkig maar, want anders had John mij echt naar een hotel gestuurd. Dit vond hij toch echt niks. Laat John nu net ook de pech hebben dat hij in de auto niet tot nauwelijks kan slapen. En die slaapuurtjes heb je toch echt wel nodig om een groot stuk te kunnen rijden.

We zaten eindelijk op de juiste weg en de teller gaf nog 4,5uur aan. De helft van de reis zat erop. Helaas kregen de kids niet allemaal hun draai te vinden en werd het slapen lastig. We zijn toen even gestopt, hebben Mo achteruit de auto gehaald en bij John op schoot gezet. Dit mag niet, dat weten we, maar er zat niks anders op. Mo viel meteen in slaap en de rest sliep gelukkig ook verder.

Opeens wisten we het! We gingen de indeling in de auto iets anders doen. Tij met zijn autostoel op de bijrijdersstoel. De bijrijdersstoel kon op deze manier heel ver naar voren, waardoor daarachter ruimte ontstond. Mo kon dan bij John op schoot slapen en Gib in zijn eigen stoel. Ik besloot toch nog even een stukje te gaan rijden, omdat Tij ook nog wakker was. Tij vond het helemaal geweldig, voorin de auto en hij kon alles zien. Na een tijdje sliep iedereen en begon ik het ook zwaar te krijgen. Ik besloot de eerste beste kleine parkeerplaats te pakken om daar stil te gaan staan en verder te slapen. Het was er alleen zo stil en een beetje eng, dat ik besloot de auto nog een stukje verder te rijden. Zo, nu stonden we goed en kon ik ook even mijn ogen dichtdoen. Helaas was dat van korte duur... Gib werd wakker, aaaaah! Ik besloot Gib bij mij op schoot te pakken en mijn slaapje voort te zetten. Check, gelukt! Maar liefst 1,5 uur geslapen. Na het slapen besloten we onze reis te vervolgen. We moesten nog ongeveer 3 uur rijden. Ik ben toen achterin gaan zitten, zodat ik nog even mijn ogen dicht kon doen. De jongens kozen hier gelukkig ook voor. Na een klein uurtje had John het zwaar, dus hebben we gewisseld met rijden. Nog even een pauze gepakt, waar de jongens de benen konden strekken en we lekkere broodjes hebben gegeten als ontbijt. Nu hoefden we nog maar een uurtje en dat uurtje ging heel snel, met een Netflix-filmpje op de achtergrond.

Eindelijk waren we aangekomen in het plaatsje la Bernerie- en-Retz, waar we de komende week zullen wonen in een tent van rent a tent.

We konden gaan genieten van de kids, van het mooie weer en van de zee. Heerlijk! En tsja, de pijn van de reis zijn we alweer vergeten. Dus de volgende vakantie, doen we dit gewoon weer! 

Snap