Snap
  • Kind
  • mama
  • dochter
  • Dysmatuur
  • dochtertje

Dysmatuur geboren. Hoe gaat het nu twee jaar later?!

Wat ik van de meningen van anderen vindt...

Prematuur geboren kennen de mensen over het algemeen wel. Maar dysmatuur.. Als ik vertel dat June dysmatuur geboren is, kijken mensen mij meestal wat verbaasd aan. Vaak hebben mensen geen idee waar ik het over heb. En als je googelt op dysmatuur geboren baby’s wordt je niet vrolijk. Ik krijg vaak een gevoel van een falende moeder.. Hoe het nu gaat? Ik vertel het je!

Wij wisten al heel vroeg dat June te klein was. Ook wisten wij al met 20 weken dat June een longafwijking had. Een spannende zwangerschap dus. En het doel was June zo lang mogelijk te laten zitten. Vooral in het laatste weken van mijn zwangerschap vertelde de gynaecoloog dat wij het zo moesten zien dat June op water en sla leefde. Doordat de navelstreng niet optimaal was. Maar vertelde ze, 1 dag langer in mijn buik schelen er een paar in de couveuse uit de buik. (Zoveel maakt een dag in de buik dus uit!) Ook al was de navelstreng niet oke. Wel was er een datum afgesproken om ingeleid te worden, want op dat termijn was het wel goed dat June geboren moest worden.

Zover kwam het allemaal niet, want een halve week voordat ik ingeleid zou worden begon de bevalling spontaan. Na een vlotte bevalling werd June geboren. Dysmatuur. June was 40,5 cm lang en woog 2350 gram. Een ontzettend klein meisje. Maat 44 was zelfs nog veel te groot. Na een aantal dagen op de high care, vanwege haar longafwijking, mocht ze verhuizen naar mijn kamer. En snel daarop mochten wij naar huis. Want hoe klein June was, hoe sterk ze was. Over haar longafwijking en hoe dat nu gaat schrijf ik binnenkort een artikel, dus ik ga daar niet te veel op in, anders wordt het te verwarrend.

Natuurlijk wist ik dat June zo klein was. Maar als moeder zie je dat al snel niet meer. Daar denk je niet bij na,ik verwonderde mij als iemand het eng vond om haar vast te houden.

De maanden erop groeide June goed, en nu nog steeds, maar wel in haar eigen curve. In het begin was er niet eens een lijn die gevolgd kon worden bij het consultatiebureau. Maar June groeit goed. Vaak als er baby’s worden geboren met een gezond geboorte gewicht en lengte, dan denk ik terug en moest June daar echt drie of vier maanden over doen voordat zij op dat gewicht was.

Gelukkig merk ik nu niets meer van. Geen nare dingen tenminste. Ja, natuurlijk is June klein. Nog steeds. Ze is een fijn poppetje, zo noemen wij haar altijd. En ik besef mij ook wel ter degen dat er ook andere verhalen zijn. Dat kinderen er wel last van hebben in de loop van de tijd. Het enige wat wij nu merken is dat ze klein voor haar leeftijd is. Andere klachten kunnen wij toeschrijven aan haar longafwijking, niet zo zeer aan het dysmatuur geboren. Soms geeft het wel komische situaties. Ik vergeet nooit meer dat wij met June op het terrasje zaten en zij een patatje kreeg van ons. En mensen keken ons echt aan van ; Waarom geef je zo’n klein kind in godsnaam een stukje friet. Mensen zijn altijd verbaast als zij vragen naar de leeftijd van June.

Wat ik al eerder zei, over prematuur geboren baby’s is veel te vinden. Google maar eens dysmatuur geboren baby’s. Daar wordt je echt niet vrolijk van. En vaak zit er een negatief sausje over. Dat het de schuld is van de moeder. Maar heel vaak is dat NIET zo. Zoals bij June was het een navelstreng die niet goed functioneerden en een longprobleem. En vaak vinden de dokters ook geen reden van dysmatuur geboren baby’s. Geen enkele moeder wilt dat haar kindje te klein geboren wordt, met alle gevolgen van dien! Onthoud dat alsjeblieft goed! Ik kan daar zo boos van worden..

Hier dus een succesverhaal. Hoe klein, des te sterker is June. En ik ben er van overtuigd dat zij er komt.

Bedankt voor het lezen.

Liefs,

Jamie-lee