Snap
  • Kind
  • ontwikkeling
  • Autisme

De tijd zal het leren

Vanaf het moment dat we wisten dat onze zoon autistisch was, kwamen er veel vragen in ons op. Zou hij ooit gaan praten? Want nu kon hij alleen schreeuwen, als hij iets duidelijk wilde maken. Hoe gaan we hulp krijgen? Hoe wordt zijn leven later? Zal hij bewuster worden van zijn omgeving? Veel dingen waar we nu nog geen antwoord op hebben, maar we tijdens het gesprek als reactie kregen; ‘de tijd zal het leren’.

Eenmaal de diagnose gesteld, kregen we hulp aangeboden om met ons zoontje te leren om gaan. Wat klonk dat wel naar toen, leren om gaan met je eigen kind. Maar we hadden het ook wel nodig, want hij had vaker driftbuien op momenten dat wij dit totaal niet begrepen. Achteraf vallen dan wel de puzzelstukjes in elkaar. We kregen hulp aangeboden in vorm van thuisbegeleiding, net een half jaar voor de diagnose was er een nieuw soort traject gestart die was overgewaaid uit Amerika. Er was ook een optie voor een soort opvang en dat hij daar ook “getraind” werd alleen was dat 28 km verderop en ik zelf had niet altijd vervoer. Na een gesprek met de instantie kwamen ze met een oplossing en werd er taxivervoer voor ons geregeld, op dat moment leek dat een prima oplossing. Maar toen hij eerste keer werd opgehaald vond ik het toch veel moeilijker dan gedacht, want een klein mannetje van 2 jaar oud die met een wildvreemde mee ging en ook nog niet kon praten was toch wel een dingetje.

Wat was dit traject toch fijn! Hij begon na 3 maanden op de groep, al enkele woordjes te spreken. Waarvan het eerste woordje mama was, dan kan je je wel voorstellen dat deze mama helemaal op de wolken zat en een traantje moest weg pinken. We kregen thuisbegeleiding, hoe we contact kregen met onze zoon en hoe we het spelen konden motiveren. In het begin had hij hier maar weinig zin in, we hadden dan een doos waar enkele speeltjes in zaten en meneer zei al snel “dicht”! En deed dan ook de deksel op de doos, hij vond het wel weer prima geweest.

Het traject was lang en intensief, het eerste jaar kwam onze begeleidster wel wekelijks over de vloer. Mijn partner moest natuurlijk gewoon werken, dus eigenlijk kwam alles op mij neer maar dit werd met liefde gedaan. Het hielp ons zoontje zo goed, dit was gewoon al die moeite waard. Na anderhalf jaar het traject volgen, waren we klaar en werd ons zoontje overgeplaatst naar een MKD. Hier bleef hij tot hij naar de basisschool kon.

Het traject richting school, was ook voor onze kleine man veel inspanning. Het wennen aan het voorschoolse MKD en de manier van dingen daar doen heeft wel even geduurd. Voordat ze over kunnen naar een basisschool, moeten er meerdere gesprekken en testen worden gedaan. 

Drie weken voor de IQ test, werd onze zoon geopereerd aan een cyste die in zijn schedel vast zat (Hier vertel ik een andere keer over). Je merkte dat hij de dag van de test, niet helemaal erbij was. Hij wilde graag naar huis en liet dit dus ook wel de hele dag merken. De overgang van een tijdje thuis zijn, naar weer hele dag MKD kreeg hij niet zo duidelijk in zijn hoofdje. De test werd dus op zijn slechtste dag afgenomen, achteraf zijn we daar ook wel blij om. Want stel de test kwam hoger uit, dan had hij het op een school op zijn slechte dagen extra moeilijk. Afhankelijk van zijn IQ score, werd bepaald welke school het beste bij hem zou passen. 

De IQ test was gedaan, maar gaf geen duidelijk beeld en werd dus nog een PEP test afgenomen, deze was speciaal voor autistische kindjes. Deze ging beter en na 2 weken kregen we een uitslag, die we stiekem niet verwacht hadden, maar toch blij zijn dat het op zijn slechtste dagen is afgenomen en daardoor een duidelijker beeld vormde voor de instanties. Hij kon naar een school voor ZMLK (Zeer Moeilijk Lerende Kinderen), daarvan waren 2 scholen in onze buurt die we konden bekijken. Normaal als een school in jouw gemeente valt, heb je geen keus en moet je kind daar heen. Maar aangezien deze beide scholen in een andere gemeente lagen, hadden wij dus wel een keus. Beide scholen gaan bezoeken, waarvan 1 er echt uitsprong voor ons. Een school met echt duidelijke planning, een aparte autisme vleugel en overal werd geholpen d.m.v. pictogrammen.

De school werd gekozen, de eindgesprekken werden afgerond. Het MKD was hiermee afgesloten. Wel hadden we nog thuisbegeleiding, we wilden nog even de overgang van MKD naar basisschool samen met onze begeleidster doen, om te kijken hoe dat ging lopen en of we daar nog hulp bij nodig hadden. Maar het verliep allemaal zo goed, dat we na enkele maandjes afscheid namen van onze begeleidster na 3 jaar haar veel over de vloer te hebben gehad. Vooral onze dochter vond het moeilijk, die was haar al zowat als een familielid gaan zien. Nog even geknuffeld bij het afscheid met z’n allen en op naar een nieuwe periode, met nog altijd veel vragen in ons hoofd. Die we helaas nog altijd per dag moeten bekijken, omdat niemand het antwoord heeft hoe de toekomst zal verlopen betreft zijn ontwikkeling.