Snap
  • Kind
  • ouderschap
  • opvoeden
  • Hersenspinsels
  • perfecteouder

De perfecte ouder

Misschien juist niet perfect?

Gek eigenlijk..

Dat we ons dikwijls verontschuldigen of door onze wimpers heen toegeven dat we ook wel eens "onpedagogische" ouders zijn.

Dat we niet perfect zijn. Dat ondanks dat we weten hoe het hoort we ook wel eens fouten maken, of reageren uit emotie.

Gek denk ik, omdat juist dat ons eigenlijk mens maakt.

Wat leer je een kind in een wereld waar altijd binnen de lijntjes gekleurd wordt? Waar geen emotionele uitspattingen bestaan?

Wat gebeurt er als dat zelfde kind deze emoties zelf ervaart?

Ik geloof er in dat het helemaal niet erg is als je een keer uit je slof schiet, een keer toegeeft of wat dan ook. Mits je er op terug komt. Dat je best mag zeggen tegen je kind dat je graag naar hem wilt luisteren, maar een hele lange dag achter de rug hebt en op een later moment beter voegt.

Dat je tranen niet hoeft te verstoppen, maar dat je kunt laten zien dat mama ook wel eens verdrietig is en dat dit okey is.

Kinderen zijn spiegeltjes en zullen hiervan leren dat het okey is om emoties te uiten, dat het okey is fouten te maken en dat het mogelijk is daarover in gesprek te gaan.