Snap
  • Kind
  • Ambulance
  • ziekenhuis
  • paniek
  • alarmlijn
  • valvandetrap

De nachtmerrie van elke ouder..

112 bellen voor je eigen kind...

Het was woensdag einde van de middag en ik was nog even aan het schoonmaken. De trapleuning. Ik liep van boven maar beneden en halverwege nam ik alle plinten even mee. Onze dochter van 3 loopt me wel eens achter na en doet dan ook of ze aan het poetsen is. Ik was klaar en zeg tegen haar kom meisje we gaan naar beneden. Op de grond in de hal zat haar broertje lekker te spelen. Ze wil zich omdraaien, vermoedelijk iets tegen hem zeggen en verliest haar evenwicht. Ik zie haar vallen. Recht achterover. Zoals de foto van de blog te zien, we hebben nog een paar pakken laminaat opgestapeld liggen in de hal. Precies tussen het laminaat en de eerste traptrede lag ze met haar hoofdje. De beentjes nog half op de trap. 

Ik gil en ren direct naar de benden. Ik heb haar direct gevraagd waar ze pijn had. Ze gilde het uit en wees naar haar hoofdje. Ik heb haar gepakt en direct alle werveltjes gevoeld. Pfoe daar geeft ze gelukkig geen pijn aan. Ik bel mijn man en geen aan dat onze dochter van de trap gevallen is. We besluiten dat ik de huisarts bel. Het is kwart voor 5 dus het kan nog net. De assisitente overlegd even met de huisarts en er word besloten dat we niet langs hoeven te komen maar een wek advies krijgen. Elk uur wakker maken. 

Na de val gaf ze direct aan dat ze wilde slapen en hoofdpijn had. De assisitente gaf aan dat we haar mochten laten slapen en eten maar zodra ze begon te overgeven of er kwam bloed uit de neus oren of mond en/of ze begon suf te worden of niet wakker te krijgen moesten we de huisartsenpost bellen. Prima. Ze is op de bank in slaap gevallen en werd na een klein uur weer wakker. Ik gaf haar een pannenkoek maar daar heeft ze 1 hapje van gehad. Vreemd, ze is gek op pannenkoeken. Dan maar een bakje appelmoes en een toetje. Ze heeft uiteindelijk een half toetje opgegeten en een bakje appelmoes. 

Tegen kwart over 7 heb ik haar in ons bed gelegd. Papa is internationaal vrachtwagenchauffeur en is door de week nooit thuis. Dus lekker naast mama in bed dan kon ik haar ook in de gaten houden. Om 10 over 8 loop ik naar boven om haar wakker te maken. Ik had smiddags mijn collega's al bericht gedaan dat onze dochter van de trap gevallen was en misschien niet kon werken. Ik had ze rond 8 uur een bericht gedaan dat ik dacht dat het wel goed zou komen en ik wel kon werken. Toen ik bij ons bed kwam, probeerde ik voorzichtig haar wakker te maken. Ik zei haar naam en schudde haar een beetje. Ik kreeg een klein kreuntje maar verder niet. Ik heb geprobeerd om haar rechtop te laten zitten maar ze zakte zo weer in elkaar. Omdat ik niet de overbezorgde moeder wilde zijn, heb ik mijn moeder gebeld en gevraagd wat zij zou doen. Zij zei ook, even wachten en weer proberen en anders even de huisartsenpost bellen..

Na 10 minuten ben ik weer naar boven gelopen en heb weer geprobeerd om haar wakker te krijgen. Ze lag als een slappe lappenpop, helemaal wit en best koud in bed. Ik kreeg totaal geen reactie meer. Ook geen trekjes met haar oogleden. Ik heb mijn man geappt dat de huisartsenpost zou bellen. Omdat ik me in eerste instantie nog niet zo veel veel zorgen maakte heb ik gewoon gewacht in de wachtrij. Ik ben verpleegkundige en had zoiets van zolang ze nog ademt gaat het wel goed. Ik kreeg een assisitente aan de lijn en legde het verhaal uit. De assisitentes vroeg mevrouw reageert u dochter op knijpen? Ik kneep mijn dochter en zei nee, ze reageert niet. De assisitente zei dan wil ik dat u nu 112 belt. Dat gaat sneller dan dat ik nu een ambulance voor u regel. Ik gaf aan dat het goed was en ik heb 112 gebeld. Toen ik op hing, raakte ik even in paniek. Ik moet wel eens 112 of een huisartsenpost bellen voor mijn werk maar nu was het voor mijn eigen dochter. 

We wonen in een hele gezellige buurt en vaak zijn er mensen op straat, dus ik rende de straat op om te kijken of er iemand op straat was. Natuurlijk was dit vanavond niet zo. Toen heb ik in paniek de overbuurman opgebeld en gezegd dat hij nu moest komen. Toen rende ik weer de gang in en heb tegen mezelf gezegd niet zo dom doen, pak een tas, pak spullen en ga naar je dochter. Dat hielp en ik werd direct rustig. Ondertussen heb ik gauw mijn collega's geappt, man gebeld en ik heb wat spullen gepakt en ben naar onze dochter gegaan. Ik kreeg haar nog steeds niet wakker. De buurvrouw kwam er aan gerend en die heeft ook geprobeerd om haar wakker te krijgen. Niks hielp, ze schokte alleen af en toe heel raar met haar lichaam. De buurvrouw is naar beneden gegaan en heeft aan de straat gewacht. We hoorden de ambulance al aankomen. Bij aankomst vroeg de ambulance broeder of ze al bij was en toen gaf de buurvrouw direct aan, nee we krijgen haar niet bij. De ambulance zuster nam zuurstof mee en de rest van de apparatuur. Toen ze binnenkwamen in onze slaapkamer begon onze dochter ineens wat met haar ogen te bewegen. Ondertussen hoorde ik meer buren binnenkomen om te vragen of ze moesten helpen maar de buurvrouw gaf aan dat ze het wel zou redden. De kinderen zouden de volgende ochtend ook naar de buurvrouw gaan omdat ik moest werken. Ik vroeg aan haar of zij ons zoontje mee wilde nemen en gaf aan dat de tas met eten en drinken voor hem ivm koemelkallergie allemaal al klaar stond dus dat ze die zo mee kon nemen. Normaal gilt ze het uit als ze een man ziet, waarom weet niemand maar ze houd niet van mannen.  Nu gaf ze er niks om en ze suf te gewoon weer weg op mijn schoot. Ze jammerde wel wat, maar ik hoorde dat ze er niet helemaal bij was. De ambulance zuster overlegde met de kinderarts naar welk ziekenhuis we moesten. Gelukkig mochten we naar het ziekenhuis vlak bij huis. Dat is 5 minuten verderop. Ik nam haar mee en hield haar op schoot onderweg naar het ziekenhuis in de ambulance. Op de kinderafdeling aangekomen kwam de kind er arts al gauw en was er een lieve zuster bij ons. Onze dochter werd niet echt rustig, ze bleef wat jammeren. Ze was wel bij maar ook weer niet, naar mijn idee kreeg ze alles maar half mee. De kinderarts heeft haar onderzocht en ondertussen gaf mijn dochter aan dat ze moest plassen. Dus gauw naar de wc. Toen ze op de wc zat zag ik ineens haar oogjes oplichten en toen dacht en zag ik ja je bent er weer! Wat een opluchting! We kwamen de kamer in en de kinderarts moest lachen, ze zei wat een wc wel niet kan doen met kinderen. Ondertussen dat wij bij de wc waren had de verpleegkundige een disco lampje aan gedaan. Nou dat was natuurlijk helemaal geweldig. En wat helemaal bijzonder was volgens onze dochter was dat het ziekenhuis ook een wc had. Gelukkig maar haha! De kinderarts had aan dat ze eigenlijk een nachtje moet blijven ter observatie. Ik gaf zelf aan dat als we ook naar huis mochten, ik dat liever deed en ik haar wel in de gaten hield. Dit was gelukkig goed. Onze dochter kreeg nog medicatie tegen de pijn en ik kreeg het nummer van de kinderafdeling mee en moest direct bellen als ze toch weer suf werd of begon te overgeven. Ik hoefde haar niet elk uur wakker te maken, als Ik het maar wel even 2 of 3 keer deed en keek of ze goed wakker te krijgen was. 

Ik heb de buurvrouw weer een berichtje gedaan en gevraagd of ze ons weer kon ophalen. Ze kwam er aan en wij zijn naar beneden gegaan. Ondertussen belde mijn man en die zei dat hij naar huis kwam en dat zijn collega zijn rit overnam. 

Eenmaal thuis heb ik onze dochter lekker in bed gelegd en heb ik samen met de buurvrouw nog even wat gedronken. Ook heb ik maar even een berichtje naar collega's en de buurt gedaan om aan te geven dat het gelukkig goed is afgelopen. 

Snachts hebben we haar 3x wakker gemaakt. Mijn man was halverwege de nacht ook thuis gekomen. De nacht werd ze goed wakker. De volgende ochtend gaf ze wel direct aan dat ze hoofdpijn had en dat ze in de tuta(ambulance) geweest was en dat ze een tuta beer had gekregen. Eenmaal beneden speelde ze wel maar ging af en toe ook op de bank liggen. Met paracetamol en rust moet ze rustig aan doen maar wat zijn we blij dat het zo is afgelopen! Het is waarschijnlijk een combinatie geweest van enorme pijn, vermoeidheid en adrenaline. Ze was als het ware zo diep wel dat ze in een soort shock toestand wad en dus niet wakker te krijgen was. We hopen dit nooit meer mee te maken! 112 bellen voor je eigen kind, de nachtmerrie van elke ouder...