Snap
  • Kind
  • kleuter
  • basisschool
  • #nieuwefase
  • eersteschooldag
  • Schooldebut

Daar gaat ze, mijn driejarige, naar de basisschool!

Het was toch pas gisteren toen je geboren werd?!!

Kleine meisjes worden groot. Dat blijkt wel weer. Ik moet eerlijk bekennen dat ik altijd liever had dat deze dag gisteren was in plaats van morgen. Ze heeft een pittig karakter en de afgelopen 4 jaar waren niet altijd even gemakkelijk met haar. Maar als de eerste schooldag daar is, is het toch weer wat anders.

Ik ben wel wat gewend want ze ging altijd twee dagen per week naar de opvang. Ze heeft daar ontzettend veel geleerd en heeft het naar haar zin gehad. Een goeie basis voor deze nieuwe fase.

Het grote verschil is alleen dat je bij het kinderdagverblijf nog foto’s en een verslagje krijgt. Dat is op de basisschool wel even anders en zeker nu in deze coronatijd.

Ik had eigenlijk niet verwacht dat ze gelijk na de zomervakantie zou starten met school. Ze wordt 6 september namelijk pas 4 jaar. Had daarom verwacht dat ze na de vakantie zou gaan wennen en een paar weken later zou starten. Ik werd een paar dagen voor de zomervakantie gebeld met het voorstel om haar gelijk te laten starten. Uiteindelijk besloten om gelijk in het diepe te springen. Misschien wel beter haar en haar mama.

Op haar eerste schooldag moest ik haar wakker maken. Daar was ze zelf ook lichtelijk over verbaasd want dit gebeurd namelijk nooit. Ik dacht laat haar nog eventjes rustig wakker worden en ga alvast haar broertje aankleden. Net op het moment dat ik wilde weglopen begon ze te huilen. “Mama ik wil niet naar school, ik wil echt niet hoor”. Mijn hart brak! Wat moet ik nu zeggen? Ik heb er maar een mooi verhaaltje van gemaakt en gezegd dat ze ook straks weer haar vriendjes zou gaan zien. Ze werd gelukkig rustig en ik heb 5 minuutjes laten bijkomen in haar kamer. Daarna was er niks meer aan de hand. 

Snel een broodje eten, spullen klaar zetten, aankleden en gaan. Wij hebben de eerste school run overleefd! En nog op tijd ook. Ik kwam normaal gesproken nooit op dat tijdstip buiten en je zag overal kindjes richting de school lopen. Was ineens of de hele wereld anders was. Dat was voor ons stiekem ook wel een beetje zo.

Ondanks Corona mocht er wel één iemand per nieuw kindje mee naar binnen. Ze was de hele tijd heel rustig gelukkig. We hebben haar spulletjes in luizenzak gestopt en haar beker en broodtrommel op de juiste plek gezet. Daarna moesten wij haar plekje in de kring zoeken. Ik heb haar toen nog even geknuffeld en afscheid genomen.

Het was zo anders dan ik had verwacht. Mijn kleine meid was eigenlijk gewoon super groot en heel erg kalm. Ik kon stiekem wel janken maar dat was meer omdat ik zo ontzettend trots op haar was. 

De rest van de dag dacht ik wel steeds aan wat ze op dat moment aan het doen zou zijn. Misschien zijn ze nu wel eten of buitenspelen. Had gehoopt mooie verhalen aan het einde van de dag te horen te krijgen maar helaas. Ze kwam vrolijk naar buiten maar had ons niet echt gemist volgens mij. Het was niet dat ze naar ons toe kwam rennen en ons gelijk omhelsde. Wij kregen daarentegen wel een peuterdriftbui omdat ze perse getild wilde worden. Het zal wel alle spanningen geweest zijn. De rest van de middag nog geprobeerd om iets uit haar te krijgen maar helaas zonder succes!

De rest van de week nog maar wat pogingen wagen. Voor mij gevoel was de eerste dag wel een succes en ik vind het stiekem ook heerlijk om wat meer rust en vrijheid te hebben.

Liefs,

Priscilla 

Snap
Snap