Snap
  • Relatie
  • #RS-virus
  • #singlemommy
  • covid

En dan woon je opeens weer bij je ouders. Met je kind.

Jeetje.. Wát een jaar is 2020, en het is nog maar halverwege.

Waar zal ik beginnen.. Dan maar bij januari 2020?

Oudjaarsavond 2019 begon voor mijn man en mij vrij heftig. Onze dochter, toen 6 maanden oud, was ziek. Heel erg ziek. Het bleek het RS virus met als complicatie een longontsteking. Na 9 dagen aan de beademing gelegen te hebben, een antibioticakuur en vele medicatie en slapeloze nachten verder ging het beter en mocht ze uiteindelijk naar huis om verder te herstellen.

Mijn (inmiddels ex, daarover later meer) man en ik hebben vrij drukke banen. Hij als leidinggevende in een grote organisatie en ik werk in de evenementensector. Vanwege de geboorte van onze dochter ben ik van een fulltime dienstverband naar een parttime dienstverband gegaan van 3 dagen per week. Dat klinkt ideaal, helaas is de praktijk anders. Zo is er in de voorbereiding van grote evenementen vaak ruimte om je dagen flexibel in te delen, maar in de aanloop naar de grote dag gaan er altijd zaken mis en moet er veel overgewerkt worden. En laat januari nou net een drukke maand zijn.

Dus na twee weken bijna niet geslapen te hebben, aan het ziekenhuisbed met een laptop te hebben gewerkt, in angst geleefd om je kind weer naar de opvang te brengen en het weer ziek terug te krijgen en een baas die eigenlijk ook gewoon teveel van je eist kan ik je vertellen dat januari en februari zwaar waren. En toen kwam COVID-19. Een longvirus. Are you kidding me?

Dus zoals iedereen zaten wij thuis. Manlief constant bellend vanwege zijn werk, dochter gillend door de woonkamer en ik die probeerde om alle ballen hoog te houden. Dochter stil en tevreden houden, boodschappen doen, koken, huishouden, man verzorgen, oja en die baan ook nog. En toen werd mijn man depressief. Mijn man heeft zijn leven lang al last van angsten en verslavingen. Ook dat vraagt veel liefde, geduld en ondersteuning. Ondersteuning die ik de afgelopen weken niet voldoende had kunnen bieden, vanwege onze zieke dochter. Ook ik liep intussen op mijn tandvlees kan ik je vertellen. Waar we het echt hebben geprobeerd het beste ervan te maken, was ik toch blij dat dochterlief intussen voldoende opgeknapt was om weer naar de opvang te gaan, en dat deze ook weer open was. Eindelijk weer tijd en ruimte om dingen op een rijtje te zetten!

Mijn man was de afgelopen weken veranderd merkte ik. Afstandelijk, jaloers, achterdochtig. Maar ook weer veel problemen met zijn verslavingen en de nare uitwerkingen daarvan. Misschien niet helemaal gek na zo’n nare periode en dan ook nog corona. Maar ik dacht wel eventjes.. hallo, waar ben ik in dit verhaal?

Maargoed, in goede en slechte tijden he.. Ik zal dit wel even fixen. Dus na heel veel moeite, liefde en geduld geprobeerd ook dit weer op de rit te krijgen. Onze dochter zou intussen bijna een jaar worden, dus ik had ook wel behoefte aan iets positiefs zoals een leuk feestje voor haar en ik wilde ook gewoon heel graag rust in de tent.

En toen kwam ik erachter dat mijn man een affaire had.

Echt, toen ik dat berichtje van die vrouw kreeg.. ik dacht dat ik flauw ging vallen.

In de volle overtuiging dat dit allemaal vast een misverstand was heb ik hem gevraagd hoe dit nu toch kan. Maar het was geen misverstand.. Het was waar en dit speelde al maanden en ook met meerdere vrouwen en het kwam allemaal door corona want hij voelde zich zo slecht. Huh, jij voelt je slecht? En ik dan? Is dat dan niet belangrijk?

En toen woonde ik dus opeens weer thuis bij mijn ouders. Bijna 30 jaar en met je kind bij je ouders wonen, dat voelt raar hoor.

Maar weet je? Ik vind het wel goed zo.

Wordt vervolgd.