Snap
  • Relatie
  • zwanger
  • Multicultureel
  • relatie
  • Collega
  • uitdaging

Collega’s, vrienden, samen, papa en mama.

Voor het eerst ouders worden is de grootste verandering die je in je leven kan meemaken als je het mij vraagt. Het vraagt veel van jouzelf en van jullie relatie. Bij ons ging niks “volgens het boekje”... wat soms best even een uitdaging was.

Toen ik zo’n 5 jaar geleden begon als stagiaire bij een kleinschalig bedrijf, leerde ik Kevin kennen. Een spontane jongen, die iets te vaak een random dansje deed. Best veel aandacht opeiste (wel op een positieve manier) en erg goed bij de klanten lag. Antiliaans, aanwezig, super sociaal, andere muziekstijl dan ik. Eigenlijk echt compleet tegenovergesteld van hoe ik ben. Hij was ook stagiaire en we hadden eigenlijk vrij weinig met elkaar te maken. We werkten dan ook vrijwel nooit op het zelfde moment, zagen elkaar alleen even bij een shift wissel en waren eigenlijk alleen met elkaar in gesprek als één van ons toevallig op een andere dag moest invallen.

Fast forward... na 2,5 jaar stage mocht ik blijven als medewerker. Dit betekende ook dat ik andere uren ging werken. Niet alleen meer als schoonheidsspecialiste maar nu ook om groepslessen te geven (fitness) en ik had de social media op mij genomen. Het feit dat ik steeds meer met de fitness te maken had, zorgde er voor dat ik steeds vaak met hem in contact kwam. Vaker samen werken en vaker samen lachen.

In 2018 kreeg mijn leven een vreemde wending wat resulteerde in meer contact met mijn collega’s, vooral buiten werktijd om. Dus ook met hem. Leuke dingen doen, spelletjes avonden, uit gaan. Eigenlijk was het met zijn alle lang leven de lol. Toen kwamen we er dus ook achter dat we elkaar eigenlijk wel heel erg leuk vonden. Vrij snel waren we eigenlijk elke dag wel samen. Helemaal toen ik geopereerd moest worden aan mijn voet en dus weinig kon, was hij zoveel mogelijk bij me.

En toen kwam die ene dag in januari 2019. We waren uit voor mijn verjaardag. (Ik ben nooit zo’n uitgaanspersoon geweest, ik hou meer van lekker bij iemand thuis ofzo). We waren met mijn broers en schoonzus en nog wat vrienden. Ondanks mijn ziektes, nam ik wat drankjes... (ja ja, hou je negatieve opmerkingen maar lekker voor je). Tot ik op een gegeven moment het idee had dat ik moest gaan zitten. En ja hoor... daar kwam alles er weer uit. De beveiliger heeft me naar buiten getilt en me eigenlijk als een slappe vaatdoek achter gelaten bij mn familie. Dit was echt één van de meest enge ervaringen in mijn leven... waarom? Ik was er mentaal 100% bij, heb zelf gezegd dat ik een dokter nodig had en ook mijn vriend nog verbeterd die in alle paniek mijn geboortedatum omdraaide tegen de vrouw in het ziekenhuis. Maar mijn spieren deden niks meer. Helemaal niks. Nada. Noppus. De artsen dachten tja, leverziekte en alcohol... 1+1 is 2... en hebben niet verder gezocht. Later in mijn dosier zag ik dat mijn promilage helemaal niet zo hoog was. Dus het is nog steeds een raadsel wat er nou echt is gebeurd. Want als je echt helemaal lam bent, ben je er mentaal ook niet bij. En ik weet alle details nog... 

(Als je nu denkt, why on earth vertel je dit allemaal op mamaplaats? Hang in there. Het komt eraan... en voor de slimme oplettende mensen die kunnen rekenen... januari...september....)

Ik heb vocht toegediend gekregen en kon na een aantal uurtjes weer vrolijk door de gangen lopen en we zijn naar huis gegaan. 2 weekenden verder gingen wij een weekendje weg, dit was een cadeautje voor mijn verjaardag van mijn ouders. Super leuk, lekker shoppen en eten. Even samen genieten. Tot ik op m’n telefoon die ene app zag, die ik nooit gebruikte, zo’n menstruatie volg ding... ineens vroeg ik me af wanneer ik voor het laatst ongesteld was geweest? En vraag me niet hoe maar ALLES in mij riep: TESTEN. Niet veel later zat ik dus op de wc met een zwangerschapstest met 2 dikke vette strepen. En mijn eerste gedachte was shit. Dat weekend. Ik was zwanger. En was wezen stappen... met alcohol... 

Gelukkig konden we vrij snel bij de gynaecoloog terecht en die stelde me gelijk gerust dat alles goed was. Vanaf dat moment konden we gaan denken, regelen en handelen. Want de situatie waarin we zaten, was niet ideaal en we wisten allebei dat we het wel ideaal gingen maken. 

Wat die situatie was en hoe het is geworden zal ik volgende week vertellen!