Snap
  • Mama
  • opvoeding
  • consequent
  • eigenwijs
  • Schaamteloos
  • tweeisnee

Zo consequent als 15 minuten op de grond zitten in een druk bezochte supermarkt..

'Je hebt verdulleme een luier aan onder die Sesamstraat broek van je!’ ging er door mijn hoofd.

Oké.. ik zit hier op de grond. In het midden van de supermarkt bij mij om de hoek. Voor mij op de grond ligt een citroen. Naast mij staat een rood aangelopen, schreeuwend en huilend jongetje. Ik vind dat jongetje momenteel een van de grootste ass holes op de aarde. Jup, ik zeg het even precies zoals ik het zie. Dat jongetje is overigens mijn zoon. Nee, ik ben nu even niet trots. Ik zit namelijk nog steeds op de grond… voor al ongeveer 5 minuten… in een supermarkt… waar ik graag nog vaker kom als het kan…

Of ik me wel helemaal goed voel? Ja, ik voel me prima. Althans lichamelijk. Mentaal, hmm.. dubieus. Mijn brein maakt op het moment overuren. Ik zal je even wat meer achtergrond informatie geven. Wel zo handig om dit verhaal te kunnen volgen.

Hi! Mijn naam is Valentina Julia. Moeder van een dreumes van bijna twee genaamd Jay-Dean. Ik had ooit een hekel aan dubbele namen maar goed dat is zoals je kan lezen verleden tijd.. Mijn sterrenbeeld is tweelingen, heb vermoedelijk een suikerverslaving en ben een pittige tante die weet wat ze wil maar mijn hart zit op de juiste plek.

Mijn zoon lijkt op mij, enorm veel! De laatste twee punten die ik zojuist over mij heb opgenoemd zijn namelijk ook op hem van toepassing. Hij is een pittige gup die weet wat hij wil maar zijn hart zit op de juiste plek.

Maar de citroen niet, die ligt nog steeds voor mij op de grond en dat is nou juist het probleem…

Ik heb duidelijke moeders altijd geambieerd. Wat zijn duidelijke moeders? Streng doch rechtvaardig noemde mijn vader hen altijd.

Hij was dit overigens niet. Paps was een doetje. En is dat nog steeds. Maar goed ik dwaal af..

Moeders die hun kinderen de ruimte geven om kind te zijn, hen vertrouwen en hen lief hebben maar heel duidelijk de grenzen aangeven. Deze duidelijke moeders zijn mijn voorbeelden. Vóór dat ik überhaupt zwanger was van Jay-Dean wist ik dat ik zo’n moeder wilde worden. Maar hoe..?

Het antwoord weten we allemaal denk ik. We hebben er ook allemaal mee te maken. En vinden het waarschijnlijk ook allemaal af en toe een partijtje laaastigg! Ik heb het over consequent zijn. En blijven!

Ik doe dan ook rete hard mijn best om dit te zijn, te allen tijde. En daarom zit ik dan ook nu hier op de grond…

Wat er is gebeurd?

Nou eigenlijk niet zo veel. Ik maakte de fout om met mijn iets te vermoeide zoon boodschappen te gaan doen. Dat is er gebeurd. In mijn hoofd zou dat wel goed gaan. Zeker als ik hem voor zijn plezier zo’n kinder-boodschappenkar zou aanreiken. Vrouw, zat ik er naast ;’). Nog geen 5 minuten door de klappoortjes bij de ingang (waar mijn zoon bij binnenkomst expres, zonder enige reden, met volle kracht tegen aanreed -.-‘) was het raak. Dean vond een citroen, wilde deze in zijn mond steken en dat mocht niet van mij.

Zoals ik eerder heb aangegeven heeft mijn zoon mijn verschrikkelijk geweldige eigenschappen geërfd en realiseer ik mij hierdoor vaak hoe zwaar mijn moeder het heeft gehad met mij vanaf mijn 1,5 tot 19e levens jaar. Je bent de beste mam! Sorry voor al het leed!

Maar die sterke wil kwam dus ook nu naar boven. Hij wilde die citroen in zijn mond stoppen en omdat hij dat niet mocht gooide hij de citroen met een fikse boog 2 meter verder het pad in. Ik vermoed zelf een ‘ik mag de citroen niet dan mag niemand hem’ idee.

Afijn. De citroen lag 2 meter verder in het supermarkt pad en ik was absoluut niet eens met wat er zojuist gebeurd was. ‘Wie denkt hij wel niet wie hij is, kleine snotneus dat hij er rond loopt! Je bent nog geen eens twee! Je hebt verdulleme een luier aan onder die Sesamstraat broek van je!’ ging er door mijn hoofd. Maar ik wist ook; Nu moet ik consequent zijn en blijven ook al ben ik in de supermarkt, is JD moe en gaat dit een gigantisch drama worden.

Dus kalme moeder als ik ben (voor de buitenwereld) ga ik door mijn knieën en vraag ik hem op een rustige toon de citroen op te pakken. Hij weigert met een duidelijke ‘Nehj!’. Nog maal;

- ‘Jay-Dean het is niet netjes dat je die citroen op de grond gooit, zou je hem alsjeblieft willen oppakken en aan mama geven?’.

Deze vraag wordt beantwoord met het wild schudden van zijn hoofd en een poging tot weg lopen.

- ‘Ik vraag het nog een laatste keer JD, wil je de citroen oppakken, NU.’

Wederom wordt er een poging tot weg lopen gedaan. Dus ik pak hem bij zijn arm loop met hem naar de citroen en wijs.

- ‘Jay-Dean we blijven hier tot dat je de citroen hebt opgepakt en aan mama hebt gegeven.’

Nu plus minus 10 minuten later probeer ik Jay-Dean nog steeds de citroen op te laten pakken en aan mij te laten geven. Jay-Dean heeft het na 1 minuut op een krijsen gezet en lijkt niet van plan te zijn de citroen op te pakken, any time soon. Blikken van voorbijgangers doen mij niets meer sinds minuut 3. Vanaf minuut 4 ben ik er bij gaan zitten. Maar ik zal zegevieren!

Minuut 11. Vijand probeert los te komen uit mijn grip rondom zijn arm. Flink huilen, trekken aan mijn vingers en stampen blijken geen invloed te hebben op mijn consequentie.

Minuut 12,5. Volume lijkt af te nemen. Vermoeidheid eist zijn tol. Vijand neigt naar overgave doch geen witte vlag in zicht.

Minuut 13. Vijand beweegt zich in de richting van het reeds geworpen projectiel. Er lijkt overleg gaande te zijn aan het front ‘SesamstraatBroek’. Zullen ze zwichten of nog een laatste poging doen om het projectiel door ons front op te laten pakken?

Minuut 13,7. Vijand gooit alle laatste kracht in de strijd en bombardeert ons nog een maal met een oorverdovende geluidsaanval.

Minuut 14. Geluidsaanval heeft niet mogen baten. Vijand heeft zich overgegeven. Reikt hand naar het eerder gegooide projectiel.

Minuut 15. We zijn bevrijd van de grond! Projectiel is in goede handen, is onschadelijk bevonden en zal spoedig naar juiste basis worden getransporteerd. Vijand heeft zich neergelegd bij zijn verlies. Hangt nu uitgeput over winkelwagentje van front ‘Mamasvoordewin’.

Na 15 minuten, misschien in het echt ietsje minder lang, heeft Jay-Dean de citroen opgepakt en aan mij gegeven. Ik ben denk ik nog nooit zo blij geweest met een citroen, haha. Want die minuten daar op de grond met mijn huilende zoon naast mij en alle kijkende voorbijgangers voelde echt verschrikkelijk. Maar des te trotser ben ik op mezelf dat ik consequent ben gebleven.

Er zullen vast en zeker moeders zijn die het helemaal niet eens zijn met mijn manier van opvoeden maar ik geloof in deze manier. Hoe ongemakkelijk en schaamteloos ik mij hiervoor soms ook moet gedragen.

Hopelijk zal dit voorlopig de laatste keer zijn dat ik rond de 15 minuten op een supermarkt vloer door heb gebracht. Maar goed.. met een dreumes weet je het nooit!

Bedankt voor het lezen van ons citroenen-avontuur. Hopelijk heb je deze blog met een lach gelezen en zie ik je daarom misschien wel terug bij mijn volgende blog. Zou ik hartstikke leuk vinden.

Laat me weten wat je van deze blog vond. Vind ik heel fijn om te lezen!

Nogmaals dank en een hele fijne ochtend verder toegewenst.

-xxx- MommyCool

Snap
3 jaar geleden

Geweldig geschreven en heel erg herkenbaar. Ik blijf uw blog zeker volgen 👍

3 jaar geleden

Precies, niet vragen maar opdracht geven. Op een vraag kan hij nee zeggen. Nu leert hij dat je wel nee kan zeggen maar hij het toch moet doen. Wel heel sterk in daar met een gillende peuter gewoon te blijven zitten.

3 jaar geleden

Wat geweldig geschreven! Hier ook herkenbaar met een peuter van 2,5 🙈 Van de week precies hetzelfde onder etenstijd. Zeker 15 minuten volharden: mama’s wil is wet, niet die van een eigenwijze peuter. Maar met resultaat :D

3 jaar geleden

Geweldig dit hahahahaha herken heel wat in het verhaal!