Snap
  • Mama
  • mamaplaats
  • herinneringen
  • vaderdag
  • verdriet
  • #momlife

wat als jij je papa moet missen op vaderdag?

Vaderdag is voor mij een zwarte dag, die mij zwaar valt. voor mij heeft deze dag een zwart randje. Vaderdag viel in 2013 op 16 juni, dat was 7 jaar geleden, de dag dat ik mijn vader dood op zijn bed heb gevonden.

ik ben dan wel een mama van een 18 jarige dochter maar daarnaast ben ik ook een kind van twee mensen, twee mensen die ik allebei al heb verloren. op zich is het normaal  dat je als kind je ouders hebt overleeft maar soms geven bepaalde dagen een bitter smaken om verschillende redenen. en dan bedoel ik niet altijd door dat een ouder is overleden. (ik ga er vanuit dat je zelf wel kan invullen wat ik bedoel)

Vaderdag is voor mij een zwarte dag, die mij zwaar valt. voor mij heeft deze dag een zwart randje. Vaderdag viel in 2013 op 16 juni, dat was 7 jaar geleden, de dag dat ik mijn vader dood op zijn bed heb gevonden.  misschien dat je het zwarte randje aan deze dag nu wel begrijpt? hij had kanker, sarcoom. deze vorm maakt je van binnenuit kapot door je inwendige organen, bloedbanen en spieren aan te tasten. helaas was hij in te ver stadium om nog iets voor hem te kunnen doen. het was dan ook op 16 juni 2013, precies op Vaderdag dat het leven voor hem is gestopt. in 2013 had ik en mijn dochter een mand laten vullen met bloemen voor in de achtertuin. vanaf zijn bed in de woonkamer kon hij op deze mand dan kijken, iets fleurig in trieste tijden. helaas heeft hij er niet lang van kunnen genieten. de volgende ochtend werd ik wakker met een beetje een vreemd gevoel, iets zei mij dat er iets niet klopte. en dat bleek ook waar te zijn toen ik beneden in de woonkamer kwam. mijn vader sliep daar omdat traplopen te zwaar voor hem was geworden. ik zal die dag nooit vergeten, mijn nachtmerrie was werkelijkheid geworden. ik wist dat dit ooit zou gebeuren, alleen veel sneller dan we hadden verwacht.

ons leven is intussen gewoon door gegaan. met heel veel ups en downs, die ik niet meer kon bespreken met hem. we gingen op 16 juni altijd naar het crematorium in Bergen op Zoom. daar is een ruimte met een boek, daar staan de overleden van die dag in opgetekend, ook de zijne. we staken dan een kaarsje aan. het eerste jaar na zijn overlijden zijn we nog naar de plek gegaan waar wij zijn as hadden uitgestrooid, dat deden we het tweede jaar niet meer. twee jaar konden we dit niet doen omdat ik toen zonder auto zat, dat was wel even slikken. dit jaar hebben we het ook niet gedaan. ik ben toen begonnen met mijn eigen traditie thuis. als we straks verhuisd zijn naar de andere kant van Nederland kunnen we er toch ook niet zomaar even meer naar toe. dus ik doe op deze dag, vaderdag en op 16 juni de dag van zijn overlijden een kaarsje thuis branden bij het potje waar een kleine beetje as in zit van hem. ik steek gelijk in de ochtend al een kaarsje aan, en als die uitgaat steek ik soms een nieuwe aan. ik weet wel dat ons leven doorgaat maar je houdt altijd die momenten dat je je dierbare blijft missen. niet meer gezellig koffie drinken, even om raad vragen of ongevraagd raad krijgen. de kleine dingen die je eerst zo konden ergeren en als bemoeienis werden beschouwd worden een gemis. na de jaren is het gemis van je dierbare er nog steeds, het heeft een plekje gekregen. je leven is doorgegaan, en dat hoort ook zo, al heb je vaak nog die momenten van kon ik nog maar even met hem praten. en dat is denk ik iets wat nooit echt helemaal weg zal gaan.

ik heb geen hekel aan vaderdag, het geeft me alleen een triest gevoel, die dag betekent voor mij dat ik iemand ben kwijt geraakt die me heel dierbare was. en of het dan wel of niet op 16 juni is, het woord vaderdag krijg een associatie met iets verdrietigs. voor mij ook een stukje ervaring die ik samen met mijn dochter heb kunnen delen en ook een stukje levenservaring om door te geven aan haar eigen kinderen in de toekomst.

toch wens ik alle papa's een heel fijne dag!