Blog header image

Voornemens voor het nieuw jaar

Ze klemt haar armpjes stevig om mijn been. Als ik alleen al een poging waag om een stap te zetten laat zij direct een zielig huiltje horen.

Het hele gezin is snotverkouden. Ik (nog) niet gelukkig. Een speen en een verstopte neus is geen goede combi en dat laat Demi duidelijk weten. Ook de laatste paar nachten zijn niet geheel rustig verlopen. Van huilen in haar slapen tot dicht tegen mama aan kruipen in het grote bed. Vooruit dan maar, zo knus is ook wel fijn. Als ze echt niet lekker is mag ze bij mama. Zo viel Demi gisteravond in mijn armen in slaap. Mijn hoofd tegen de hare. Veilig in de armen van mama. Ik snoof de heerlijke Zwitsal geur op die van haar lijfje afkwam. Haar kleine handje klemde ze stevig om mijn wijsvinger heen en in de andere hand hield ze haar beertje vast.

Zo liggend geniet ik. Ik geniet van haar zachte lijfje tegen de mijne, haar borstkas die op en neer gaat terwijl een klein snurkend geluidje haar mond verlaat. Buiten hoor ik de wind razen en de regen klettert op het dak. Heerlijk hoe dat kleine meisje zo vredig ligt te slapen. Ik denk aan hoe hard de tijd is gegaan. Van het moment dat ze voor het eerst in mijn armen lag, tot aan nu, ze loopt en danst en praat en speelt. Ze is geen kleine baby meer, maar een bijna peuter. Ik kruip zachtjes uit bed en sluip de trap af. Ik gluur even om het hoekje van de kamer van mijn oudste dochter. Ook zij ligt heerlijk te slapen in haar roze prinsessenkamer. Als een rollade ligt ze verwikkeld in haar “Frozen” dekbed met naast haar een eenhoorn knuffel die op het randje van het bed balanceert. Ik loop de kamer in en leg de knuffel naast haar op het kussen neer. Het dekbed trek ik voorzichtig recht zodat nu beide benen eronder liggen. Voorzichtig sluip ik de kamer weer uit en loop ik de zoldertrap op. Demi ligt nog precies zoals ik haar achter had gelaten. Ik kruip tegen haar aan en sluit mijn ogen. Ik denk aan de momenten die we nog zullen hebben en alle mooie momenten die we al hebben gehad. Ik moet ook maar weer een fotoalbum maken schiet mij te binnen. Foto's maak ik genoeg, maar afdrukken doe ik nauwelijks.

Ik denk aan het jaar dat langzaam aan zijn einde komt. Nog 9 dagen en we luiden het nieuwe jaar in. Het afgelopen jaar was een mooi jaar. Een jaar waarin mijn jongste 1 werd en mijn oudste 5. Het jaar waarin ik voor het eerst een kinderfeestje heb georganiseerd voor 8 overenthousiaste en stuiterende kleuters. Het jaar waarin Demi haar eerste stapjes zette en Zoë zonder wieltjes leerde fietsen. Momenten waarop we gierden van het lachen en momenten waarop we troost bij elkaar zochten. Hoe Zoë wakker werd met een ontsteking in haar heup en ik de klamheid zelve was. De momenten waarop ik als ouder mezelf sterk hebt gehouden terwijl ik van binnen huilde. De leermomenten die ik heb gehad. De vrienden die ik erbij kreeg en de vriendschappen die verwaterde, maar vooral de liefde die ik heb mogen ervaren. Dat 2016 maar weer een goed jaar mag worden. Een jaar vol emoties en belevenissen, maar vooral een jaar vol geluk en liefde. Mijn goede voornemens voor komend jaar zijn dan ook de voornemens die ik elk jaar heb. Geniet van elke dag, geniet van de liefde van de mensen die belangrijk voor je zijn, geef liefde en vergeet vooral ook niet te zeggen hoeveel je van ze houdt.

7 jaar geleden

Ik sluit me graag aan bij jouw goede voornemens. Bijzonder is toch altijd weer om tegen het einde van het jaar een en ander te overdenken. laten die voornemens maar gewoon haalbare voornemens zijn, zoals: genieten van het leven en je dierbaren en er met z'n allen een mooi jaar van maken.