Snap
  • Mama
  • mama
  • baby
  • tijd
  • opgroeien

Veel te snel en veel te langzaam

Ken je dat gevoel? Dat je 1x zucht en de dag wéér voorbij is? Man, hoe ouder ik word, hoe erger het wordt. Toen je op de basisschool zat leek het wel jaren te duren voordat de zomervakantie begon. Nou, nu nies ik een keer en zijn we plots weer een maand verder. Dat gevoel begon al toen ik in het werkende leventje terecht kwam. Lees: van maandag tot vrijdag van 8.00 tot 17.00 werken, 's avonds sporten of relaxen en op tijd naar bed (enorme slaapkop hier!) en op zaterdag en zondag even bijkomen van de week. Het gevoel werd nog sterker zodra we gingen samenwonen, want hey, dan moet je ook nog een heel huishouden erbij doen. In de eerste jaren was ik hier dan ook heel precies in, alles moest elke week gebeuren (tegenwoordig kan ik daarom lachen, dan blijft het stof maar een weekje langer onder het bed liggen). En toen werd ik mama.

Elke dag vliegt hier voorbij. Ligt onze bengel van 1,5 jaar 's avonds net in bed terwijl ik de jongste van 3 maanden de fles geef, dan vraag ik me regelmatig af hoe het toch kan dat de dag weer zo snel voorbij was. Dagen bestaan voor mijn gevoel echt uit twee delen: de tijd voor en na het middagslaapje van Ties. Met een beetje geluk is dat namelijk ook mijn rustmoment als Floor dan ook slaapt. Ik zal je eerlijk vertellen dat ik regelmatig uitkijk naar dat moment, om mezelf weer even op te kunnen laden.

De tijd gaat me soms veel te snel. Als ik me nu bedenk dat Floor alweer 3 maanden oud was en niet meer onze mini-baby is en Ties alweer hard richting 2 jaar gaat en steeds meer zelfstandig kan (of wil kunnen), dan zou ik de tijd wel even willen stoppen. Even meer van het moment genieten. Van het feit dat ze nog zo klein zijn en ze ons zo hard nodig hebben. Elke dag, elk uur en soms wel elke minuut.

En toch, tegelijkertijd doet dat afhankelijke me soms ook al hunkeren naar de tijd die komen gaat. Dat ze juist zichzelf een uurtje kunnen vermaken zonder mama voor het een of ander nodig te hebben. Dat we er een dag op uit kunnen gaan zonder rekening te moeten houden met slaapjes of voedingen. De tijd gaat me dan veel te langzaam. Totdat ik Ties en Floor wat minder heb gezien door mijn werk en ik op vrijdagavond al lachend weer aan Peter verkondig dat mijn kindjes de afgelopen 3 dagen toch echt wel weer gegroeid zijn.

Voor nu, blijf nog maar even klein, lieve Ties en Floor ❤️