Terug
Blog header image

Vechten voor je leven

In deze blog voor het eerst moeten vechten voor mijn leven, Ik kan de blog schrijven vanwege de gesprekken met Martin. Hij maakte het mee,
Anoniem
7 jaar geleden

Wat heftig! ik weet verder eigenlijk niet eens wat ik hier op moet zeggen. Behalve dat ik heel blij voor je ben dat alles goed is gekomen en je inmiddels ook mama mag zijn. Ik wens je hier ook heel veel geluk, gezondheid en plezier bij. Je heb er hard genoeg voor geknokt in ieder geval!

Henrike Laning
7 jaar geleden

Dat moet een traumatische ervaring voor je geweest zijn. Ik ben ook heel ziek geweest vlak na de bevalling. Alleen heb ik me toen niet gerealiseerd hoe ziek ik was. Dat kwam pas achteraf. Gelukkig hebben ze je op tijd geopereerd. Ik hoop dat je alles een plekje kunt geven.

peetje80
7 jaar geleden

Hoi Henrike, dank je wel voor je berichtje. Het is inderdaad een traumatische ervaring geweest. Ik merk na 10 jaar dat ik het nog altijd geen plekje heb kunnen geven. Wel ben ik blij dat ik enorm goed naar mijn lichaam kan luisteren. Dat is echt super belangrijk. Vertrouw op je eigen gevoelens zeg ik altijd. Mij heeft het altijd meer goed dan slecht gedaan. Wat vervelend dat je ook heel ziek bent geweest na de bevalling. Mag ik vragen wat er was of wil je dat liever niet kwijt?

Anoniem
7 jaar geleden

Wat heftig zeg. Ik hoop dat je het een plekje kan geven. Vreselijk dat je dit ook nog in het buitenland overkomt. In Nederland al geen pretje maar daar nog meer onzekerheid. Geen bekende plek, andere taal, en onzekerheid over hygiene (zou ik ook hebben gehad) en dat het moeilijk is om te verwerken snap ik. Heb helaas na mijn bevalling een bijna dood ervaring gehad.

gitaartje
7 jaar geleden

Heftig zeg! Wat kan je het allemaal nog gedetailleerd opschrijven, terwijl je zo ziek was!

Jessy27
7 jaar geleden

Jezus heftig zeg, dat terwijl je die zelfde dag nog bij een andere arts geweest was in Mexico, ze hadden toen al moeten ingrijpen. En wat betreft die hostes die niet meer mee wou omdat ze er geen zin in had een klacht tegen indienen. Sterkte en alle goeds gewenst

peetje80
7 jaar geleden

Ik heb heel veel gehoord van Martin. We hebben er heel veel gesprekken over gehad. Wat mij het meeste bij is gebleven is de kou die ik voelde. Dat is heel anders koud dan als je het "gewoon" koud hebt.

peetje80
7 jaar geleden

Dank je wel voor je reactie. Die klacht hebben we zeker ingediend. OAD heeft toen erg diep in de buidel getast over de hele gang van zaken. Maar ondanks dat ben ik nooit meer naar Mexico geweest, nu na 10 jaar durf ik er nog steeds niet naar toe

Myfteria
7 jaar geleden

Brr krijg er de rillingen van. En dan te bedenken hoe dat mens bij jullie resort heeft gereageerd en gehandeld... Wat een trauma voor jullie beiden zeg.

Anoniem
7 jaar geleden

Wauw wat een heftig verhaal, tranen in m'n ogen. Gelukkig dat er zo goed en snel is gehandeld zeg! Ik snap wel je reactie in het ziekenhuis, ik zou ook niet graag in een buitenlandse ziekenhuis terecht komen. Het liefst helemaal niet, maar anders gewoon in Nederland.

Anoniem
7 jaar geleden

Verschrikkelijk heftig verhaal, ik voel zo met je mee. Ik heb nl een week na m'n bevalling een inwendige bloeding gehad, ik lag nog op de IC omdat ik een acute leververvetting had waardoor ik eerder heb moeten bevallen om onze brief levens te redden. Niemand van de artsen zag echter op de verschillende echo's dat ik 2 liter bloed in m'n buik had, 12 uur uitgeschreeuwd van de pijn (op een IC he...) tot ze het zagen. Ik ben precies binnen 1 week 2 keer op de ok geweest, best apart. En nu ook 'versierd' met een verticale en horizontale streep.... Gelukkig is het voor ons beiden goed afgelopen!!

Anoniem
7 jaar geleden

Wauw heftig zeg, vooral voor Martin natuurlijk. Maar dat moet een traumatische ervaring zijn geweest, gelukkig ben je een vechter en kan je dit verhaal met ons delen. Gelukkig ben je er nog!

Anoniem
7 jaar geleden

Jeetje wat een heftige gebeurtenis en wat fijn dat je man je zo kon steunen! Kan me voorstellen dat als je de risico's echt beseft je behoorlijk onder de indruk bent. Fijn dat alles goed is afgelopen!

Anoniem
7 jaar geleden

Ohw wat heftig. Ik weet een beetje hoe je je hebt gevoeld en wat je hebt meegemaakt. Ik werd in Bulgarije op het nippertje geopereerd aan een acute blindedarm ontsteking.

Anoniem
7 jaar geleden

Ohw wat heftig. Ik weet een beetje hoe je je hebt gevoeld en wat je hebt meegemaakt. Ik werd in Bulgarije op het nippertje geopereerd aan een acute blindedarm ontsteking.

Anoniem
7 jaar geleden

Ohw jee wat een ellende allemaal. Ik weet een beetje hoe je je gevoeld hebt en wat je meegemaakt hebt. Ik ben voor paar jaar geleden op het nippertje geopereerd aan een acute blindedarm ontsteking in Bulgarije.

Anoniem
7 jaar geleden

Ohw jee wat een ellende allemaal. Ik weet een beetje hoe je je gevoeld hebt en wat je meegemaakt hebt. Ik ben voor paar jaar geleden op het nippertje geopereerd aan een acute blindedarm ontsteking in Bulgarije.

peetje80
7 jaar geleden

Jeetje wat heftig zeg annemieke. Wel erg dat ze bij jou ook al het bloed niet zagen op de echo. Enne die "versiering" ik ben er nog trots op ook. We kunnen in elk geval zeggen dat we het overleeft hebben. xxx

Anoniem
7 jaar geleden

Heftig verhaal, wat fijn dat het allemaal goed is gekomen en dat je nu lekker van je kindjes kan genieten.

Anoniem
7 jaar geleden

Hey Petra, ik lees aandachtig je blogs :-) wat kan je mooi schrijven! Ik schrok wel van je verhaal. Wat zullen jullie geschrokken zijn. Erg heftig als je op je 25e al moet vechten voor je leven. Ik kan mij voorstellen dat dat je nog steeds bezig houdt. Gelukkig ben je er nog en heb je een mooi gezinnetje! X

Anoniem
7 jaar geleden

Jeej heel heftig wat je is overkomen? Hoe gaat het nu? Heb je het een plek kunnen geven?

Anoniem
7 jaar geleden

Omg. Wat een verhaal. Wat heftig om dat te moeten mee maken. Heel veel beterschap en sterkte met je herstel.

Anoniem
7 jaar geleden

Ow jee. Wat heftig! Ik heb zelf een iets zeldzamer soort cyste gehad met weefsels etc en die was om de eierstok gedraaid en geknapt. Was ook een gruwelijke bende in mijn buik!!! Wat een hel. Een jaar later zat het er weer. Ditmaal op tijd weggehaald alvoren het kon knappen. Gelukkig kun je het allemaal navertellen :)

RowanCalvin
7 jaar geleden

Wow wat een heftig verhaal respect voor je Petra ik hoop dat alles nu goed gaat met je hebt gelukkig mama mogen worden ik kreeg ontzettend kippenvel toen ik je verhaal las ik heb na de bevalling van mijn oudste zoon moeten vechten want ik was ruim 3 liter bloed verloren maar wat jij hebt meegemaakt pff, je bent een sterke vrouw! Groetjes Chantal.

RowanCalvin
7 jaar geleden

Wow wat een heftig verhaal respect voor je Petra ik hoop dat het nu goed gaat met je je hebt gelukkig mama mogen worden ik kreeg ontzettend kippenvel toen ik je verhaal las ik heb na de geboorte van mijn oudste zoon ook moeten vechten want ik had ruim 3 liter bloed verloren pff, je bent een sterke vrouw! groetjes Chantal.

Anoniem
7 jaar geleden

Heftig zeg om te lezen, laat staan om mee te maken. Ik kwam met zware pijn het zin huis binnen en na een echo moest ik per direct geopereerd worden omdat een cyste op knappen stond. Na de operatie moest er weefsel op kweek worden gezet omdat het er vreemd uitzag. Na twee weken kreeg ik te horen dat het een ernstige vorm van endometriose was. Volgens de gynaecoloog was het in mijn buik net een gehakte biefstuk en kinderen krijgen was niet aan de orde, ik was 27 en daar nog niet mee bezig. Nu met 44 jaar en nog steeds aan de hormonen heeft hij daar gelijk in gekregen. Gelukkig ben ik een positief mens, maar het mag gezegd worden........het is een rotziekte!!!!

TessK
7 jaar geleden

Ik knuffel je alleen even. Weet niet zo goed wat te zeggen. Goed dat je het van je af hebt kunnen schrijven!

peetje80
7 jaar geleden

Je hebt helemaal gelijk. Endometriose is echt een rotziekte. Niemand ziet het aan de buitenkant maar ondertussen ga je er kapot aan. Fijn dat je positief bent. dat herken ik zeker.

Anouk H
7 jaar geleden

Mijn hemel, wat een verhaal! Ik weet gewoon niet wat ik moet schrijven. Ook heftig dat het 10 jaar geleden is en je er nog steeds niet helemaal over heen bent. Ik kan me voorstellen dat het je soms ook nog wel angstig kan maken. Maar wat een sterke vrouw ben je en wat een sterke partner!

peetje80
7 jaar geleden

Dank je wel anouk. Het is alles wat ik meegemaakt heb waarom ik er eigenlijk nog steeds niet over heen ben. Soms denk je hoeveel kan een mens hebben. Maar dank je wel voor het compliment over een sterke vrouw. Ik probeer het in elk geval te zijn. En heb idd een super sterke en lieve partner

Anke024
7 jaar geleden

Brrr. Kippenvel! Weet de juiste woorden niet te zeggen, alleen dat je het prachtig verwoord hebt. Hopelijk heb je steun gehad om het van je af te schrijven. Respect, sterke vrouw!

Anoniem
6 jaar geleden

Hoi peetje dat is nie niks dat ik begon te lezen dacht ik onee weer iemand met kanker maar het was je blindedarm das natuurlijk ook nie leuk gelukkig konden ze je snel opereren dit zet mij weer even met 2 beenen op de grond en dan denk ik het kan zo ineens afgelopen zijn Met ons waarom maak ik mij dan soms druk om kleine dingen terwijl er ergens anders iemand aan t vechten is voor zijn leven gelukkig hebben ze jou kunnen helpen want er zijn er zoveel die t nie redden . Nog een vraag heb je van te vooren helemaal niks gevoeld ? Buikpijn of opgezette buik en voel je er nog wat van ? Ben je veranderd na deze ellende ? Of ben je nog steeds net zo als ervoor. Ik wens jou veel geluk en gezondheid mvg mariska

Blog header image

1 december.. nu 2 jaar later

1 december 2020 de dag dat onze rollercoaster begon.. en nu 2 jaar later..

Morgen 1 december.. een datum die voor altijd in m'n geheugen gegrift staat. Een dag die ik al minstens 100 x herbeleef en minstens 50 x besproken heb. Herinneringen die nog zo vers zijn als herinneringen van gister. 


1 december 2020 was de dag dat ik voor de ligging echo ging met 34 weken zwangerschap en nog 1 x die verrekte niertjes checken. Waar ineens de wereld op z'n kop stond. Gespiegelde organen en dan een hartafwijking. Waar ik kompleet gebroken de praktijk verliet. Savonds we samen wat positiever werden want de medische wereld kon toch al zoveel. Om vervolgens een dag later ons ineens in een rollercoaster stapte en waar we de volgende 5 weken leefde tussen hoop en vrees. Een diagnose onduidelijk. Een antwoord moesten afwachten. En de nachtmerrie. Komt onze kleine man überhaupt wel thuis. De geboorte de diagnose en de opluchting. Ik heb het allemaal wel geschreven. Maar het blijft onwerkelijk. 


Kleine superster. Hoe ongelofelijk trots ben ik op je. Je leeft speelt eet slaapt bijna alsof je gezond bent. Ik zeg bijna want er zijn echt wel dingetjes. Bijna 23 maanden oud. Je tweede verjaardag staat bijna voor de deur. De leeftijd waarop de artsen aangaven de minimum leeftijd te verwachten van jouw operatie.. ergens tussen 2 en 3 jaar hebben ze ons verteld het kon ook eerder het kon ook later...  ik hoop dat het nog maanden kan volhouden. En ik dit gevoel van angst en onzekerheid nog even langer vooruit kan schuiven, maar laten we vooral nog even genieten van het hier en het nu ❤️

TODO: Add alt to media