Snap
  • Mama
  • baby
  • gezin
  • zwanger
  • peuter
  • tropenjaren

Twee kinderen binnen 1,5 jaar, doorbikkelen!

Al vanaf het begin van onze relatie hadden Peter en ik een kinderwens. Het liefst dan ook nog een aantal kinderen met een niet te groot leeftijdsverschil, mocht het lukken. Wel wilden we eerst alles op orde hebben. Je kent het wel; diploma op zak, een goede baan, een eigen woning. Toen we dat allemaal voor elkaar hadden kwam onze droom uit; ik was zwanger!

Eind september 2018 werd ons zoontje Ties geboren. Dolgelukkig en vol onder invloed van hormonen riep ik geloof ik een paar uur na de bevalling al iets over een volgend kindje. Achteraf kan ik daar hard om lachen, want tjee, ik had wel gedacht dat mijn wereld totaal zou veranderen maar het was nog intenser dan gedacht! De eerste maanden waren echt een zoektocht naar wat voor Ties, Peter en mij het beste werkte. Hartstikke logisch natuurlijk, er is opeens een klein mannetje wat totaal afhankelijk van je is. We waren na een paar maanden enorm gezegend met een slaapkop 's nachts en een energiebonk die niet te stoppen is overdag. We genoten enorm van het gezinsleven en ergens begon er weer wat te kriebelen...

Ze zeggen 9 maanden zwanger en vervolgens 9 maanden ontzwangeren. Nou, dat hebben we precies afgewacht haha, want ik was daarna weer direct zwanger! Wat een geluk! Ik had al een zeer donkerbruin vermoeden, zelfs voordat we een test hadden gedaan. Kon ik in het eerste trimester bij de zwangerschap van Ties totaal niet tegen de lucht van pindakaas (en i love pindakaas), nu stond ik te kokhalzen boven de poepluiers van Ties. Ik weet nog precies het moment dat ik een van de vele luiers van Ties aan het verschonen was (wij hebben het enorme geluk dat Ties elke dag wel 3x poept haha) en weer moest kokhalzen. Peter en ik keken elkaar aan en wisten allebei al meer dan genoeg. De volgende dag was het plusje op de test dan ook al heel snel zichtbaar.

Voor onze directe familie kwam het nieuws ook niet als een enorme verrassing, we hadden er geen geheim van gemaakt dat we het liefst geen groot leeftijdsverschil wilden. Wat het helemaal speciaal maakte, was dat mijn zus ook zwanger bleek te zijn. We scheelden ruim 3 weken.

Opnieuw zwanger zijn en een ondeugende dreumes rond hebben rennen (ja, rennen, Ties gaat altijd maar door totdat hij bed gelegd wordt), ik was er al voor gewaarschuwd dat het zwaarder zou zijn. Oh boy, wat was dat waar zeg. Niet even m'n rust pakken wanneer ik het nodig had. Ties regelmatig moeten sjouwen. Een buik die sneller groter werd dan tijdens mijn eerste zwangerschap. Gelukkig was daar ook mijn lieve man, die echt wel extra heeft moeten aanpoten. Werken vond ik relaxter dan een dag thuis zijn. En dan was daar ook nog een week voordat ik uiteindelijk bevallen ben, wat striae. Sjonge, wat baalde ik daarvan! Met het corona-virus wat op zijn hoogtepunt ging komen, was ik er stiekem helemaal klaar mee. Laat ons meisje maar komen riep ik vanaf de 37 weken, mits gezond. Tegelijkertijd heb ik ook echt wel weer genoten van deze zwangerschap. De eerste schopjes tot het enorme getrap op het eind, het feit dat we een meisje verwachtten, het aaien van Ties over mijn buik. Het weekend voordat Floor uiteindelijk geboren is, zei Ties ook de naam van zijn zusje als we het over mama's dikke buik en de baby hadden. Of ja, de naam, op zijn eigen manier dan. Baby 'Foot', te schattig!

Eind maart 2020, na 38.4 weken zwangerschap, was daar dan onze lieve Floor. Precies 1,5 jaar en 2 minuten later dan haar grote broer. Ties was vanaf de allereerste ontmoeting een onwijs trotse en lieve grote broer. Meteen werden er kusjes en knuffels uitgedeeld en speelgoed gedeeld. En dat bleef niet alleen bij die eerste dagen, maar nu, bijna 3 maanden later, nog steeds. Hij wordt razend enthousiast als Floor uit bed gehaald wordt en zet zijn eigen babystemmetje op om tegen haar te praten. Natuurlijk kan hij er ook wel eens van balen dat hij niet de volledige aandacht krijgt, maar de liefde voor zijn zusje heeft de overhand. Zeker wanneer Floor ook veel aandacht voor hem heeft en tegen hem begint te kletsen. Hier hadden we in onze dromen zelfs niet op durven hopen, zo goed als de band tot nu toe onderling is. Nu nog afwachten of dat zo blijft wanneer Floor rondkruipt en het speelgoed zichzelf toe eigend.

Is het nu dan altijd rozengeur en maneschijn? Nee, verre van hoor! Ik voel me regelmatig tekort schieten omdat ik een van de twee kinderen even meer aandacht moet geven. Of dat nou is omdat Floor niet in slaap wil vallen omdat ze haar speen kwijt is en ik dus weer even naar boven moet lopen of dat Ties honger heeft en wil eten terwijl ik net de fles aan het geven ben. Dagen voelen voor mij nu dan ook echt aan als twee helften: voor de middagslaap en na de middagslaap. Het voelt regelmatig aan als doorbikkelen wanneer de een net de fles op heeft en de ander alweer een tijdje met een poepluier rondrent. Of dat ik net twee tevreden kinderen heb en het vervolgens alweer tijd is om te koken. Er zitten te weinig uren in een dag om nog aan mezelf toe te komen, naast de tijd die ik ook heel graag met Peter doorbreng. Ik weet dat het makkelijker gaat worden, maar dat maakt het voor nu niet minder zwaar. Beste oplossing? Per dag bekijken wat kan en lukt, daarnaast vasthouden aan de momenten dat ik wel kan huilen van geluk en liefde voor mijn geweldige gezin.

Laatst las ik ergens onderstaande spreuk en dat is sindsdien mijn motto. Samen komen we er wel!

Het is wat het is en het gaat zoals het gaat. Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

4 jaar geleden

Hier hetzelfde, en precies een jaar later nog 1 😅 De eerste weken waren hier (vooral van 1 naar 2) ook heel erg wennen en pittig, maar het heeft ook voordelen: de oudste slaapt meestal nog smiddags en ze vermaken elkaar. De heftige tijd is straks ook in 1 keer voorbij. Succes en geniet ervan!

4 jaar geleden

Tussen mijn 2 bengels zit 19 maanden. En ik herken veel van je blog. Nu zijn ze 2,5 en 4 jaar en het is geweldig hoeveel ze nu aan elkaar hebben. Lekker samen spelen en boevenstreken uithalen. De kleinste is een draakje en mijn oudste heeft de wildste ideeën. Samen kunnen ze de wereld wel aan. De zware maanden met 2 kleintjes verzorgen worden nu goedgemaakt omdat ze elkaar nu hebben om lastig te vallen. En niet mama 😁 Nog even volhouden dus.