Terug
Blog header image

Tegen jezelf praten, is dat nou echt zo gek of vreemd?

Ik schaam me er niet voor; ik praat al zolang ik me kan herinneren tegen mezelf. Maar steeds vaker hoor ik van anderen dat dat vreemd is..
anoniem2017
6 jaar geleden

Ik voer niet echt een gesprek met mijzelf, maar als ik in gedachten ben dan dus weer wel. Vaak op het werk, wat zei je? Ik huh ow ik praatte tegen mijzelf. Vooral hardop, wat ging ik ook weer doen, of eerst die meenemen en dan zometeen dat. Noem het gewoon hardop denken haha, maar ja ik,voer ook hele gesprekken als ik slaap.

Lindsy83
6 jaar geleden

Oh dit doe ik zeker! Niet continu, maar ook buitenshuis. Ik was een keer met een vrienden te shoppen en zag een leuk shirt hangen. Dus ik vraag aan dat shirt ( eigenlijk dus aan mijzelf) 'en wat kost jij dan?' Mijn vriendin keek me raar aan en vroeg of hij wat terug zei. Dan maak ik er maar een grapje van. Thuis dus ook wel eens. Vooral als de keuken smorgensvroeg niet zo netjes is achter gelaten. Dan is het ook van ; tuurlijk! Maakt niet uit, ik hoef niet eerst rustig een bakje koffie hoor! Ik kan eerst wel opruimen!' Voor mij is het vrij normaal, maar gelukkig is iedereen anders ;)

Threelittlegirls
6 jaar geleden

Wat jij beschrijft heb ik ook, als je 's ochtends een hoop rommel aantreft als je beneden komt. Heel herkenbaar en voor mij dus ook heel normaal!

Threelittlegirls
6 jaar geleden

Een soort to do lijstje hardop opnoemen inderdaad, dat gebeurt me ook vaak maar dat is omdat ik bang ben dat ik anders wat vergeet. Het is alleen vaak niet in de buurt van anderen, zeker geen vreemden. Dan ben ik me er heel bewust van maar thuis ga ik helemaal los haha ;-) Wat krijg jij voor reacties als je zegt dat je tegen jezelf aan het praten was? Ik ben wel benieuwd! Bij mij is het praten in mijn slaap gelukkig minder geworden met de jaren ;-)

MamavanJongens
6 jaar geleden

Wauw! Let's shake hands! Iklik had deze blog va de eerste tot laatste letter geschreven kunnen hebben. Zat er zelf nog aan te denken afgelopen week, dat ik misschien wel lunatik ben. Ik heb het ook van kinds af aan en heb dan ook altijd gedacht dat dit kwam doordat ik met mijn ouders niet kon praten terwijl ik toch wel een prater ben. En ik praat ook al zo lang ik me kan herinneren tegen/in mezelf. Can't help it. Ik kan het in ieder geval heel goed met mezelf vinden. Haha! En het is ook niet dat ik, op het moment dat ik tegen mezelf praat, dat ik dan voor mijn idee tegen een ander praat, maar ik praat echt helemaal alleen tegen mezelf. Ik kan me voorstellen dat als andere mensen dit zouden zien, echt zouden denken dat ik niet spoor. Ik doe het dan ook alleen binnen mijn vier eigen muren.

Kirstenimolnen
6 jaar geleden

Ik praat ook weleens tegen mezelf. Maar inderdaad om mijn gedachten te ordenen. Dus iets als: hmm even kijken hoor, wat moet ik doen? Dit hier en dat daar en dan nog zus en zo. Toen ik nog alleen woonde riep ik altijd: Hallo, ik ben weer thuis, hoe is het hier? Haha. Gewoon een beetje humor met jezelf. Je moet toch ook om jezelf kunnen lachen. Ik vind het niet vreemd, doe het ook al heel lang. Lekker doen als je zo je hoofd leeg kan maken. Ik denk dat mensen het vreemd vinden omdat geassocieerd wordt met mensen die in de wat zijn. Maar volgens mij heb jij ze gewoon allemaal op een rijtje hoor. Mijn oma en mijn moeder doen het trouwens ook. Dus ik ben erfelijk belast haha.

anoniem2017
6 jaar geleden

Ze zijn net wel gewend soms als ik dan wel wat echt zeg, zeggen ze huh had je het tegen mij of was je weer in jezelf aan het praten.

Blog header image

Nieuw ziekenhuis

Nieuwe start

Na een serieuze teleurstelling in het ziekenhuis waar we ons traject hadden opgestart, waren we ons vertrouwen toch wel helemaal verloren daar. 


Lang verhaal kort: we hadden na een zeer succesvolle pick up, 10 bevruchte eitjes waarvan 8 van goede kwaliteit. Maar het ziekenhuis heeft fouten gemaakt bij het willen afnemen van DNA om Pre-genetische testen te kunnen doen.... Alles was voor niets geweest, geen enkel embryo was nog bruikbaar... 


We zijn dus naar een ander ziekenhuis gestapt, in de hoop dat het hier anders ging zijn.

Vertrouwen is er sowieso wel in dit ander ziekenhuis, ze stellen ons zeer gerust en zij werken op een andere manier. Dus laat ons hopen! 


Het enige jammere aan een traject in een ander ziekenhuis, je begint weer helemaal vanaf 0... 

Alle onderzoeken wil dit nieuw ziekenhuis opnieuw doen. 

Na 8 maanden hebben we eindelijk terug wat vooruitgang. Start van ons nieuwe traject is eind december! 


Met een dubbel gevoel, toch een beetje bang voor wat er weer gaat komen. En bang voor een nieuwe pick up, aangezien ik hier de vorige keer toch heel hard van heb afgezien. 


Hopelijk kan het nieuwe jaar ook mooi beginnen met veel goed nieuws! 


Altijd blijven hopen!