Blog header image

Schuldig voelen

Herken je dit? Je man werkt fulltime, jij bent fulltime thuisblijfmoeder. Je verzorgt jullie kind(eren), het huishouden, doet de boodschappen, koopt kleding en schoenen voor het hele gezin, denkt aan verjaardagen van familie en vrienden, koopt daar cadeaus voor, onderhoudt de tuin en bent eigenlijk heel de dag druk bezig met dagelijkse dingen. Je probeert alles zo goed mogelijk te doen.

En toch, ondanks dat je de hele dag druk bent, voelt het alsof het niet genoeg is. Heb je een knagend schuldgevoel van binnen, dat je man als enige het geld binnenbrengt. Dat hij werkt, zodat jij thuis kan zijn.

Waarom jezelf schuldig voelen? Het is een bewuste keuze, deze rolverdeling, maar waarom voelt het dan zo verkeerd? Komt dat door het feminisme? Door de maatschappij? Bij mij was het voornamelijk omdat mensen tegen me zeiden: "En wat doe jij? Jij zit lekker heel de dag thuis?". Waarop ik vervolgens het gevoel kreeg dat ik mezelf moest verantwoorden waarom ik mijn man voor me laat werken, terwijl ik zelf ook best in staat ben om te kunnen werken. Ik heb niet voor niets gestudeerd.

Eigenlijk is het nergens voor nodig dat je je schuldig voelt. Jij werkt als thuisblijfmoeder ook, misschien soms nog wel harder. Alleen ziet men dat niet, omdat je er geen geld voor krijgt en thuis bent. En thuis is gekoppeld aan vrij zijn, lekker niets doen.

Ook ik heb dus lang met dit schuldgevoel rondgelopen. Ik ging nog meer doen, om me maar niet schuldig te hoeven voelen en ook in het weekend deed ik alles. Totdat mijn man zei: "Ga toch eens gewoon lekker een hele dag niets doen, dat mag ook wel eens". Ik besefte dat ik non-stop mezelf bezig aan het houden was, om maar niet dat gevoel te krijgen. Als ik maar druk genoeg was zag men wel dat ik ook hard werkte, alsof ik mezelf moet bewijzen. Maar mijn man vond het alleen maar stom dat ik dit deed en wilde juist horen dat ik eens een keer lekker niets aan het doen was. Voor wie deed ik het dan? Duidelijk niet voor mezelf en dus blijkbaar ook niet voor hem!?

Uiteraard kon ik dit gevoel niet loslaten, bleef ik maar druk bezig en voelde me alsnog schuldig dat het niet genoeg was. Ik kreeg uiteindelijk van mijn man een lijstje. Hierop mocht ik per dag vijf dingen opschrijven die ik die dag ging doen, en dan niet het huishouden als één taak, maar bijvoorbeeld alleen stofzuigen. Dit hielp enorm.

Het is moeilijk, maar je moet uiteindelijk ergens een grens voor jezelf trekken. Er staat namelijk niemand boven je die zegt dat je meer of minder moet doen, geen werkgever, je hebt niemand die op je zit te wachten als je weer eens overwerkt, want je bent al thuis en er ligt geen functieomschrijving in je kast met een bijhorend prijskaartje, deze moet je zelf maken. Misschien werk je harder, misschien werk je minder hard. Wat maakt het uit. Je doet wat jullie het beste vinden voor het gezin en waar jullie allebei het gelukkigst bij zijn. En wat andere mensen denken? Lekker laten denken, die zijn alleen maar jaloers dat zij dat niet hebben.

8 jaar geleden

Het lijkt me een interesant boek, alle keinns van de wereld, maar dat bood de slang Adam en Eva ook aan dus k'denk dat je ermee voorzichtig moet doen.

11 jaar geleden

Uuuuuuhm kleine correctie....1e zin.....Mijn broer, zus, vader en MIJ natuurlijk hihi

11 jaar geleden

Mijn vader verdiende en mijn moeder nam de zorg voor mijn broer, zus, vader en huis voor zich.... 's Ochtends was de ontbijt tafel gedekt met brood, gekookte eitjes en verse jus. Tussen de middag van school stond de lunch op tafel met brood, crackers en soep, tv uit, radio aan en lekker kletsen, en na school stond er thee met koekjes klaar om even na te kletsen om vervolgens buiten te spelen....Om half 6 (hoe Hollands) stond het avond eten klaar en schoof ook mijn vader aan om vervolgens met z'n vijfen lekker de dag te bespreken...Ik koester deze herinneringen! Niets, maar dan ook helemaal niets, staat zó in mijn geheugen gegrift uit mijn jeugd als dat (in mijn geval) mijn moeder ALTIJD thuis was (kan natuurlijk ook papa zijn). Als ik ooit een kindje mag krijgen is dat zeker een wens van mij...Dat of papa of mama de volledige zorg over het kind kan nemen en dat we het kunnen redden met 1 inkomen... Ik bewonder mijn moeder enorm...De volledige zorg en huishouden op zich genomen.... Maris, jij hébt een full time baan...Je draait zelfs meer uren dan dat je voor een werkgever zou doen...Het nadeel is misschien dat je er geen geld mee verdient (wel heel veel bewondering!) Maar jou baan heeft ook één heel groot voordeel....Je mag je kind meenemen!!! Geniet van je gezin, en vul het in zoals jullie dat willen....Jullie doen het goed!!! Liefs

11 jaar geleden

Hetzelfde geld ook voor moeders met een part time baan. Omdat ik minder uur werk dan mijn man dacht ik altijd dat alles thuis op mijn bordje kwam. Naast mijn werk, werkte ik thuis alsnog full time. Ik dacht dat dat gewoon zo hoorde, bijna overspannen werd ik ervan. Gelukkig heb ik ook een man die begrijpt hoeveel werk een "thuis"is dus hij werkt mee. Hij zegt altijd: we werken naar mogelijkheid en wat niet afkomt komt morgen of daarna. Na 15 jaar rolverdeling zijn we compleet op elkaar ingespeelt en genieten we van ons drukke leven, en soms...tja soms is het thuis niet zo schoon als we zouden willen maar hoe erg is dat?