Snap
  • Mama
  • nietvergeten
  • mamavaneensterretje
  • sterrenkind

Rozijntjes voor Mees

de angst dat Mees door onze omgeving niet meer genoemd wordt of zelfs wordt vergeten... Het is geen prettige gedachte. Maar het tegendeel is waar en het kan zulke mooie momenten opleveren

Mijn grote angst is dat Mees wordt vergeten. Hij zal misschien niet vergeten worden, maar misschien wordt hij in de toekomst niet meer genoemd. Het is een angst... Hoe speciaal is dan zo'n klein momentje dat er ook even aan Mees wordt gedacht. Dit doet mijn moederhart goed.

We zijn ons aan het klaarmaken om weer naar huis te gaan na een feestje. Dit gaat niet zo snel met een baby en een peuterpuber. Ons regenboogje moet in de kinderwagen en ons meisje moet überhaupt nog richting de deur gedreven worden. Ze wil niet en ze heeft eigenlijk groot gelijk. Waarom zou je weggaan als het zo ontzettend leuk is en je heerlijk kunt spelen?

Als het allemaal toch is gelukt krijgt ons meisje een bekertje met ballonnen, een toeter en wat snoepjes. Ze is helemaal blij. Maar dan krijgt ze ook twee doosjes met rozijntjes. Eén doosje voor ons regenboogje en één doosje voor Mees. Ons meisje snapt het meteen. Voor haar is het ook niet meer dan logisch. Daarnaast ziet ze natuurlijk twee kansen... Heerlijk kinds!

Ons meisje neemt zelf vaak iets voor Mees mee. Stokjes en denneappels bijvoorbeeld. Maar ze bakt ook koekjes voor hem of komt tijdens het knutselen een sterretje voor Mees tegen. 

Ze benoemt dat het voor Mees is en daar krijgen wij dan geen spelt tussen. De koekjes bijvoorbeeld. Samen met haar vader ging ze ronde koekjes bakken. Samen maakten ze het deeg, kneedden ze het, rolden ze het deeg weer uit, drukten ze de vormpjes uit en legden de koekjes op de bakplaat. En tussendoor natuurlijk ook lekker veel proeven. Het lastigste was het wachten tot ze gaar en afgekoeld waren.

En dan... uit het niets... Moest Mees ook een koekje, want die vindt hij 'super lekker'. Dus voordat we het zelf doorhadden, pakte ons meisje een stoel en schoof deze richting de kast van Mees. Vervolgens legde ze het koekje bij Mees zijn kaarsje. Helemaal tevreden kwam ze daarna bij ons terug en ging ze weer verder waar ze gebleven was.

Ook nu is ons meisje vastbesloten. Ze zal de rozijntjes aan Mees geven. Dus bij thuiskomst pakt ze meteen de stoel en zet ze deze stoel tegen de kast van Mees. Ze legt de rozijntjes neer, springt van de stoel, vergeet de stoel terug te schuiven en doet daarna haar jas en schoenen uit. 

Op onze vraag of Mees de rozijntjes ook echt kan opeten antwoordt ze dat Mees dit niet kan. Maar de rozijntjes zijn nou eenmaal voor Mees. Ze haalt er nog even haar schouders bij op en loopt dan richting de keuken. Ze weet ook eigenlijk niet beter. Voor haar is het zo.

Het was weer heel fijn dat onze omgeving even stil stond bij Mees. Het hoeft echt niet altijd en ook niet iedere situatie is er misschien geschikt voor. Maar het is fijn. Mees hoort er bij en wordt door onze omgeving nog niet vergeten. Dat doet mijn moederhart goed.

Snap

Het is precies zoals je beschrijft. Hoe mooi is het dan als het tegendeel bewezen wordt! Het wordt dan een klein geluksmomentje

3 jaar geleden

Heel herkenbaar. Zo merk ik dat mensen denken dat ik niet over ons kleinste knulletje wil praten. Dus ze vermijden hem dan.. Terwijl ik juist wel graag over hem praat. Hij is gewoon onderdeel van ons gezin net zoveel als de andere 2..