Snap
  • Mama
  • Miskraam
  • verwerking
  • zwangerworden

Post partum: 3 maanden na de miskraam

Hoe gaat het met de geest en de gezondheid?

Dat het verhaal over mijn miskraam meer dan 40.000 views en zoveel hartjes en reacties zou opleveren had ik echt niet verwacht. Wauw. Hartverwarmend, maar ook een beetje heartbreaking. Dat zoveel vrouwen dit al hebben meegemaakt en soms wel vijf keer.. Daar word ik even stil van. Het is nature's way, het is een krachtig iets wat je lijf kan, maar ook pijnlijk. Lichamelijk en geestelijk en ik vind echt dat dit soort ervaringen, traumatische ervaringen geen ondergeschoven kindje mogen zijn. Een miskraam heeft liefde, aandacht en zorg nodig. En dat begint bij jezelf: praat erover.

Angsten, nachtmerries en hormonen

De eerste paar weken na de miskraam waren het zwaarst. Er was het verdriet, de boosheid en het herstel. Door het bloedverlies was mijn HB (eiwit in mijn bloed) heel laag, waardoor ik met opstaan, tillen, snelle bewegingen en na het zetten van vijf stappen ongeveer, helemaal kapot was, sterretjes zag en weer moest liggen. Ik had ijzertabletten gekregen (en een doos poeppoeiers, charming) en het advies was: rust.Gelukkig was hubby door corona thuis en kon hij de zorg voor hummel, het huishouden en mij rustig houden voor zijn rekening nemen en dat heeft hij fantastisch gedaan. Daardoor kwam ik er lichamelijk best redelijk snel bovenop. Alleen de geestelijke toestand was een stukje heftiger dan ik dacht. Slapen was vreselijk, ik had nachtmerries en herleefde het moment van flauwvallen op het toilet thuis telkens weer. Zwetend werd ik wakker. Ik zag voor me hoe het moest zijn geweest voor hubby op dat moment en ook hummel. Ik kan het nog steeds niet verkroppen dat zij mij buiten bewustzijn, omringd door bloed overal op het toilet heeft gezien. Dat doet echt pijn. Dat was de nacht. Dan was er overdag ook nog. Als hubby met hummel naar buiten ging om te spelen of boodschappen doen, kreeg ik ineens enorme angstgedachten, misschien waren het zelfs wel lichte paniekaanvallen. Als zij met z'n twee weg waren, kon ik alleen maar aan doemscenario's denken. Dat zij een ongeluk zouden krijgen of dat hummel was zoekgeraakt en hubby in paniek thuis zou komen. O man, ik had het niet meer. Ik wilde mijn gezin bij me hebben, waar ik kon zien dat alles goed met ze was.

Ik stond op het punt om met een psycholoog te gaan praten. Ik wilde dit op de juiste manier verwerken. Ik voelde mezelf een enorme claim-moeder worden. Extreem overbezorgd die haar kind niet los durft te laten en dat gaf me een vreselijk gevoel. Ik had online gezocht en wat tips aan mijn verloskundige gevraagd en belde twee instanties op. Beide hadden pas plek in augustus en het was nu juni. Ik voelde me verloren. Gelukkig heb ik er veel met vrienden en familie over kunnen praten en het schrijven helpt mij ook enorm. Ik denk dat de angsten en nachtmerries een stukje verwerking en hormonen waren, want die zijn gelukkig vanzelf weggegaan.

Ik voelde mezelf een enorme claim-moeder worden. Extreem overbezorgd die haar kind niet los durft te laten en dat gaf me een vreselijk gevoel.

Huilen op werk

Na twee weken ging het lichamelijk al een stuk beter en aangezien het over twee weken zomervakantie zou zijn, had ik met mijn leidinggevende afgesproken langzaam weer te starten en het schooljaar zelf af te ronden met de kinderen. Ik wilde dit ook heel graag, want plotseling was ik twee weken ziek en het zou me echt een goed gevoel geven de kleuters nog te zien voor de zomer begint.Op maandagochtend fietste ik vol goede moed naar werk, ik vond het spannend, want de angst om onderweg sterretjes te krijgen en flauw te vallen was groot. Voor mijn miskraam werkte ik, door corona, nog met halve klassen en tijdens mijn ziekteperiode is de omschakeling gemaakt naar hele klassen. Dus toen ik mijn klas binnen kwam en die grote kring zag en allemaal werk op tafel, werd het mij ineens allemaal te veel. De tranen stroomden over mijn wangen, mijn schouders begonnen te schokken en sloeg mijn handen voor mijn ogen. 'Ik kan het niet meer', dacht ik. 'Ik weet niet meer hoe het moet', sprak mijn angst. Een paar collega's kwamen even kijken bij me en zagen me staan. 'O, gossie. Gaat het, rustig aan hé', zeiden zij. Ik sprak hardop uit dat ik bang was, dat ik niet meer weet hoe het moet en dat ik echt overweldigd was door de klas weer zo vol te zien. Gelukkig begon ik de eerste week met halve dagen en heb ik iedere dag een stagiaire in de klas gehad om mij te ondersteunen. Dat heeft ontzettend geholpen en ik ben echt blij dat ik weer even "gewoon heb kunnen werken" en juf kon zijn, na al die toestand.

Voor ons geen tweede meer

We zijn echt enorm geschrokken door wat er is gebeurd, nu alweer drie maanden terug en in die drie maanden is er weer een hoop veranderd. De roze wolk van zwanger zijn is voorgoed weg, dat absoluut. We hebben echt gedacht, voor ons geen tweede meer. Ik was blij dat ik nog leef, dat we hummel hebben, die zo gezond en ongecompliceerd ter wereld is gekomen en dat ik me weer mezelf voel. Na twee maanden begon het toch weer te kriebelen en niet alleen bij mij. Langzaam kwam het gesprek weer eens op onze kinderwens. 'Laten we door deze miskraam onze wens voor uitbreiding van ons gezin stoppen?', vroegen wij aan elkaar. We merkten dat de rust was wedergekeerd. Ik voelde me weer in balans en blij en hubby kon het ook loslaten. We keken allebei naar hummel en weer naar elkaar. We willen graag nog een tweede kindje en we gaan het toch weer proberen. Nooit meer kies ik voor medicatie, mocht het nog een keer uitlopen op een miskraam. De angst die ik had weggestopt komt nu wel een beetje terug. Je gaat je toch afvragen of het zwanger worden weer zo snel lukt, hoe de eerste echo nu zal zijn en of het kindje nu wel sterk genoeg is om te groeien. Geen roze wolk meer, geen onbezorgde zwangerschap, maar echt hopen op een wonder. Een klein wondertje die ons een gezinnetje van vier zal maken. Een broertje of zusje voor onze hummel. Daar krijg ik dan wel weer gelukskriebels van. Ons avontuur zet zich voort, ik voel me niet meer de vrouw die herstellende is van een miskraam, maar een vrouw die probeert zwanger te worden.