Snap
  • Mama
  • adviezen
  • onzekerheid
  • roddelen
  • Onzeker
  • oordelen

People will talk anyway

Mensen en oordelen

Here's the thing, iets waar ik echt eigenlijk al mijn hele leven tegenaan loop: mensen praten toch wel.Al toen ik een jong meisje was vond ik het erg lastig als er over mij gepraat werd. Op de basisschool had ik eczeem, ik ging snel huilen. Een prima potentieel pestslachtoffer dus. Al vanaf jongs af aan vond ik het ontzettend lastig dat 'mensen' wat van mij vonden. Ik dacht vaak dat het aan mij lag, daardoor ben ik ontzettend onzeker geworden, waar ik pas rond mijn 21e een beetje uit ben gekropen. Inmiddels weet ik dat het niet zo zeer aan mij ligt; mensen praten toch wel. Als je het goed voor elkaar hebt, als je het minder voor elkaar hebt, als je dun bent of wat voller, je bent te lief of een kreng: er is altijd wel wat. Op een gegeven moment wist ik dit goed naast me neer te leggen, en de enige mensen die met hun woorden mij echt konden raken, waren de mensen die dichtbij me stonden. En zij namen mij hoe ik was en als zij ergens wat over vonden dan nam ik dit ook in me op en ging ik erover nadenken. Niks mis mee als je het mij vraagt!

Ik was 28 toen ik zwanger werd, en al snel merkte ik dat iedereen wel ergens wat van vond. Of het nou ging over wie we het als eerste vertelden, mijn buik die wel 'erg groot was, daar moet wel een grote baby uitkomen' of over onze plannen rondom de bevalling. Iedereen vond wel ergens van en als het even kon werd dit ook graag geuit, tot aardige ruzies en discussies toe. Nu met de opvoeding van onze dochter is dat niet veel anders. 

Maar laten we nu eens eerlijk zijn. Ik denk dat werkelijk niemand het leuk vindt als mensen oordelen en praten over je.  En toch doet iedereen het, en iedereen doet het over elkaar. Maar waarom? En vaak komt het alsnog boven tafel en resulteert het vaak in gekwetste gevoelens. Ik denk dat elke jonge ouder zijn/haar onzekerheden heeft, maar laten we ervan uitgaan dat iedereen alles uit liefde doet voor zijn/haar kind. Als het kind dan in een veilige omgeving opgroeit, wat kan daar dan niet goed aan zijn?

Zo merken wij in onze hechte kring dat familie en vrienden oordelen over bepaalde dingen in onze opvoeding. Wel of geen tweede kind? Een strak ritme aanhouden? Wel of niet uiteten met dochter erbij? In een direct gesprek zeggen mensen vaak ons te begrijpen, maar achteraf hoor je dan toch nog wel eens dat er 'thuis' anders is besproken. Maar waarom? Iedereen heeft toch het recht om het op een manier te doen die het beste past of voelt. De intenties, daar gaat het om. Als de intenties goed zijn dan kan er toch geen goed of fout zijn? 

Ik heb in de afgelopen jaren in ieder geval een wijze les geleerd: als er geen kwade bedoeling achter zit en het met alle goede intenties is gedaan, wie ben ik dan om er over te zeggen dat het niet goed is?Het is prima om ergens wat van te vinden, en het mooie van een mening is dat die van een ander anders is, maar laten we allemaal proberen in ons achterhoofd te houden dat het gaat om de intenties van iemand. Als die intenties goed zijn, dan kan het toch ook geen verkeerde manier zijn geweest?

En natuurlijk, ik vind ook wel eens ergens wat van, maar wie zegt dat ik het dan bij het juiste eind heb? 

Laten we dat vasthouden, dat scheelt zo veel onzekerheid bij zo veel mensen. Niemand wil zich onzeker voelen!