Snap
  • Mama
  • Zwanger
  • ouders
  • papa
  • Momlife
  • hetleven

Ouders worden en zijn hoe doe je dat?

Mijn vriend Stefan en ik zijn dit jaar 11 jaar samen en heel eerlijk wij weten pas sinds 6 jaar wat nou precies onze eerste ontmoetingsdag is en het elk jaar vieren dat je zoveel jaar samen bent hebben wij nog nooit gedaan. Niet omdat het ons niet interesseert maar meer dat wij niet aan 1 dag willen hangen maar dat je juist elke dag moet vieren dat je nog samen bent. Tegenwoordig hoor je het vaak dat er mensen uit elkaar gaan met kinderen en dan denk ik altijd poooh gerum die kinderen... Ik zal de laatste zijn die zegt dat het niet kan of mag dat even uit de wereld te hebben.

Stefan en ik werden voor het eerst papa en mama in 2014 van Yara, echt wij riepen het hardste dat wij geen kinderen wilde maar tada toen zat ik nog in die flow van we zien wel wat het ons brengt en door mijn immuunziekte moest ik een tijdje stoppen met de pil om te kijken wat voor werking dat had op mijn klachten. We zeiden toen nog tegen elkaar van tsja komt het dan komt het dat zien we dan wel weer. En weet je heb je niks mee gemaakt dan weet je ook niet beter dat was ook bij ons van toepassing. We bespraken wel met de arts wat als ik zwanger wordt kan dat wel met mijn immuunziekte en wat zijn de gevaren ervan. Als alles stabiel was mocht en kon ik gewoon zwanger worden maar moest ik wel onder controle bij de gynaecoloog en moest ik bloedverdunners gebruiken voor de aanmaak van de placenta en om bloedstolingen te onderdrukken. Lang verhaal kort te maken in 2014 beviel ik van ons eerste wondertje Yara met 37 weken. Jeetje wat bijzonder zeg, hallo mini mensje vanaf nu zijn wij papa en mama en tsja neem het maar mee naar huis en succes. Zo heb ik dat toen ervaren en echt natuurlijk komt het goed je moederinstinct komt direct naar boven als je een kindje krijgt in ieder geval zo voelde dat bij mij gelukkig. Ook heb ik vaak mijn moeder gebeld met de vraag 'mam hoe deed jij dat vroeger'. Slapeloze nachten, huilen huilen en nog eens huilen omdat mevrouw meer wilde dan ze kon bleek achteraf denken wij maar dat duurde maar liefst 4 jaar voordat de slapeloze nachten voorbij waren. 

Weet je.. Niemand verteld je de vervelende dingen alleen de zogenaamde 'roze wolk' verhalen en die heb ik echt niet gehad bij de eerste en ik denk gewoon omdat je echt geen idee hebt wat je te wachten staat en ik heb mij daar ook altijd voor uitgesproken want ik schaam mij daar echt niet voor. Dat wij Yara weleens naar oma brachten omdat we even moesten bijslapen is ook zeker geen geheim en ik adviseer ouders dat ook zeker gewoon te doen als opa en oma daar voor open staan natuurlijk.

Dat wij graag een tweede kindje wilde was voor ons geen vraag dat wisten wij zeker en ook toen moest ik eerst weer zorgen dat mijn immuunsysteem in orde was. Na enkele weken was ik al zwanger bij de eerste echo was er geen leven te zien en na 2 weken moest ik terug komen voor controle en toen was ik ineens 8 weken zwanger.. Heel raar was dat en met 10 weken had ik een bloeding toen dacht ik dat het weer mis zou zijn maar het hartje klopte nog. Met 25 weken zwangerschap alleen maar bloedingen en met 27 weken lag ik in het ziekenhuis met 28 weken braken mijn vliezen en met 29 weken beviel ik van ons wondertje Eva. Zo sterk als zij was na de geboorte, de artsen stonden versteld dat het kon. Geen enkele afwijking te zien en wij waren de meest trotse ouders. Wij werden wel even met 2 benen op de grond gezet want dit was natuurlijk wel mega spannend en zenuwslopend. Na 2 weken mocht Eva al overgeplaatst worden van NICU naar de highcare in Den Bosch en weer een week later lag ze al in Uden op de gewone couveuse afdeling. Ze deed het super en wat gaf ons dat een goed gevoel.

Toen wij na 6 maanden argwaan kregen over haar zicht en onderzoeken lieten doen lazen wij ons in via Google wat er allemaal mis kon zijn. Daar wordt je echt heel verdrietig van maar dat ik mij had voorbereid was misschien wel een goede stap voor ons eigen nieuws wat er komen ging. Eva is ziek en er is niks wat wij voor haar kunnen doen, ze wordt hooguit 2 jaar maar ouder niet. Onze wereld stortte in er ging van alles door ons heen, ook over Yara natuurlijk hoe vertel je een meisje van 2 bijna 3 jaar dat haar zusje dood gaat. Hoe ga je hier zelf mee om? Je wilt geen enkele minuut van de dag meer van haar missen je wilt haar alle liefde geven die je nog mag geven. En dat is wat wij met elkaar bespraken als we in bed lagen, hoe gaan we dit aanpakken en hoe ziet de toekomst er uit. Elke week weer voerde wij hele gesprekken en lieten wij onze gevoelens de vrije loop. We hebben veel tranen gelaten en de onwerkelijkheid waar je ook mee te maken krijgt. Geen idee wat ons te wachten staat. Je oma gaat dood omdat ze oud is bijvoorbeeld maar onze dochter gaat dood omdat haar hersenen niet werken zoals het hoort en de woorden er is niks wat wij voor haar kunnen doen maakte mij zo boos. Er zijn te weinig mensen met die ziekte dus komt er geen geld dus gaat uw kind dood. Zo zeggen ze dat niet natuurlijk maar dat is wat er wel gebeurd in veel gevallen. 

De periode breekt aan dat het echt niet goed gaat met Eva. Ze komt te overlijden 2 dagen na haar 2de verjaardag. Tsja ze hadden het ons gezegd en ze zaten verdomd goed bij de schatting. En ergens ben ik blij dat ze gelijk hadden, omdat wij hier zo naar toe leefde zoveel hebben kunnen leren, kunnen geven, kunnen krijgen van elkaar als gezin. We werden sterker als ooit tevoren. Yara betrokken wij overal bij en daar ben ik tot de dag van vandaag nog steeds trots op dat wij dat hebben gedaan. Ze heeft natuurlijk wel te veel mee gemaakt als jong meisje maar is daardoor ook zo'n mooi mensje geworden. Soms denk ik weleens als ik andere kinderen zie hoe die worden door opvoeding van hadden die maar een beetje meer van Yara maar dat kan natuurlijk niet, iedereen is zoals hij is en wordt gemaakt. 

Ons heeft het veel gebracht en soms ben ik natuurlijk té beschermend en soms weer te los. Ik ben natuurlijk wel bang om haar ook te verliezen door een stomme fout dat ze bijvoorbeeld ineens oversteekt zonder te kijken maar dat zijn normale ouder struggles. Ik ben niet extra bang door wat wij hebben mee gemaakt maar misschien soms wat voorzichtiger. Uitleggen waarom iets wel of niet mag daar bereik je het meeste mee. Yara kan ontzettend de kont tegen ons indraaien want mevrouw weet het wel zegt ze dan. Het moeten blijven herhalen en blijven uitleggen is wat opvoeden inhoud denk ik vaak. 

Stefan en ik zitten niet altijd op één lijn maar na Eva zijn we wel vaker eensgezind. We luisteren veel naar elkaar en elkaar proberen te begrijpen ook als je het niet eens bent is wel zo belangrijk. Wij zijn 2 verschillende personen maar we zijn dichter bij elkaar gekomen door de jaren heen. In het begin van de relatie wil je nog dat ze ook huishoudelijke klusjes doen die mannen en dat alles eerlijk wordt verdeeld. Nu wil ik alleen maar liefde in huis en elkaar respecteren zoals je bent en er voor elkaar zijn als je elkaar nodig hebt en dat niet eens hoeven uitspreken maar elkaar aanvoelen als er iets niet lekker zit. 

Je begint jong, onervaren en met een overdosis zelfvertrouwen omdat je nog niet beter weet. Nu 11 jaar laten zijn we nog steeds niet oud hoor haha maar wel meer levenservaring nog steeds wel zelfvertrouwen maar dan op een andere manier, een manier dat je zelf hebt gecreëerd en waar ik maar wat trots op ben. Commentaar op een ander hebben is makkelijk, een spiegel voor houden is iets minder makkelijk maar wel belangrijk om jezelf te respecteren en van jezelf te houden. Wij zijn misschien wel veranderd door onze reis maar wel veranderd in een positieve zin en waar wij verdomd trots op zijn. Een prachtig gezin met nog een meisje op komst waar wij enorm naar uit kijken want wat zal onze levensles vanaf hier gaan worden... Genieten staat bij ons bovenaan, genieten van het leven van elkaar en van familie en vrienden dat zijn hele belangrijke dingen. En geef de moed nooit op! Na regen komt zonneschijn in welke zin dan ook sluit bijna onmogelijk verdriet in je hart mix het met de liefde die je hebt voor het verdriet en probeer het te accepteren om verder te kunnen gaan. Vallen en opstaan is geen schande omarm het en probeer er van te leren om beter naar de toekomst te kunnen kijken en hou vooral van jezelf!

Snap
Snap
3 jaar geleden

Lijkt me heel heftig om mee te maken. Je ergste nachtmerrie is dat er iets met je kindje gebeurd :(

3 jaar geleden

Toen ik zwanger werd kreeg ik alleen maar negatieve verhalen te horen juist. Ow daar gaat je slaap ow daar gaat dit en dat. Dan denk je nou het zal wel gaan. Maar het is inderdaad heel zwaar zeker als je niemand hebt in je omgeving qua familie. Niva wegbrengen of even bijslapen is hier geen optie

3 jaar geleden

💛

3 jaar geleden

Wat een verdrietig verhaal Nikita. Mooi geschreven en mooi hoe je beschrijft wat de situatie jullie heeft gebracht... ❤️