Snap
  • Mama
  • #opvoeden
  • #Peuters

Opvoeden, wat mij betreft is er geen goed of fout

We kennen het allemaal dat moment zonder kinderen. We weten precies hoe we onze kinderen later gaan opvoeden. Alle do’s en don’t’s zijn de revue gepasseerd en dan ineens is daar je kind!

Het moment dat ik bij alle kids dacht “nu begint het opvoeden pas echt” was denk ik rond de tijd dat ze begonnen te kruipen en overal met hun grijpgrage vingers aan gingen zitten. En hoe doe je dat opvoeden precies? Er zijn vele manieren van opvoeden, er zijn boeken over geschreven en allerlei theorieën die de opvoedmethodes onderbouwen maar dat alles zegt mij helemaal niks. Ik heb nog nooit een boek gelezen over opvoeding, wij doen het zoals wij denken dat goed is voor onze kids. Soms maken we een keuze en blijkt het totaal verkeerd uit te pakken, kan gebeuren en het is dan dus ook voor ons een leerschool. 

Wat wij belangrijk vinden in de opvoeding van onze jongens is dat ze leren dat niet alles vanzelf sprekend is. Dat je niet alles kunt kopen wat je graag zou willen. Wil je zakgeld? Dan moet je er wel wat voor doen. We leren ze om met twee woorden te spreken en altijd alsjeblieft en dank je wel te zeggen. We leren ze te vertrouwen, vertrouwen op hunzelf en elkaar. We geven ze de ruimte om fouten te maken, te vallen en op te staan. We vertellen ze iedere dag dat we van ze houden en dat we trots op ze zijn. 

Dit hierboven klinkt misschien heel cliché maar hoe vaak zie je tegenwoordig niet dat mensen binnenkomen met kinderen en je na een half uur denkt, O zijn zij er ook... of kinderen die weigeren na het spelen bedankt te zeggen en dat moeder maar zegt “nou bedankt hè”. Ook onze kinderen kruipen ons het liefst in de broekzak als we op visite gaan en ook zij vinden het lastig om bedankt te zeggen na het spelen maar als ze weigeren ga ik de strijd wel met ze aan. We zien nu bij de oudste dat hij keurig een hand geeft als we op visite gaan en dat hij altijd netjes dank je wel zegt na het spelen bij vriendjes. En als ik dat dan hoor ben ik trots! Trots dat we in ieder geval dat stukje hebben kunnen meegeven. 

De jongens hebben stuk voor stuk een pittig karakter, ieder op hun eigen manier. Wat dus bij de een wel werkt werkt bij de ander dan weer niet. En een tweeling opvoeden is alsof je het wiel opnieuw moet uitvinden, niet te vergelijken met een eenling. Soms lijken we heel streng te zijn voor de jongens maar ze hebben duidelijke grenzen nodig. Zo hebben de oudste twee regelmatig een grote mond, er komen woorden hun mond uit rollen waarvan ik niet wist dat ze die kenden. Ik waarschuw ze dan 1x, luisteren ze niet dan kunnen ze naar hun kamer vertrekken. Zelfde met de jongste twee, die testen ons maximaal uit, worden wij boos lachen zij, zeggen wij “kijk mij eens aan” gaat het hoofd de lucht in en kijken ze naar boven nou dan kun je mij wel opvegen en proest ik het uit van het lachen, lekker verantwoord!  Maargoed ook zij zitten soms 3x per dag op de trap omdat ze niet luisteren. Als we ze hun gang laten gaan lopen ze compleet over ons heen en heb ik vier losgeslagen projectielen in huis rondlopen en geloof mij daar wordt niemand gelukkig van. 

Wij voeden onze kinderen dus op met normen en waarden, veel liefde en knuffels maar ook met grenzen, dan zijn we soms wel streng maar wel rechtvaardig! Maar man ik vind het soms super lastig hoor! Iedere leeftijd vergt een andere aanpak.

Wat mij betreft is er geen goed of fout en moet je vooral doen wat voor jou en je kids werkt! Hoe ervaren jullie dit? 

4 jaar geleden

Thnx! Leuk om te horen 😃

4 jaar geleden

Helemaal mee eens. Er is inderdaad geen goed of fout. En goed dat je die normen en waarden mee geeft. Leuke blog 😃

4 jaar geleden

Precies! En iedereen kijkt naar wat voor zijn of haar kind het beste is🥰

Zeker waar, iedereen doet het op zijn of haar manier! Een stukje respect mee geven zien wij ook graag en hopen wij de meisjes later zeker mee te geven!❤️